Ροκ πανηγύρι για 10.000 φαν με απόγειο την «Ειρήνη»

Και βολές κατά Μπους… έριξαν οι Pearl Jam (εδώ, ο Έντι Βέντερ) από την Αθήνα

«Επιτέλους! Ήρθαμε στην Ελλάδα. Τα καταφέραμε ύστερα από δεκαπέντε
χρόνια. Κάνω πρόποση σε αυτό. Και τώρα μπορούμε να α-πο-συρρρρθούμε…», είπε
ο Έντι Βέντερ στα ελληνικά, πολύ καλά προβαρισμένα αν κρίνεις από το δύσκολο
ρήμα που πέτυχε να παλέψει. Χειροκρότημα και αποθέωση από τους περίπου δέκα
χιλιάδες φαν για όλα – εκτός από το ρήμα. Το τελευταίο πράγμα που θα ευχόταν
κανείς έπειτα από τις δυόμισι χορταστικές ώρες ποιότητας ροκ (η Αθήνα
τελευταίος σταθμός της ευρωπαϊκής περιοδείας τους) θα ήταν να σταματήσουν οι
Pearl Jam. Είχα καιρό όμως να δω στα πρόσωπα των φαν την «φουλ» ικανοποίηση.

Είδαμε το ροκ να φλέγεται και να μας αφορά. Και ελπίζω πως κάποια στιγμή θα
αρχίσουμε να στέλνουμε στα σπίτια τους τα δήθεν προχωρημένα γκρουπάκια της
μόδας και της μιας χρήσης, που πλασάρονται από τη βρετανική, κυρίως, σκηνή σαν
το next-big-thing. Βάλτε τους Pearl Jam μέτρο.

Στις 8 είχαν πει πως θα ξεκινούσε η συναυλία, στις 8 ξεκίνησε στο κλειστό του
ΟΑΚΑ – αρκετοί συνηθισμένοι από τα ελληνικά ωράρια έχασαν σχεδόν την πρώτη
ώρα. Αλλά το θέμα για τους φαν στην αρένα ήταν πως δεν έβλεπαν καλά – η σκηνή
ήταν τοποθετημένη χαμηλά και κανένας δεν είχε μπει στον κόπο να τσεκάρει. Πιο
άτυχοι όσοι δεν είχαν τα 52 ευρώ του εισιτηρίου (μήπως έχουμε ξεφύγει
τελείως;) σε συναυλία γκρουπ που κάνει αγώνα για φτηνό εισιτήριο.

Με μια ανάσα συνέχισαν σε ένα σχεδόν ακουστικό σόου – ο Βέντερ έπιασε τη
φυσαρμόνικα – και ανέβασαν πάλι την ένταση στο φουλ, ενώνοντας όπως πάντα στη
μουσική τους το παλιό ροκ των 70ς και το νεύρο του πανκ μαζί με τον πολιτικό
τους λόγο – όποιο κόστος κι αν έχει αυτό στην Αμερική.

Δυόμισι ώρες μετά είχαν ανάψει τα φώτα, αλλά οι Pearl Jam εξηγούσαν με ένα
θυελλώδες Keep On Rockin in the Free World πώς αποχαιρετά το Σιάτλ (δεν
αποχαιρετά, συνεχίζει) έχοντας μαζί με όλα τα σημαντικά δικά τους κομμάτια (να
δείτε το κοινό να τραγουδάει μαζί τους το Jeremy και το Alive – σε απόλυτη
συμφωνία) πει από Νιλ Γιάνγκ ώς Pink Floyd (need no education) και Ramones. «Ο
φίλος μου ο Τζόι Ραμόν μου μιλούσε συχνά για τη χώρα σας», είπε ο χαρισματικός
frontman, Βέντερ – ασυζητητί από τις σπουδαιότερες του ροκ φωνές.

Συνεπείς όπως πάντα στις ιδέες τους έριξαν τις βολές τους στον Μπους (we don’t
need no Bush), μάζεψαν ενθύμιο σημαίες από φαν που είχαν έρθει ως και από Νέα
Ζηλανδία να τους δουν στην Αθήνα και η τελευταία επί σκηνής λέξη τους ήταν
Peace (Ειρήνη). Λίγοι άλλωστε όσο αυτοί «μάχονται» με τα δικά τους όπλα κατά
της παράνοιας που ζει ο πλανήτης.