[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Το έλαβες το μήνυμα; Το έλαβα το μήνυμα. Το έλαβε το μήνυμα; Το έλαβε το
μήνυμα. Το έλαβαν το μήνυμα; Το έλαβαν το μήνυμα. Το λάβατε το μήνυμα; Το
λάβαμε το μήνυμα; Το διάβασαν το μήνυμα; Το διάβασαν το μήνυμα. Και το
κατάλαβαν το μήνυμα; Μπαααα. Σιγά που το κατάλαβαν το μήνυμα. Όλοι νίκησαν,
αυτό κατάλαβαν. Ακόμη και αυτοί που εμφανώς έχασαν, ότι νίκησαν κατάλαβαν. Και
εκείνοι που κατάλαβαν ότι πραγματικά δεν νίκησαν, την ανάγκη φιλοτιμία
ποιούντες, βγήκαν στα (θεωρητικά) μπαλκόνια, μοιραίοι κι άβουλοι πανηγυριστές,
να παιανίσουν διθυράμβους άσκοπους, για ένα μήνυμα που άλλα ήθελε να πει, άλλα
είπε και τελικά άλλα κατάλαβαν. Το έστειλες το μήνυμα; Το έλαβαν το μήνυμα.
Αργότερα θα καταλάβουν και τι πραγματικά έλεγε…

Η αποχή

Πάντως, τώρα που το σκέφτομαι, και με δεδομένο ότι η αποχή από τις εκλογές
ήταν ο ουσιαστικός νικητής στον Δήμο Αθηναίων για παράδειγμα (η αποχή, συν τα
άκυρα λευκά, ήταν… πρώτο κόμμα, άρα δήμαρχος πρέπει να ανακηρυχθεί η κυρία
Αποχή – αποχή, ε; Όχι απόχη), κακώς ψηφίζουμε. Κακώς, ρε παιδί μου, μπαίνουμε
σ’ όλη αυτή τη διαδικασία. Ψάξε βρες το βιβλιάριο (παλιότερα), βρε την
ταυτότητα τώρα, πήγαινε στο εκλογικό κέντρο, ψάξε να το εντοπίσεις, και να μη
στηθείς σε λάθος ουρά, κάτσε στην ουρά ακούγοντας του κόσμου τις…
παρατηρήσεις (αποφεύγω τον χαρακτηρισμό, είμαι ευγενής), παρουσιάσου με
συστολή μπροστά στον /στην δικαστικό/ή αντιπρόσωπο, πάρε τα ψηφοδέλτια, μπες
στο παραβάν, σταύρωσε υποψηφίους, βγες από το παραβάν, πήγαινε πάνω στην
κάλπη, ρίξε τον φάκελο στη σχισμή, πάρε την ταυτότητα, φύγε. Ουυυυφ,
κουράστηκα και μόνο που το σκέπτομαι ότι θα το ξανακάνω πάλι αύριο. Αλλά θα το
ξανακάνω, αυτό έλειπε να μην το ξανακάνω. Για να λέει μετά ο πρόεδρος Κώστας
ότι επιδοκιμάζω την πολιτική του;

Με γκάλοπ

Δεν την επιδοκιμάζω την πολιτική του, και η τάση του να διαβάζει «βουλωμένο
γράμμα» είναι αυτή που φταίει για όλα. Διότι αν είχε την υπομονή να ανοίξει
τον φάκελο και να διαβάσει το μήνυμα θα καταλάβαινε ότι κακώς, κάκιστα
πανηγυρίζει. Επανέρχομαι όμως στο θέμα μας. Γιατί να ψηφίζουμε; Να μην
ψηφίζουμε καθόλου. Προτείνω – προσοχή παρακαλώ, διότι είμαι έτοιμος να
διατυπώσω βαρυσήμαντη ώς και ρηξικέλευθο πρόταση – αντί της συμμετοχής στην
ψηφοφορία να αναθέτουμε σε εταιρείες δημοσκοπήσεων να κάνουν έρευνες. Ήτοι,
κάθε κόμμα να πληρώνει μια έρευνα και μετά να μαζεύονται όλοι μαζί, να βάζουν
κάτω τα χαρτιά και να αναδεικνύουν τον νικητή των εκλογών. Πώς έγινε την
Κυριακή με το γκάλοπ του Antenna; Που ενώ είχαμε το μόνο αυθεντικό γκάλοπ,
αυτό της κάλπης, εμείς καθόμασταν και συζητάγαμε τι έβγαλε το γκάλοπ της
εταιρείας Κάπα Research; Ε, έτσι ακριβώς!

Ο… αστερίσκος

Πόσο δίνει η δική σας εταιρεία, κύριε συνάδελφε; 2,3%. Α, δεν συμφωνούμε. Η
δική μας εταιρεία δίνει 4% ακριβώς, ούτε υποδιαίρεση της μονάδας παρακάτω. Μα
τι λέτε, κύριε συνάδελφε, εδώ αν συνυπολογιστούν οι παράμετροι γάμμα και
δέλτα, καθώς και ο αστερίσκος της παραμέτρου δύο, η διαφορά είναι στο 3,4%. Α,
αυτό δεν είναι καθόλου ακριβές, αγαπητέ κύριε συνάδελφε, και δεν με βρίσκει
σύμφωνο η προσέγγισή σας. Η προσμέτρηση των στοιχείων που διαθέτετε, αν
αναχθεί στο απώτερο μέλλον, υπό την ευεργετική προϋπόθεση των παραμέτρων επτά
και εννιά, μας δίνει αποτέλεσμα 5%, το οποίο όμως αποστερούμενο διαφόρων
αθροιστικού χαρακτήρα υποπαραμέτρων είναι δυνατόν να κατέλθει στο 4,4%. Μην
μπερδεύεστε και μην ανησυχείτε. Θα τη βρουν την άκρη όλοι αυτοί, όπως την
έχουν ξαναβρεί και στο παρελθόν. Τώρα δεν θα τα βρουν, που είναι να βγάλουν –
λέμε τώρα – κυβέρνηση;

