«Δεν έχει δρόμο να διαβώ…»

Είναι αυτό το φθινόπωρο (πάντα ήταν δηλαδή), για μας τους με τα θεατρικά
ασχολούμενους, μέσα στην πρόβα, την αγωνία και την αναμπουμπούλα. Δευτέρα
προχθές κι έτρεχα απ’ το πρωί να κανονίσω στην αργία μου ό,τι είχα αφήσει μια
βδομάδα στην αναμονή. Μέσα σ’ όλα έπρεπε να τρέξω και στο στούντιο που γράφει
ο Γιάννης την έναρξη της παράστασης, «εύκολο είναι θα το βρεις» μου λέει ο
Ζουγανέλης «έχεις ξανάρθει το θυμάσαι». Ότι το θυμόμουνα το θυμόμουνα, πως
πήγαινα ήτανε το θέμα. Γιατί αυτό το φθινόπωρο πέρα από όλα τις άλλες
προετοιμασίες του χειμώνα, έχει και τις εκλογές καπέλο. Έτσι κάθε δήμαρχος
πόλης και περιοχής, δεν κάνει την παρουσία του αισθητή μόνο με τις αφίσες. Εδώ
ανοίγει μεγάλη παρένθεση (έχετε δει τις αφίσες; Μέχρι τώρα σε άλλες μέρες και
άλλες πιο παλιές αναμετρήσεις εκλογικές μπερδεύαμε τους υποψηφίους με τους
σκυλάδες, δεν ήξερες αν το μοντέλο πήγαινε για δήμαρχος ή για Τερλέγκας. Τώρα
όμως που γίναν οι μέρες πιο σφιχτές και σφίξαν και τα γάλατα, κι οι χορηγοί τα
ακουμπάνε αλλού, βλέπεις την Φωτεινή Πιπιλή μαζί με άλλους δυο κυρίους
κολλημένη σε κολόνα της ΔΕΗ σε αφίσα άρπα-κόλα, πως είχαμε παλιά κάτι αρπαχτές
στην Αιδηψό «Θίασος ποικιλιών»; Ε, μια τέτοια αίσθηση κι αισθητική) έκλεισε η
παρένθεση. Κάθε δήμαρχος λοιπόν κάθε περιοχής τώρα που πλησιάζει γι’ αυτόν η
ώρα της κρίσεως, τώρα θέλει κι αυτός να κάνει αισθητή την παρουσία του. Τι
κάνει λοιπόν; Σκάβει! Μάλιστα ξαμολάει τα συνεργεία κι ό,τι δεν έσκαψε τέσσερα
χρόνια το σκάβει σ’ ένα μήνα. Ήθελα να πάω στο στούντιο κάπου ανάμεσα Αγ.
Παρασκευή και Κοντόπευκο (αυτό το κοντόπευκο χρόνια το ψάχνω αδύνατον να το
ανακαλύψω. Ίσως το κόψανε και το πουλήσαν για καυσόξυλα μαζί με το παρελθόν
τους οι ιθαγενείς) είχα ξαναπάει, τον ήξερα το δρόμο, αλλά αδύνατον να το
πλησιάσω. Όλο και κάποιο φρεσκοσκαμμένο χαντάκι, κάποια μπουλντόζα κάποιος
μίνι εκσκαφέας θα μου ‘κοβε το δρόμο. Κι όχι μόνο εμένα αλλά και όλων των
οδηγών που βγάζανε έξω απ’ το παράθυρο τα κεφάλια έκπληκτοι για το πρωτόγνωρο
τοπίο που αντίκρυζαν, με βλέμμα του στυλ «που ήμουνα και που βρέθηκα» και την
βρισιά στο στόμα που στην καλύτερη περίπτωση ήταν «ανάθεμα τον δήμαρχο και τις
εκλογές του», και στη χειρότερη είχε να κάνει με σεξουαλικές συνευρέσεις
συγγενών, αγίων, Παναγίων και καντηλιών, του δημάρχου πάντα και των δημοτικών
συμβούλων του, περιλαμβανομένων. Έβλεπα τους αγανακτισμένους κάτοικους να
υβρίζουν με λεξιλόγιο παλαιού λιμενεργάτου ου μην αλλά και αχθοφόρου (κοινώς
χαμάλη) κι έλεγα «Είδες, μ’ αυτά που κάνουν το αντίθετο καταφέρνουν, διότι
είναι και πασιφανής και απροκάλυπτος ο λόγος της εξορύξεως των χωμάτων και ο
αγανακτισμένος ψηφοφόρος θα τους μαυρίσει».

– «Μπα» λέει ο Γιωργάκης που με πήγαινε, γιατί εγώ έχω κόψει την οδήγηση εδώ
και χρόνια λόγω του ότι ο γιατρός, μου απαγόρευσε τη μούντζα και την
βλαστήμια.

– «Μπα, μην το λες. Όλοι θα τον ξαναψηφίσουνε. Δεν κωλώνει ο Έλληνας με κάτι
τέτοια. Δεν είδες τον Καραμανλή, όσο μεγαλώνουν τα σκάνδαλα κι οι κουμπαριές,
τόσο μεγαλώνει κι η δημοτικότητά του. Και τώρα που είπα Καραμανλής, δεν είδες
την VODAFON μετά τις υποκλοπές ξέρεις πόσο ανέβηκαν οι συνδρομητές; Ξέρεις»;

Όχι! Δεν ήξερα. Όπως δεν ήξερα πια το δρόμο για το στούντιο. Για τη δουλειά
μου. Έψαξα, έψαξα, χάθηκα μες στα στενά της Αγίας και του Κοντόπευκου και
γύρισα κατά Πεντέλη, ένα ανθρώπινο κουρέλι.