ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Τηλεόραση και τσιπς

ΤΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ που ήταν, και δεν το ήξεραν, τα παιδιά του Δημοτικού!
Δυο βδομάδες με τα σχολεία κλειστά, θα πρέπει να αρχίσουν να το
συνειδητοποιούν. Μπορεί να τους αρέσει να ξυπνάνε αργά, να βλέπουν τηλεόραση,
να μένουν μόνα τους στο σπίτι. Αλήθεια, αυτό από ποια ηλικία αρχίζει να σου
αρέσει στ’ αλήθεια, πότε ξεπερνάς τον φόβο και αρχίζεις να χαίρεσαι την
ανεξαρτησία, και έπειτα από πόσες ώρες η χαρά για την ανεξαρτησία αρχίζει να
δηλητηριάζεται από φόβο; Αλλά πόσο πια; Καταντάει νοσηρό στο τέλος. Το
σχολείο, που ήταν αυτονόητο, ένα μέρος που ξέρεις από πολύ μικρό παιδάκι ότι
θα πας κάποτε, ότι σε περιμένει, ότι το δικαιούσαι, φαίνεται ότι είναι μια
πολυτέλεια προς το παρόν χαμένη ανάμεσα στους αποφασισμένους απεργούς και στο
ανυποχώρητο υπουργείο. Και τώρα συνειδητοποιούν τα παιδιά ότι δεν μπορούν να
πάνε και πουθενά μόνα τους σ’ αυτή την πόλη. Έξω από την πόρτα του σπιτιού
πάντα ο μπαμπάς ή η μαμά τα συνόδευε, αλλά αυτοί τα πρωινά δουλεύουν, τις ώρες
του σχολείου. Τηλεόραση λοιπόν ξανά, και τσιπς, και παχυσαρκία, επιπλέον
γραμμάρια για τα Ελληνόπουλα, που ίσως τα μετρήσουν κάποτε οι διαιτολόγοι. Τα
γραμμάρια της απεργίας εκείνης, θα λένε, τα οποία συσσωρεύτηκαν στις κατώτερες
οικονομικά τάξεις. Αυτό βέβαια θα εξηγείται επειδή εδώ και χρόνια η μεσαία
τάξη έχει εγκαταλείψει σε μεγάλο ποσοστό τα δημόσια Δημοτικά. Οι πολίτες που
περισσότερο κινούνται, ακούγονται, εκφράζονται, πιέζουν, δεν ενοχλούνται και
πολύ από την απεργία, έχουν στείλει τα παιδιά τους σε ιδιωτικά σχολεία. Τα
παιδιά των λιγότερο προνομιούχων θα την πληρώσουν, αυτών που έχουν τον πιο
αδύνατο και ανοργάνωτο λόγο, που δυσκολεύονται να βρουν τρόπους να πιέσουν, να
εκφραστούν, να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους.