ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Όλες τις απαλλοτριώσεις;

Όλες τις απαλλοτριώσεις; Όλες υπόσχεται να τις κάνει ο Νικήτας Κακλαμάνης! Δεν
το παζαρεύει καθόλου, έχει λέει εξασφαλίσει τα λεφτά. Λεπτομέρειες προσεχώς,
πόσα λεφτά και για ποιες απαλλοτριώσεις. Αλλά ας άρχιζε από μία. Ας έλεγε, θα
προλάβω εκείνο το παρκάκι στα Πατήσια που το ξαναπήρε η ιδιοκτήτρια τράπεζα.
Το συγκεκριμένο όμως έχει μεγάλη δυσκολία. Δεν υπάρχει προηγούμενο, ξέρετε.
Ποτέ ο δήμος δεν πληρώνει τις απαλλοτριώσεις. Είναι δεκαετίες τώρα που παίζει
ένα θαυμάσιο θέατρο, κάτι ξέρουν κι εκείνοι που προτείνουν Δημοτική Ακαδημία
Θεάτρου. Στην πρώτη πράξη του έργου συνεδριάζει το Δημοτικό Συμβούλιο,
καλοπροαίρετοι άνθρωποι, ηθοποιοί, αληθινοί, όχι φέικ, πολιτικάντζες,
τραγουδιστές, γιατροί, όλοι συμφωνούν, η Αθήνα χρειάζεται πράσινο, κηρύσσεται
η απαλλοτρίωση. Στη δεύτερη πράξη ο ιδιοκτήτης κάνει ενστάσεις, τις χάνει ή
τις κερδίζει, στην τρίτη πράξη περιμένει απλώς. Στο φινάλε, με τα χρόνια, το
ακίνητο ξαναγυρίζει στα χέρια του, έχουν χάσει χρήμα και χρόνο αυτός και οι
περίοικοι τις αυταπάτες τους. Το χέρι στην τσέπη δεν το βάζει ποτέ ο δήμος.
Ποιος δήμαρχος θα ξοδέψει λεφτά για ένα οικόπεδο στα Πατήσια, π.χ., που θα το
χαίρονται μόνο 3.000 Αθηναίοι, όταν μπορεί με το ίδιο ποσό να ξαναχαλάσει και
να ξαναφτιάξει τα κάγκελα στο Σύνταγμα ή το σιντριβάνι, που το βλέπουν
εκατομμύρια κάθε μέρα και να γράψει το ονοματάκι του επάνω φαρδύ – πλατύ;
Ουδείς, ακόμα κι ο καλύτερος, ο πιο φιλότιμος, ο πιο λογικός δεν έχει τόση
τόλμη. Η Αθήνα είναι γεμάτη κτίρια θεμελιωμένα σε οικόπεδα που κάποτε με
φανφάρες είχαν κηρυχθεί απαλλοτριωτέα. Θα ήταν πιο τίμιο να πει κάποιος ότι θα
σταματήσει τις απαλλοτριώσεις, για να βοηθήσει τους δημότες να προσγειωθούν
λίγο στην πραγματικότητα.