ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Περί Ζιντάν

Ο λόγος στους αναγνώστες

Ο Γ. Π. Σταθόπουλος, Σουηδίας 55, Αθήνα, γράφει:

«Διαβάζω και ακούω πολλές απόψεις για το πώς οι ειδικοί και μη ειδικοί είδαν
και ερμήνευσαν ή έκριναν την ενέργεια ενός εκλεκτού εκπροσώπου του
ποδοσφαίρου, του Ζιντάν, ενέργεια που “σημάδεψε” το Μουντιάλ του 2006.

Αν εξετάσει κανείς την πράξη “ποδοσφαιρικά”, είναι αξιόποινη. Και ο Ζιντάν
τιμωρείται με κόκκινη κάρτα σε μια στιγμή που η ομάδα του είχε τις πιθανότητες
να κερδίσει το Κύπελλο. Η μπάλα κατά τη στιγμή της ενέργειας του Ζιντάν ήταν
μακριά. Ο ποδοσφαιριστής ενήργησε εκτός φάσης. Ο ίδιος, σε συνέντευξη είπε:
“Πολλές φορές τα λόγια είναι πιο ισχυρά από τις πράξεις”. Το δεχόμαστε. “Η
γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει”.

Κοιτάζοντας “ποδοσφαιρικά” την ενέργεια, σίγουρα είναι αιτία τιμωρίας,
οποιασδήποτε τιμωρίας που οι κανονισμοί καθορίζουν. Εκτός ποδοσφαιρικών
κανονισμών κρίνοντας την ενέργεια, ο εκλεκτός του ποδοσφαίρου κατά τη μοιραία
στιγμή απέβαλε την ιδιότητα του ποδοσφαιριστή, του παίκτη που με την ομάδα του
κυνηγούσε το Κύπελλο της παγκόσμιας διοργάνωσης του δημοφιλέστατου αθλήματος,
του ποδοσφαίρου, και έμεινε “γυμνός” άνθρωπος. Κατά την άλλη άποψη έδειξε ότι
υπάρχουν αξίες υπεράνω του ποδοσφαίρου – εν πολλοίς βρώμικου αθλήματος. Έδειξε
ότι υπάρχει τιμή, αξιοπρέπεια, υπερηφάνεια.

Προς χάριν των αξιών, ο επιφανής ποδοσφαιριστής θυσίασε την υπέρ της Γαλλίας
εξέλιξη του τελικού ή αλλιώς χάρισε το Κύπελλο στην παραπαίουσα ιταλική ομάδα.

Η πράξη του Ζ. Ζιντάν δεν επηρέασε δυσμενώς τους νέους και παιδιά, διότι αυτοί
που παρακολουθούν ποδόσφαιρο έχουν δει μύριες άλλες σοβαρές και καταδικαστικές
πράξεις, που μπροστά τους ωχριά η αριστουργηματική κεφαλιά ή κουτουλιά του
μοναδικού Ζιντάν».

Ο Γ. Κοσσυφάκης, Αγ. Φανουρίου 32, Παγκράτι, γράφει:

«Με πολύ λίγες γραμμές θα σου διηγηθώ τι μου συνέβη προ ολίγων ημερών και δεν
θα προσθέσω ούτε κεραία, για να αντιληφθούμε τι σημαίνει – όπως γράφεις –
«κράτος της πλάκας», το απόλυτο μπάχαλο και αλαλούμ.

Βρίσκομαι στην Πειραιώς φρακαρισμένος όπως πάντοτε στα φανάρια, οπότε από το
διπλανό αυτοκίνητο ο οδηγός μου λέει να μην προχωρήσω, αλλά να πάρω κάποιον
άλλο δρόμο γιατί άκουσε πως μια πορεία έχει κλείσει τη Σταδίου, το Σύνταγμα
και τη Φιλελλήνων.

Για να το επιβεβαιώσω καλώ το 100. Έπειτα από τα γνωστά “είστε σε σειρά
προτεραιότητας” κ.λπ. κ.λπ., μια ευγενική φωνή – γυναικεία φωνή – μου λέει
“δεν είμαστε αρμόδιοι, πάρτε την Τροχαία” και μου δίνει τον αριθμό. Δεύτερο
τηλεφώνημα στην Τροχαία, τα γνωστά “σειρά προτεραιότητας” κ.λπ. Μια ανδρική
φωνή που δεν σήκωνε λέξη μου λέει: “Δεν είμαστε αρμόδιοι, πάρτε τον ΟΑΣΑ”.

Έπειτα από αυτά παραιτήθηκα από κάθε προσπάθεια να φτάσω Συγγρού, όπου είχα
σοβαρά ραντεβού, και σκέφτηκα μήπως θα ήταν καλύτερα να πάω στον Εθνικό Κήπο
και να ταΐσω τις πάπιες, που ήθελα ο ανόητος να κάνω δουλειά στην Ελλάδα και
ιδιαίτερα στην Αθήνα!

Ας είναι. Ύστερα από αρκετή ώρα έφτασα στο σπίτι μου (Παγκράτι) και αφού
συνήλθα από την περιπέτεια είπα να τα διηγηθώ στον Παπαδόπουλο, ζητώντας του
να με συγχωρέσει επειδή έγραψα πολλά – αλλά με παρέσυρε προ ημερών ο Τάσος, με
την ψαροταβέρνα του στη Νέα Κρήνη, με τον οποίο κουβεντιάζαμε για σένα, τον
χαλβά και για τα φρέσκα ψάρια».