ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μολύβι και χαρτί

Δεν ήταν η πρώτη φορά που έπρεπε να γράψω μια τρακοσαριά λέξεις, επί τόπου.
Πανεύκολο, για ένα δημοσιογράφο που έχει προ πολλού υποκύψει στην αυτόματη
γραφή. Που «λειτουργεί» μόνο υπό πίεση και με την αίσθηση του κατεπείγοντος
βρόχο στο λαιμό του.

Συνήθως μπαίνω με ενθουσιασμό στο ωραίο αυτό πανηγύρι της αυτοεξόντωσης,
εκείνη τη φορά όμως τα βρήκα μπαστούνια. Δυστυχώς η συγκεκριμένη «παραγγελιά»
απέκλειε τη χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή και με έστελνε τσιφ, πίσω στην
Κόλαση του χειρογράφου.

Τώρα; Πώς να χορέψω η έρμη χωρίς το μπιτ του ποντικιού μου; Πώς να κάνω κέφι
χωρίς τα ενθαρρυντικά παλαμάκια του πληκτρολογίου μου, χωρίς τον μετρονόμο του
αυτόματου μετρητή λέξεων; Χωρίς την ασύγκριτη έκσταση του cut-paste;

Παίρνω μολύβι και χαρτί και ξεκινώ την περφόρμανς εντελώς ξενέρωτη, ελπίζοντας
να «μιλήσει» τελικά η εμπειρία μου.

Δίνω πρώτη την κόλλα μου και αποχωρώ ηττημένη από τη γεμάτη αίθουσα. Πετάω το
στιλό μου στον πλησιέστερο σκουπιδοντενεκέ και με μια αυτόματη κίνηση στοργής
τρίβω το πονεμένο μεσαίο μου δάχτυλο. Η μνήμη του σώματος με κατατροπώνει. Με
επιστρέφει άθικτη από ‘κεί που ήρθα. Μια τρομοκρατημένη μαθητριούλα της Πρώτης
Δημοτικού με κάλους στον λοβό του δακτύλου, που έσπαζε τη μύτη του μολυβιού
της πάνω στο χαρτί και στόλιζε το επίσημο τετράδιο «Αντιγραφής» με χιλιάδες
ιδρωμένα δαχτυλικά αποτυπώματα.

Delete, σας παρακαλώ, delete και γρήγορα…