Η απεργία των δασκάλων

Πολλοί αναγνώστες γράφουν σκέψεις και απόψεις για την απεργία των δασκάλων,
τις καταλήψεις και τη στάση της υπουργού Παιδείας κ. Μαριέττας Γιαννάκου και
της κυβέρνησης.

Ο κ. Διονύσης Σταμάτης, από τον Βόλο, σημειώνει:

«Καταλήψεις, αποχές και απεργίες είναι σήμερα το σκηνικό στην Παιδεία. Ένας
γόρδιος δεσμός που αίτιος για την ύπαρξή του είναι το αδιάλλακτο και γεμάτο
έπαρση υπουργείο Παιδείας.

Ο Πρωθυπουργός μας στον προεκλογικό του αγώνα είχε υποσχεθεί το 5% του ΑΕΠ για
την Παιδεία, αλλά σήμερα αλλάζει σχέδια και δίνει μόνο το 3%. Παρ’ όλο τον
σεβασμό που έχω στο πρόσωπό του ως Πρωθυπουργού, δεν μπορώ να μη δηλώσω ότι
στον τομέα της Παιδείας συμπεριφέρθηκε σαν πραματευτής και πλανόδιος έμπορος
που επισκέπτεται τα χωριά της άγονης γραμμής προσπαθώντας να ξεφορτωθεί στους
αδαείς την περιττή και άχρηστη πραμάτεια του».

Η κ. Άρτεμις Σιδέρη, δασκάλα στο Γαλάτσι, γράφει:

«Φέτος με το ξεκίνημα της καινούργιας χρονιάς ένιωσα τα τελευταία ψυχικά μου
αποθέματα ν’ αδειάζουν, τις αντοχές μου να μειώνονται. Αισθάνθηκα τόσο
παγιδευμένη κι απογοητευμένη, που όλες οι ματαιώσεις των τελευταίων χρόνων
στον χώρο της δουλειάς μου ήρθαν τώρα να με πνίξουν. Λες και κόλλησαν τα
γρανάζια. Ευχήθηκα να είχα άλλη δουλειά, μια και σαν χαρακτήρας δεν γινόταν ν’
αλλάξω και να κατεβάσω τον πήχυ τόσο χαμηλά. Ευχήθηκα να γίνει κάτι ν’
αλλάξουν τα πράγματα.

Αν αρνηθώ τώρα ή αν επιστρέψω υποταγμένη, θα υποταχθώ και στην αιώνια εικόνα
που τόσα χρόνια παλεύω να μη με καταπιεί: ο δάσκαλος που πάει τυπικά στη
δουλειά του χωρίς οράματα, χωρίς ιδανικά, στόχους, ουσία, με σκοπό να δώσει
τι; Τόσα, όσα τα ψίχουλα που παίρνει;

Όμως, αν πραγματικά επιθυμώ την αλλαγή, θα πρέπει πρώτα να κάνω την προσωπική
μου ανατροπή. Να γίνω εγώ η ίδια η αλλαγή, όσο κι αν πονά αυτό».

Ο κ. Θανάσης Νάστας, διευθυντής Λυκείου Τρικάλων, παρατηρεί:

«Η κ. υπουργός ξεκαθάρισε: Τόσο δουλεύετε – τόσο πληρώνεστε.

Συγχαρητήρια στην κ. υπουργό, που είπε νέτα – σκέτα μερικές πικρές αλήθειες:

1. Ουδεμία σχέση έχει ο εν Ελλάδι μισθός εκπαιδευτικού με τον αντίστοιχο των
ευρωπαϊκών χωρών.

2. Δεν νοείται παροχή ποιοτικής εκπαίδευσης χωρίς αξιολόγηση των εκπαιδευτικών
και του εκπαιδευτικού έργου.

3. Ο μισθός πρέπει να είναι ευθέως ανάλογος με τον χρόνο εργασίας και την
ποιότητα διδασκαλίας.

4. Τα σχολεία πρέπει να έχουν διοικητική επιτήρηση».

Η κ. Κυριακή Παπαδοπούλου ερωτά:

«Κύριοι, μήπως μπορεί κάποιος να εξηγήσει στον κόσμο γιατί δεν επιστρατεύονται
οι δάσκαλοι, όταν όλοι οι άλλοι δημόσιοι υπάλληλοι επιστρατεύονται από τη
δεύτερη μέρα της απεργίας;».

Ο δρ Ν. Αδαμόπουλος, φυσικός, παρατηρεί:

«Είναι ξεκάθαρο ότι η κυβέρνηση δεν ενδιαφέρεται για το αν θα λυθεί η απεργία
ή όχι. Εάν ενδιαφερόταν, θα είχε δώσει έστω και κάτι στους απεργούς δασκάλους
(πέραν της αύξησης των 105 ευρώ, η οποία θα δοθεί μέσα σε τρία χρόνια). Η
αδιάλλακτη στάση της κυβέρνησης θυμίζει κάτι από την τακτική τής Θάτσερ στην
απεργία των ανθρακωρύχων. Χαρακτηριστικό είναι ότι ο Πρωθυπουργός έχει αρνηθεί
επανειλημμένως να δεχθεί τους εκπροσώπους των συνδικαλιστών. Θα έλεγα μάλιστα
ότι την κυβέρνηση τη βολεύει η απεργία».

Η κ. Ι.Δ.Ψ. (τα πλήρη στοιχεία της στη διάθεση της εφημερίδας) παρατηρεί:

«Σχετικά με τη δήλωση που έκανε δημόσιο αρμόδιο όργανο της Παιδείας, ότι οι
εκπαιδευτικοί διορίζονται αμέσως, δεν αληθεύει. Πρέπει, συνέβαινε πάντα, να
διαθέτει κάποιος κάποιο μέσον για να διοριστεί και ως αναπληρωτής και ως
ωρομίσθιος».

Ο κ. Δημήτριος Χριστιάς, συνταξιούχος σχολικός σύμβουλος, σημειώνει:

«Η “μορφή” του δασκάλου είναι καθοσιωμένη στη συνείδηση του λαού και όποια
πολιτική ηγεσία παραγνώρισε αυτή την αλήθεια, υπέστη ζημίαν μεγάλην (πολιτικώς
εννοώ) και υπέστη αυτή τη ζημίαν διότι… “επεδείξατο στουδιτικήν ακαμψίαν”».