ΓΝΩΜΗ Η διαχείριση της μιζέριας

Πλύση εγκεφάλου, σε καθημερινή – σχεδόν – βάση, υφίστανται οι Έλληνες φίλαθλοι
γύρω από τα συστήματα τακτικής που εφαρμόζουν οι προπονητές. Τι για 3-5-2
ακούμε που μετατρέπεται σε 5-3-2 όταν η ομάδα αμύνεται, τι για ρόμβους, τι για
4-4-2, 4-3-3 ή 4-2-3-1 και πολλά ακόμη.

Οι σχεδιασμοί των προπονητών γίνονται αντικείμενο βαρύγδουπων αναλύσεων από
κάθε είδους «ειδικούς», πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τη λήξη των αγώνων των
ομάδων.

Ξαφνικά γίναμε όλοι… παντογνώστες, που μπορούμε να ερμηνεύουμε τις εντολές
και κινήσεις τακτικής των προπονητών, να τις σχολιάζουμε και, πάνω από όλα, να
κρίνουμε τους τεχνικούς αλλά και να τους κάνουμε υποδείξεις για το αν το
σύστημα που ακολούθησαν (ή σκέφτονται να εφαρμόσουν) είναι το σωστό, τι θα
έπρεπε να κάνουν κ.λπ.

Δεν είναι τυχαίο ότι όλη αυτή η… φιλοσοφική ενασχόληση με το άθλημα έχει να
κάνει σχεδόν αποκλειστικά με τις ελληνικές ομάδες. Ούτε με το γεγονός ότι
πλέον γίνεται όλο και μικρότερο με τους διαιτητές.

Στην Ισπανία ο κόσμος και τα ΜΜΕ ασχολούνται με τα μαγικά του Ροναλτίνιο και
του Ραούλ. Στην Ιταλία με παικταράδες όπως ο Νέστα, ο Τότι. Στην Αγγλία με
τους Ανρί, Κριστιάνο Ρονάλντο, Λάμπαρντ, Τζέραρντ. Και τα ονόματα είναι λίγα
και ενδεικτικά.

Τι σημασία έχει το σύστημα μπροστά σε αυτά τα λαμπερά ονόματα; Το σύστημα
παίζει μπάλα; Όχι φυσικά. Οι παικταράδες είναι αυτοί που προσφέρουν θέαμα στον
κόσμο, νίκες στις ομάδες, διακρίσεις, φέρνουν λεφτά στις τσέπες τους και τα
ταμεία.

Απλώς, στην Ελλάδα προσπαθούμε να διαχειρισθούμε τη μιζέρια μας και επειδή δεν
μπορούμε να μιλάμε για τα αυτονόητα του ποδοσφαίρου, έχουμε… μπουχτίσει με
σούπερ αναλύσεις τακτικής και συστημάτων.