Να μας τρυπήσει τη μύτη

Η χώρα, πάντως, επί του παρόντος έχει εκλεγμένη από τις κάλπες κυβέρνηση, και
όπως άκουσα τον Πρωθυπουργό να λέει – εγώ τον ακούω πάντα με προσοχή τον
πρόεδρο Κώστα – η πολιτική της είναι αυτή που επιδοκιμάσαμε στις κάλπες την
περασμένη Κυριακή. Δηλαδή, είπε ο πρόεδρος Κώστας, όλοι εμείς που ψηφίσαμε δεν
ψηφίσαμε να εκλεγεί δήμαρχος ή νομάρχης, αλλά ψηφίσαμε πολιτικές. Του είδους
«εγώ επιδοκιμάζω την πολιτική της κυβέρνησης», «εγώ την αποδοκιμάζω» και ούτω
καθ’ εξής. Δεν αντέχω να μην παρατηρήσω ότι αφού είναι έτσι, γιατί δεν κάνει ο
ηρωικός Προκόπης μια άθροιση, να μας πει: πόσα ψηφοδέλτια σε όλη την Ελλάδα
πήραν οι υποψήφιοι της Ν.Δ, που θεωρητικά αποτελούν ψήφο επιδοκιμασίας της
κυβέρνησης. Ας αθροίσει σ’ αυτούς και τα ψηφοδέλτια όσων συνεργάστηκαν με τη
Ν.Δ. Ας βάλει κι ένα 5%, έτσι από μας. Κι άμα τα βγάλει περισσότερα από της
αντιπολίτευσης, να μας τρυπήσει τη μύτη.

Να ψηφίσουμε

Περισσότερα δεν θα τα βγάλει, αυτό είναι σίγουρο, όσο κι αν… καθυστερεί να
βάλει αποτελέσματα στα κομπιούτερ! Οπότε ίσως πρέπει να καταργηθεί και αυτή η
μέθοδος και να αναλάβουν την υπόθεση δημοσκόποι, αναλυτές, συμπερασματολόγοι
και λοιποί δημοσιολόγοι – αυτοί τέλος πάντων που όλα τα σφάζουν, όλα τα
μαχαιρώνουν και επιπλέον σιγοτραγουδούν το «με λένε Λοΐζο, και όλα τα γυρίζω»!
Αλλά αυτή είναι η συζήτηση της επόμενης μέρας, της Δευτέρας δηλαδή. Επί του
παρόντος, καλόν είναι να ασχοληθούμε με την αυριανή ψηφοφορία, κι αυτή τη φορά
να πάμε όλοι να ψηφίσουμε. Για να το στείλουμε στον κανονικό αποδέκτη αυτό το
καταραμένο το μήνυμα, που μοιάζει με έκθετο στην εξώπορτα, το οποίο δεν το
θέλει κανείς και τελικά θα καταλήξει στο «Μητέρα», να ‘χει πρόεδρο τη Μάρω
Κοντού. Εντάξει, όσοι απείχαν την προηγούμενη Κυριακή το έστειλαν το μήνυμά
τους, και στο ΠΑΣΟΚ (ελπίζουμε ότι) το κατάλαβαν. Αλλά αύριο να ψηφίσουμε
γιατί, είπαμε και στην αρχή, δεν αντέχεται ο Καραμανλής να κοκορεύεται ότι τον
επιδοκιμάζουμε κιόλας!

ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Οδηγεί τις απεργίες στα άκρα

Από εδώ το ‘χει, από εκεί το φέρνει η κυβέρνηση, όλο στα ίδια καταλήγει. Στην
απεργία των δασκάλων φαίνεται πως το μόνο που την ενδιαφέρει δεν είναι τόσο το
πώς θα λυθεί η απεργία και το πώς τα παιδάκια θα ξεκινήσουν επιτέλους τη
σχολική χρονιά – έκλεισαν τις 5 εβδομάδες πλέον χωρίς μάθημα. Αλλά το πώς
πρώτον, θα γονατίσει τους φουκαράδες τους δασκάλους που αγωνίζονται για μια
αξιοπρεπή ζωή και δεύτερον, πώς θα οδηγήσει τους πολίτες αντιμέτωπους με τους
απεργούς. Σε ό,τι αφορά τον πρώτο στόχο, παλιά της τέχνη κόσκινο: το μόνο που
την ενδιέφερε πάντα ήταν όχι να λύσει με διάλογο μια απεργία, αλλά να διαλύσει
το συνδικαλιστικό κίνημα που τη στηρίζει για να μην ξαναβάλει μπελάδες στο
κεφάλι της. Σε ό,τι αφορά τον δεύτερο, άλλη πονεμένη ιστορία. Οδηγεί τις
απεργίες στα άκρα, ελπίζοντας ότι δεν θα χρειαστεί να ικανοποιήσει κανένα
αίτημα, γιατί απλούστατα οι απεργοί θα υποχωρήσουν μπροστά στη λαϊκή πίεση. Τα
ίδια δεν κάνει τώρα και με τους δασκάλους; Μανάδες «ξεσπάνε» μπροστά στις
κάμερες κατά των απεργών και η κυβέρνηση χαμογελάει με ικανοποίηση που το
«κίνημα» όλο και μεγαλώνει. Αν βγουν και στους δρόμους, με τα πιτσιρίκια από
το χέρι, ποιος τη χάρη της. Τον πέτυχε τον «στόχο», άκοπα…