ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Ελβετικοίπαράδεισοι

Στην Ελβετία δεν είχαν δημοτικές εκλογές τώρα κοντά, οπότε αποφάσισαν να
κάνουν γκάλοπ με το ερώτημα, «πιστεύετε στην ύπαρξη του Παραδείσου και στη
μετά θάνατον ζωή;». Η απάντηση ήταν «Όχι» κατά 76%, το υπόλοιπο 14% πιστεύει
στον Παράδεισο και 9% στη μετεμψύχωση. Ισχνότατη μειοψηφία Ελβετών περιμένει
τον Παράδεισο στον άλλον κόσμο, οπότε, είναι σαφές ότι οι άνθρωποι αποφάσισαν
να κάνουν ό,τι μπορούν σε τούτον εδώ. Έτσι εξηγούνται πολλά: η ακρίβεια των
ρολογιών με κούκο ή χωρίς, διότι όταν η υπάρχουσα πραγματικότητα είναι η μόνη
που διαθέτεις, τη σέβεσαι παραπάνω, η προχωρημένη αυτονομία των καντονιών, η
ψηφοφορία των κατοίκων για το κάθε τι, η ουδετερότητα του κράτους στους
πολέμους εδώ και αιώνες, τα περιποιημένα σπιτάκια, οι όμορφες πόλεις της, και
γενικά η αναγωγή τής κάθε ανθρώπινης δραστηριότητας σε παράδεισο επί της γης.
Υπάρχει ο παράδεισος του σκι, ο παράδεισος του χρυσού, ο παράδεισος των
τυριών, ο παράδεισος των βουνών, ο παράδεισος του τουρισμού, ο παράδεισος της
συνύπαρξης τεσσάρων γλωσσών και έξι εθνοτήτων, ένα σωρό παράδεισοι τέλος
πάντων που μάλλον ασφυκτιούν από το αναγκαστικό τους στρίμωγμα σε μια τόσο
μικρή χώρα. Από τη μια τους ζηλεύω τους Ελβετούς. Έχουν φτάσει σε τέτοια
παραδεισένια κατάσταση, που σε κάνει να νιώθεις πολύ κολασμένος όταν ζεις σε
μέρη σαν την Αθήνα την επομένη του θριάμβου των αρχόντων της Αυτοδιοίκησης,
που είχες ξεχάσει πόσο σε περιφρονούν για λίγο καιρό, κι αρχίζεις να το
ξαναζείς κάπως σοκαρισμένος. Από την άλλη όμως θα πρέπει να δυσκολεύονται οι
άνθρωποι αυτοί να βρουν μέρη και κοινωνίες που να τα ζηλεύουν εκείνοι και να
θέλουν να τους μοιάζουν. Θα πρέπει να βιώνουν κάποια έλλειψη προτύπων, οι
καημένοι… Είναι κι αυτή μια κάποια κόλαση…