«Πλέον πρώτα γίνεσαι όνομα και μετά τραγουδιστής…»

«Όλοι οι τραγουδιστές παίρνουμε πολύ σοβαρά αυτό που κάνουμε», λέει ο Γιάννης Πλούταρχος. «Πρέπει να το καταλάβουμε, δεν κάνουμε τίποτε σημαντικό, διασκεδάζουμε τον κόσμο, δεν είμαστε επιστήμονες, μην παριστάνουμε ότι είμαστε η αρχή και το τέλος»

Μέχρι το περίπτερο να πας, θα συναντήσεις και καμιά δεκαριά σταρ στον δρόμο
(τους πιο πολλούς κρεμασμένους με μανταλάκια). Όμως εκείνος επιμένει: «Η
νεολαία είναι πολύ υποψιασμένη και κατά βάθος μέσα της ξέρει ότι δεν υπάρχουν
σταρ».

Ούτε ένα σκάνδαλο, ούτε μια στραβή στα παρασκήνια. Ούτε έστω μια φωτογραφία να
τρώει με φίλους στα εγκαίνια μοδάτου ρεστοράν. Από ποιο πλανήτη κατέβηκε ο
Γιάννης Πλούταρχος και παίρνει τις παρτίδες, παραβαίνοντας κανόνες του
παιχνιδιού; Γίνονται τέτοια πράγματα στην εποχή που το τραγούδι είναι
προγραμματισμένο ώς τη στιγμή που θα εκραγεί και θα περάσει στην ανακύκλωση;

«Είναι πάρα πολύ ωραίο αυτό που ζω» λέει. «Αν ήμουν συγγραφέας και ήθελα να
γράψω για το πορτρέτο ενός τραγουδιστή, έτσι θα ήθελα να ήταν. Δεν είναι
εγωιστικό, δεν έχω στάλα εγωισμού σε αυτό το θέμα και μόνο που το λέω τρέμω
για αυτό το δώρο που μου έχει δοθεί. Ήρθαν όλα τόσο όμορφα. Ζω μια πολύ
ισορροπημένη ζωή, με την οικογένειά μου, την καριέρα μου, έτσι θα το ήθελα και
γι’ αυτό βέβαια και το ‘χω. Δεν θα ‘θελα να αλλάξει τίποτε από τη ζωή μου».

Έχω την εικόνα. Ο Γιάννης Πλούταρχος έχει μόλις τελειώσει το πρόγραμμα και
επιστρέφει από το μαγαζί στο σπίτι, είναι η ώρα που τα παιδάκια ξυπνάνε και
ετοιμάζονται για το πρωινό και είναι όλη η οικογένεια μαζί. Ριάλιτι – χωρίς
αυτά που πουλάνε στην τηλεόραση.

«Ξέρεις κάτι;», λέει λίγο μετά. «Εγώ δεν είχα εμπιστοσύνη στο τραγούδι και
ούτε έχω. Είναι σαν ένα καραβάνι που πάει από ‘δω και από εκεί. Φοβόμουν να
ασχοληθώ μόνο με το τραγούδι, ήθελα να κάνω και κάτι άλλο παράλληλα και να το
βλέπω σαν χόμπι γιατί δεν ήξερες πού θα σε βγάλει».

Η διάρκεια μετράει; «Εφήμερα είναι όλα. Ακόμη και η διάρκεια είναι αδιάφορη.
Έπειτα από χρόνια πιο πολύ πιστεύω στη συνολική εικόνα του τραγουδιστή παρά
στο τραγούδι. Ύστερα από 30 χρόνια θα έχει τέτοιες αλλαγές υποστεί η μουσική
που δεν θα έχει σημασία. Δεν υπάρχει η διαχρονικότητα. Τον Στέλιο Καζαντζίδη,
για παράδειγμα, που για μένα ήταν θεός κάποιοι τον αμφισβητούν σήμερα.
Αλλάζουν όλα – τι μας λες κι εσύ ρε Πλούταρχε; θα λένε. Μπορεί να είναι χιπχοπ
αύριο, όλα στο μιλητό».

Για την ώρα, είναι πιο μελωδικό, πιο λαϊκό. Κατά τον Γιάννη Πλούταρχο το
καινούργιο του «Κρυμμένα Μυστικά» είναι πολύ ευέλικτο, με πολλά είδη μουσικής.
Τι είναι αυτό που μουσικά τον αγγίζει πιο εύκολα; «Μου αρέσει το belcanto, η
μελωδία. Είμαι λάτρης της δεκαετίας του ’70. Μ’ αρεσει ο ρομαντισμός της.
Βγήκαν υπέροχα πράγματα, ερμηνείες, συγκροτήματα, στίχοι, χρυσή εποχή».

