Δρόμοι

Ο Νικολά Σαρκοζί…

… φαίνεται να πιστεύει πως οι γαλλικές φυλακές δεν έχουν γεμίσει ακόμη. Το
ίδιο και οι Γάλλοι σοσιαλιστές που πρότειναν να στέλνουν κατ’ ευθείαν στη
φυλακή όποιον αρνείται τη γενοκτονία των Αρμενίων από τους Τούρκους. Οι
ιστορικοί έχουν αρχίσει να ανησυχούν σοβαρά για την επιστήμη τους, καθώς η
Ιστορία αρχίζει να μοιάζει ολοένα και περισσότερο με ναρκοπέδιο – ένας χώρος
σπουδών μονάχα για όσους θέλουν να αναλάβουν το ρίσκο. Προφανώς κανείς δεν
αμφισβητεί την αποτρόπαιη τύχη που επιφύλαξε ο εικοστός αιώνας στους Εβραίους
και τους Αρμένιους, αλλά ο καταλληλότερος τρόπος για να διατηρούμε τη
συλλογική μνήμη δεν είναι με νόμους σαν κι αυτόν που ψήφισε η γαλλική
Εθνοσυνέλευση.

Δύο Ευρωπαίοι…

… συγγραφείς είχαν περιπέσει πρόσφατα στη δυσμένεια των κυβερνήσεών τους
επειδή είχαν εκφράσει τις απόψεις τους για τη γενοκτονία. Αντιμετώπισαν και οι
δύο δίκες και φυλάκιση για όσα είπαν ή έγραψαν. Τον έναν τον στήριξαν
Ευρωπαίοι πολιτικοί και διανοούμενοι και τον βράβευσαν με το βραβείο Νόμπελ.
Τον άλλον τον αγνόησαν και λένε πως καλά κάνει και σαπίζει στις αυστριακές
φυλακές. Ο ένας είναι ο Ορχάν Παμούκ. Διώχθηκε επειδή αμφισβήτησε την επίσημη
τουρκική άποψη, σύμφωνα με την οποία η σφαγή των Αρμενίων δεν μπορεί να
θωρηθεί γενοκτονία. Ο άλλος είναι ο Βρετανός ιστορικός Ντέιβιντ Ίρβινγκ, που
αμφισβήτησε το Ολοκαύτωμα των Εβραίων σε μια ομιλία του πριν από 15 χρόνια
στην Αυστρία (εκεί η αμφισβήτηση του Ολοκαυτώματος αποτελεί αδίκημα που
επισύρει ποινή φυλάκισης έως και 10 ετών). Δεν θα διεκδικήσουμε εδώ το βραβείο
Νόμπελ για λογαριασμό του Ντέιβιντ Ίρβινγκ. Θα διεκδικήσουμε όμως το δικαίωμα
να λέει και να γράφει καθένας ό,τι πιστεύει πως είναι σωστό (και το δικαίωμα
να μπορούμε να το ακούμε και να το διαβάζουμε ελεύθερα).

Με τέτοιους…

… νόμους, οι σχολικές αίθουσες δεν θα αργήσουν να μοιάζουν με δικαστήρια.
Φανταζόμαστε κιόλας τον μαθητή να σηκώνεται και να λέει στον δάσκαλο: «Θα
μιλήσω μόνο παρουσία του δικηγόρου μου». Ή «Ορκίζομαι να πω την Ιστορία,
ολόκληρη την Ιστορία και μόνο την Ιστορία». Θα ήταν βέβαια ένας ριζοσπαστικός
τρόπος για να αποκατασταθεί η πειθαρχία στα σχολεία. Ο μαθητής θα επιστρέφει
στο σπίτι και θα λέει στη μητέρα του: «Μαμά, δεν πήρα καλό βαθμό στην Τουρκία,
αλλά στη Ρουάντα τα πήγα μια χαρά, τα ήξερα όλα». Έτσι θα κοπεί και η
αντιγραφή στις εξετάσεις από τον μαθητή στο διπλανό θρανίο, αφού θα υπάρχει ο
κίνδυνος να θεωρηθεί συνένοχος βάσει του νόμου περί γενοκτονίας. Ας ελπίσουμε
μόνο, λέει ο Ματιέ Λιντόν στην εφημερίδα «Λιμπερασιόν», πως αυτός ο νόμος δεν
θα εφαρμοστεί και σε άλλα μαθήματα, όπως την ορθογραφία, τα μαθηματικά, τη
χημεία.

Οι γενοκτονίες…

… θα συνεχίζονται αδιαμαρτύρητα στον κόσμο (ώσπου να αναγνωριστούν εκ των
υστέρων με νόμο). Ο νόμος της ζούγκλας δεν ξεριζώνεται με τον νόμο της σιωπής.