«Έπρεπε εμείς να συντριβούμε»

Την περασμένη Παρασκευή δύο αεροσκάφη συγκρούστηκαν στον αέρα πάνω από το
τροπικό δάσος του Αμαζονίου, στη Βραζιλία. Το ένα ήταν ένα Boeing 737-800 της
εταιρείας Gol με εκατόν πενήντα πέντε επιβαίνοντες – σκοτώθηκαν όλοι. Το άλλο
ήταν ένα μικρό τζετ Embraer Legacy 600 με επτά επιβαίνοντες – κανείς δεν έπαθε
το παραμικρό. Ο Τζο Σάρκλι, ταξιδιωτικός συντάκτης των «New York Times», ήταν
ένας από τους επιβάτες του τζετ και αφηγείται την εμπειρία του.

«Ήταν μια ήρεμη, άνετη πτήση. Μέχρι το φρικτό εκείνο τράνταγμα και τον ισχυρό
κρότο… “Μας χτύπησαν”, είπε απλά ο Χένρι Γιαντλ, ένας συνεπιβάτης μου στο
τζετ Embraer Legacy 600 που είχε μόλις περιέλθει στην αμερικανική εταιρεία
τσάρτερ ExcelAire. Αυτές τις δύο λέξεις δεν θα τις ξεχάσω ποτέ…

“Μας χτύπησαν; Ποιος;” αναρωτήθηκα. Σήκωσα το σκίαστρο του παραθύρου. Ο
ουρανός ήταν καθαρός. Ο ήλιος κόντευε να δύσει, όμως… τμήμα του φτερού είχε
αποκοπεί.

Ήταν τα πιο τρομακτικά τριάντα λεπτά της ζωής μου. Η ταχύτητα του αεροσκάφους
συνεχώς μειωνόταν ενώ σταδιακά έχανε και ύψος. Αναρωτιόμουν πόσο… επώδυνη
είναι η συντριβή στο έδαφος. Σκέφτηκα την οικογένειά μου. Κάποιοι άρχισαν να
γράφουν σύντομα μηνύματα για τις συζύγους και αγαπημένα τους πρόσωπα και να τα
βάζουν στα πορτοφόλια τους με την ελπίδα ότι θα βρίσκονταν μετά, αργότερα…».

«Λαβωμένο» φτερό

«Ο κύριος Ρίμερ, ένας μεγαλόσωμος άνδρας, ήταν σκυμμένος στον διάδρομο μπροστά
μου, με καρφωμένο το βλέμμα στο “λαβωμένο” φτερό, έξω από το παράθυρο. “Μεγάλη
ζημιά;”, τον ρώτησα. “Δεν ξέρω”, μου απάντησε.

Προσπαθούσα να “αποκρυπτογραφήσω” τη γλώσσα του σώματος των δύο πιλότων.
Έμοιαζαν με πεζικάριους στο ίδιο χαράκωμα. Για τα επόμενα 25 λεπτά αναζητούσαν
εναγωνίως στα όργανά τους ίχνη κάποιου αεροδρομίου. Τίποτα. Έπειτα, ξαφνικά,
εντόπισαν μέσα στα δέντρα έναν διάδρομο προσγείωσης. Ανήκε, όπως αποδείχθηκε,
σε μια στρατιωτική βάση. Προσπάθησαν να έρθουν σε επαφή με τον πύργο ελέγχου.
Τα κατάφεραν μόλις την τελευταία στιγμή, καθώς προσέγγιζαν τον διάδρομο.
Χρειάστηκε να δώσουν “μάχη” με τα όργανα για να προσγειώσουν το αεροπλάνο –
καθώς ορισμένα είχαν βγει εκτός λειτουργίας. Τρέξαμε προς την έξοδο. “Ωραία
πτήση”, είπα στους πιλότους βγαίνοντας. “Πάντα στη διάθεσή σας”, μου απάντησε
ο ένας. Στον στρατώνα όπου περάσαμε τη νύχτα, κάναμε εικασίες προσπαθώντας να
καταλάβουμε τι μπορεί να μας είχε χτυπήσει. Ό,τι κι να ήταν, γνωρίζαμε πως
είχαμε φανεί πολύ τυχεροί. “Ίσως να είμαστε όλοι νεκροί και αυτή εδώ να είναι
η κόλαση – θα ζούμε και θα ξαναζούμε επ’ άπειρον τις βραδιές που περνούσαμε
στους κοιτώνες του κολεγίου!”, αστειεύτηκα. Η είδηση ήρθε πολύ αργότερα: ένα
Boeing 737-800 με 155 επιβαίνοντες είχε χαθεί από τα ραντάρ ενώ πετούσε στην
περιοχή όπου είχαμε χτυπηθεί.

Απόλυτη σιωπή. Μόνο ο ένας πιλότος, ο Τζο Λεπόρ, επέμενε να επαναλαμβάνει:
“Αν κάποιος έπρεπε να πέσει, αυτοί θα έπρεπε να ήμασταν εμείς, εμείς…”».

Τα «μαύρα κουτιά» ίσως δείξουν τα αίτια

ΑΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΤΑ παραμένουν τα ακριβή αίτια της συντριβής του Boeing
737-800 στο τροπικό δάσος του Αμαζονίου, στη Βραζιλία, πέντε ημέρες μετά το
δυστύχημα: οι ερευνητές εναποθέτουν πλέον τις ελπίδες τους στα «μαύρα κουτιά»
του αεροσκάφους, που εντοπίστηκαν τη Δευτέρα. Παράλληλα, συνεχίζουν την
ανάκριση των δύο Αμερικανών πιλότων του μικρού τζετ που – όπως υποστηρίζουν οι
Βραζιλιάνοι εμπειρογνώμονες – συγκρούστηκε στον αέρα με το Boeing. Οι
διασώστες συνεχίζουν το δύσκολο έργο της περισυλλογής των σορών των 155
επιβαινόντων στο επιβατηγό αεροσκάφος της βραζιλιάνικης εταιρείας Gol, που
έχουν διασκορπιστεί μέσα στη ζούγκλα σε μεγάλη ακτίνα. Ο διοικητής της
Πολεμικής Αεροπορίας της Βραζιλίας υποστήριξε πως και τα δύο αεροσκάφη
πετούσαν στα 37.000 πόδια, κάτι που σημαίνει ότι ένα από αυτά είχε παρεκκλίνει
του σχεδίου πτήσης του. Αναπάντητο παραμένει ωστόσο το ερώτημα πώς ο σύγχρονος
εξοπλισμός αποφυγής συγκρούσεων που ήταν τοποθετημένος και στα δύο αεροσκάφη
δεν απέτρεψε την τραγωδία.