Τι γίνεται σε περίπτωση που δεν έχεις τα τραγούδια που θέλεις; Καθυστερεί ο
δίσκος;

«Εννοείται. Το έπαθα και αυτή τη φορά. Γράφω τριάντα τραγούδια και δένομαι με
αυτά και μετά ξαφνικά λύνομαι απ’ τα τραγούδια και στην πορεία δεν θέλω να τα
ακούσω και τότε λες “δεν έχω το δίσκο”. Καθυστερείς, ακούς συνέχεια. Δεν
φταίνε τα τραγούδια, τις περισσότερες φορές φταίω εγώ που δεν τα έχω
υποστηρίξει καλά».

Χρησιμοποιείς την επιτυχία σου για να δώσεις κάτι στο τραγούδι;

«Κάνω ό,τι μπορώ. Σε κάθε δίσκο, για παράδειγμα, βάζω και ένα παραδοσιακό
κομμάτι. Σε αυτόν έχω το ποντιακό “Ηλιε μου αν τη δεις”, στον προηγούμενο ένα
ηπειρώτικο, πριν ένα κρητικό. Με ρωτάει κάποιος από την εταιρεία “ρε συ Γιάννη
τι το θες”, μα εγώ σαν τραγουδιστής έχω την υποχρέωση να μεταφέρω την ιστορία,
τα βιώματά μας από παλιότερες γενιές, είναι θύμησες…».

«Το μυαλό των νέων είναι πιο προχωρημένο»

Τον τελευταίο σταρ τον πάτησε το τρένο;

«Υπάρχει πια το αυτός με αγγίζει και αυτός δεν μ’ αγγίζει, ή μ’ αρέσει αυτόν
να τον βλέπω έτσι, μ’ αρέσει αυτό που κάνει, το σόου για παράδειγμα, το
δανείζομαι, το παίρνω για αυτή την ώρα. Δεν πιστεύω ότι η νεολαία μπορεί να
μασήσει πια αυτά τα πράγματα. Το μυαλό των νέων σήμερα είναι πολύ πιο
προχωρημένο, είναι πέντε χρόνια μπροστά». Δεν χρειάζεται να τον ρωτήσεις αν
αισθάνεται εκείνος έτσι. Θα νομίζει πως δεν έχεις καταλάβει. Οι σταρ
φροντίζουν να κρατήσουν και τις ισορροπίες τους, ο Πλούταρχος φροντίζει να πει
απλώς τα πράγματα.

«Πουλάνε όνειρα στα παιδιά»

Πριν προλάβω να τον ρωτήσω για τις τηλε-εξελίξεις στο τραγούδι, με
προλαβαίνει. «Ο κλάδος μου έχει ένα πρόβλημα σήμερα. Βγαίνουν πάρα πολλοί
τραγουδιστές χωρίς να αξίζουν τόσο και παίρνουν τη θέση ανθρώπων που έχουν 10,
15 χρόνια στη δισκογραφία. Εγώ για να βγω στη δισκογραφία έκανα 14 χρόνια –
δεν το λέω με παράπονο, ίσα ίσα που με ωφέλησε. Σήμερα όμως γίνεσαι πρώτα
όνομα και μετά προσπαθείς να γίνεις τραγουδιστής. Όχι ότι δεν υπάρχουν αξίες.
Κάνουν κακό όμως στα ίδια τα παιδιά που τους πουλάνε όνειρα και πες μου μετά
όταν έχεις πάρει αυτή τη δόση επωνυμίας και χειροκροτήματος πώς μετά θα
ακολουθήσεις ένα επάγγελμα όπως όλος ο κόσμος, πώς θα γίνεις υδραυλικός, ας
πούμε;». Όσο για τον ντόρο γύρω από την άποψή του για τα βραβεία Αρίων,
επιμένει. «Πώς είναι δυνατόν τη μία να σε βραβεύουν και να σε θεωρούν καλό και
την επομένη δεν είσαι αρκετά καλός; Πώς κρίνουν τον κόπο που βάζω – όπως κάθε
καλλιτέχνης – κάθε χρόνο, κάθε μέρα, κάθε ώρα στη δουλειά μου και επηρεάζουν
τον κόσμο…».