Δυο πουλιά κι ένα ποδήλατο

Περνάω κάθε βράδυ, κι όμως εχθές πρώτη φορά άκουσα αυτόν τον ήχο. Αργά και
κουρασμένος από μια πρόβα που όλο κοντανασαίνει να γίνει πρεμιέρα, έτσι όπως
με σταμάτησε το φανάρι πριν στρίψω από Χίλτον για Βασιλίσσης Σοφίας ακούω κάτι
σαν φρένο, αλλά όχι ήταν πολύ γλυκός ο ήχος για να φρενάρει. Κοιτάω πίσω, ένα
ταξί σταματημένο κι απέναντι ένα ογκώδες σαν τανκ, σαν φορτηγό περίλαμπρο και
καλογυαλισμένο, ένα τζιπ βαρβάρων προαστίων ακίνητο, ίδιο νεκροφόρα ονείρων
βουλιαγμένη στη μαύρη άσφαλτο. Από πού λοιπόν αυτός ο ήχος ο σχεδόν ανάρμοστος
στην πόλη; Ψηλά πάνω από ένα κυπαρίσσι κόκκινος πυρακτωμένος μέσα σε κύκλο
γαλανό ο σταυρός του Ευαγγελισμού, φάρος στεριανός στο ακρωτήρι του πόνου. Να
πάλι ο ήχος και λίγο πριν ανάψει το φανάρι τον αναγνώρισα. Αλήθεια. Δεν κάνω
λάθος, είναι αηδόνι. Το ξέρω, είναι αδύνατον, αλλά αφού τα ακούω; Τα ακούω
καθαρά και το γνωρίζω απ’ τις Μηλιές που με το λάλημά του με οδηγεί στον πιο
αθώο ύπνο. Και τώρα εκεί στο κηπάκι του Ευαγγελισμού, πάνω από το εστιατόριο
των γραβατωμένων γεύσεων, ένα αηδόνι άφησε το τραγούδι του να βγει γυμνό στον
σκουριασμένο ουρανό της πόλης. Σαν θαύμα μετά τον κάματο της μέρας δέχτηκα το
κελάηδημα και κάπως σαν να ξεκουράστηκε η ψυχή, σαν να γλύκανε η νύχτα και πώς
γλίστρησαν οι ρόδες προς το σπίτι ούτε που το κατάλαβα.

Λίγο πριν τον ύπνο σαν αντιοξειδωτικό που μού ‘χει συστήσει παιδιόθεν ο ιατρός
κουράντε κος Βεργής (πατέρας της Έλσας Βεργή) «άνοιξε και κάνα βιβλίο εκτός
σχολείου, κακό δεν κάμει», άνοιξα κι εγώ το βιβλίο, ζεστό ζεστό μου το ‘φεραν
στο θέατρο ο Θανάσης με τον Αντώνη, «Ποίηση για την ποίηση». Κοίταγα ώρα το
εξώφυλλο, ένα ποδήλατο αστραφτερό στην εξοχή κι όλο κάτι ανέβαινε στα χείλη κι
όλο χανότανε στη μνήμη. Μετά προχώρησα πιο μέσα κι όπως ξεχάστηκα ανάμεσα σε
ποιητές που αγνοούσα κι όμως μιλάγανε σε μένανε εδώ και χρόνια κι εγώ είχα
κλειστά τα αυτιά μου, ακούω στο μπαλκόνι σαν να χτυπιέται μια ψυχή στο τζάμι.
Τρέχω, βλέπω τη γάτα μου ελατήριο κι ένα πουλάκι τόσο δα στα δόντια της να
σπαρταράει. Κάνω να της το πάρω, πρώτη φορά σαν να την έβλεπα μ’ αυτά τα μάτια
και τη λάμψη σαν κοφτερή λεπίδα. Κατάφερα να της το πάρω και μισοπεθαμένο τό
‘δωσα στον αέρα μπας και το σώσει, αν και πολύ αμφιβάλλω. Γέμισε το μπαλκόνι
πούπουλα. Κι εγώ να πιστεύω πως ήτανε το ίδιο πουλί που κελαηδούσε στου
Ευαγγελισμού τον κήπο. Μ’ ακολούθησε (γιατί; πώς; δικά μου συμπεράσματα και
ασυναρτησίες) κι ήρθε να το σκοτώσει η γάτα που αγαπάω. Δεν έβγαζα άκρη.

Γύρισα πάλι στην «Ποίηση για την ποίηση», βλέπω το ποδήλατο στο εξώφυλλο έρημο
και γυαλισμένο, κι αμέσως έρχεται ο Εμπειρίκος, Ανδρέας το όνομά του, και
απαγγέλλει με τη φωνή στεντόρεια εν τω μέσω της νυκτός: «Η ποίηση είναι
ανάπτυξη στίλβοντος ποδηλάτου».