«Το αδιέξοδο έφερε την παράδοση»

«Είναι ωραίο να γράφεις ένα τραγούδι σπίτι σου και να το μαθαίνει όλη η Ελλάδα. Βέβαια, καλλιτεχνικά, αισθητικά και μουσικά αμφιβάλλω αν μπορώ να ξαναπαίξω την “Εκκλησιά” σε λάιβ μου», λέει ο Μάνος Πυροβολάκης για τη μεγάλη του επιτυχία

Ένας από τους στίχους και τους ήχους που μας… κόλλησαν τα τελευταία
καλοκαίρια είναι «Στης εκκλησιάς την πόρτα». Θέλαμε δεν θέλαμε, τόσο η
εκκλησιά όσο και ο ήχος της βιολόλυρας μπήκαν στην καθημερινότητά μας με ορμή
καταρρακτώδους ραδιοφωνικής βροχής – η μόνη που δεν καταλαβαίνει από ομπρέλες.

Ο Μάνος Πυροβολάκης είναι ο… υπεύθυνος. «Όχι ότι δεν μου κάλυψε μια
φιλοδοξία μου που παίχτηκε τόσο, αλλά καλλιτεχνικά, μουσικά, αισθητικά
αμφιβάλλω αν μπορώ να το ξαναπαίξω λάιβ. Τουλάχιστον, τώρα».

Γεννημένος στην Αθήνα από Κρητικούς γονείς, κατάλαβε νωρίς ότι η κρητική του
ρίζα ήταν εξίσου δυνατή με τις χαρντ ροκ συνήθειές του – που είχαν εδραιωθεί
από τα γυμνασιακά χρόνια. Κρητικοί χοροί και λύρα από τη μια (άρχισε να
μαθαίνει από τα 13 του κοντά στον Γεώργιο Βυζιριανάκη) και παιδί της εποχής
του από την άλλη, «με Iron Maiden και Scorpions, αλλά και Ξυλούρη και
Μαρκόπουλο…».

Όπως φαίνεται, όμως, τίποτα δεν πάει χαμένο κι αυτό ταιριάζει γάντι στην
περίπτωσή του. Πριν τον γνωρίσουμε ως αρχηγό των Κινουμένων Σχεδίων το 1998
(με τους Γιάννη Στίγκα, Χρήστο Αβδελά, Χρήστο Σούμκα) είχε διανύσει χιλιόμετρα
με τη λύρα του σε κρητικά πανηγύρια, στο εξωτερικό, σε συναυλίες, σαν
εκπρόσωπος τής πολλά υποσχόμενης νέας γενιάς της κρητικής παράδοσης. Όσο όμως
μεγάλωνε τόσο πλησίαζε προς τον σκληρό πυρήνα της ελληνικής σκηνής, βάζοντας
τη λύρα να «σονάρει» με την ηλεκτρική κιθάρα. Μέχρι το 2001 που ξεκίνησε σόλο
καριέρα, είχαν ήδη γραφτεί οι μεγάλες του επιτυχίες «Το χαμόγελό σου», «Στης
εκκλησιάς την πόρτα», «Μίλα μου» – κάθε πράγμα στον καιρό του και τα… χιτ
όταν το αποφασίσουν τα ραδιόφωνα.

«Μπορεί να μην ήταν έτοιμα τα πράγματα τότε» λέει. «Ο κόσμος συνήθισε σιγά
σιγα στον ήχο της βιολόλυρας. Το ότι έπαιξα στο “Μπραζιλέρο” (του Νίκου
Πορτοκάλογλου), ή ότι συνόδευσα την Ελευθερία Αρβανιτάκη στην τελετή λήξης
(“Τι λείπει”) παίζει ένα ρόλο. Ή την Ανδριάνα Μπάμπαλη στο “Μοίρα μου έγινε”,
στο “Ένοχος χωρίς αιτία” με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου… Σιγά σιγά το αυτί
συνήθισε».

Το ότι έπαιξες σε μεγάλες πίστες, όπως με τον Γιώργο Νταλάρα, βοήθησε την
πορεία σου;

Είναι μεγάλη κουβέντα… Οπωσδήποτε είναι άλλο το feedback που έχεις σε μια
μουσική σκηνή κι άλλο όταν παίζεις για τον χορό των υπαλλήλων της τράπεζας.
Στο πρώτο ξέρεις ότι έχουν έρθει για σένα. Στο δεύτερο δεν είναι το κοινό σου.
Είναι άνθρωποι που μπορεί να μην τους ενδιαφέρει ιδιαίτερα ποιοι είναι στη
σκηνή, αρκεί να διασκεδάσουν. Δεν το λέω υποτιμητικά, αλλά είναι δυο
διαφορετικά πράγματα.

Ελάχιστοι σε θυμούνται από τότε;

Ναι, αλλά ακόμη και αυτοί που δεν έχουν έρθει για μένα, μπορεί κάποιους να
αγγίξω… Η δική μου μουσική είναι ποπ, παρ’ ότι η λέξη είναι παρεξηγημένη.
Δεν μπορώ να είμαι Μάλαμας ή Θανάσης Παπακωνσταντίνου…

Μετά τον «Σταυρό του Νότου» θα σε δούμε και σε άλλες σκηνές;

Τους επόμενους δύο μήνες θα ασχοληθώ με τον νέο δίσκο.

Στο ίδιο ύφος;

Πάντα αυτό κάναμε. «Μπαλάντες για λύρα» τις λέγαμε με τον Γιάννη Στίγκα που
γράφουμε μαζί τα τραγούδια. Βέβαια, δεν θέλω να κάνω πάλι την «Εκκλησιά». Να
ακολουθήσω συνταγές. Σκέτη βαρεμάρα θα ήταν, κι όταν βαριόμαστε εμείς,
βαριέται και ο κόσμος.

«Κοντά στο έθνικ είναι το κιτς…»

Υπάρχει μια τάση να ακούμε λύρα και, γενικά, παραδοσιακά όργανα πιο συχνά
τελευταία. Ο Λιδάκης έκανε κρητικά τραγούδια, ο Αλκίνοος κυπριακά, η Αλεξίου
βορειοελλαδίτικα.

Όταν βρίσκουμε αδιέξοδα, γυρνάμε προς τα πίσω… Εμείς έχουμε ωραία παράδοση
κι εμένα με ενδιέφερε απ’ την αρχή και σε μουσικό επίπεδο. Να κάνω τραγούδια
που να απευθύνονται σε νέους ανθρώπους αλλά να εμπεριέχουν στοιχεία της
παράδοσης.

Πολλοί το έχουν προσπαθήσει – ανεπιτυχώς…

Βέβαια. Γιατί πολύ κοντά στο έθνικ είναι το κιτς. Και είναι ρίσκο αυτό. Το να
παίζεις καθαρόαιμο ροκ ή ραπ ή ό,τι άλλο είναι πιο απλό. Ενώ εδώ πρέπει να
πειραματιστείς και το πείραμα έχει κινδύνους. Όμως αυτό είναι το ενδιαφέρον.
Το να ακούς τη λύρα να σονάρει με την ηλεκτρική κιθάρα κάτι κάνει στο αυτί
σου. Είναι ένας καινούργιος ήχος. Κι όταν είσαι μουσικός πάντα σε ενδιαφέρει
το καινούργιο.

INFO

Στον «Σταυρό του Νότου» (Φραντζή και Θαρύπου 35-37, Νέος Κόσμος, τηλ.
210-9226.975) Μάνος Πυροβολάκης, Δέσποινα Ολυμπίου, Μιχάλης Εμιρλής έως 21 Οκτωβρίου.