ΡΙΠΕΣ Υποσχέσεις

Η υποβάθμιση του δημόσιου σχολείου ασφαλώς δεν ξεκινά από τους μισθούς
των εκπαιδευτικών. Οι ακατάλληλες αίθουσες, τα κενά σε προσωπικό, η
καθυστερημένη κυκλοφορία των βιβλίων, τα κουτσουρεμένα εκπαιδευτικά
προγράμματα, συνθέτουν την εικόνα των ελλείψεων που αντιμετωπίζουν καθημερινά
οι μαθητές.

Ο χαμηλός μισθός των καθηγητών όμως και ακόμα περισσότερο των δασκάλων
αποτελεί σημαντικό μέρος του προβλήματος. Σε επίπεδο συμβολισμών αντανακλά τον
περιθωριακό ρόλο στον οποίο έχει καταδικάσει η πολιτεία τους εκπαιδευτικούς,
παρά τα μεγάλα λόγια. Επί της ουσίας αποτελεί τον βασικό λόγο των παράλληλων
κυκλωμάτων που έχουν αναπτυχθεί στον χώρο της παιδείας.

ΓΙΑΤΙ βέβαια ένας εκπαιδευτικός με μισθό 1.200 ευρώ και πολύ
περισσότερο ένας ωρομίσθιος που δεν συμπληρώνει ούτε τα 500 ευρώ είναι
υποχρεωμένοι να κάνουν και δεύτερη δουλειά. Αν θα πάνε στα φροντιστήρια ή όχι
λίγο ενδιαφέρει. Το βασικό είναι ότι ετεροαπασχολούνται την ώρα που για τους
μαθητές η δωρεάν παιδεία είναι ανέκδοτο: η συντριπτική πλειονότητα καταφεύγει
στα φροντιστήρια για τις πανελλαδικές και για τις ξένες γλώσσες.

ΟΛΑ θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά. Μια πολιτική γενναίων αυξήσεων
θα μπορούσε να συνοδευτεί από προσπάθεια αναβάθμισης του σχολείου και
επέκτασης των δραστηριοτήτων και της αποδοτικότητάς του ώστε να μειωθεί η
ανάγκη για πρόσθετη διδασκαλία.

ΓΙΑ την κυβέρνηση και τον προϋπολογισμό το κόστος θα ήταν μεγάλο. Για
τη μέση οικογένεια ωστόσο θα ήταν πραγματική επανάσταση και ουσιαστική
οικονομική ανακούφιση. Άλλωστε προεκλογικά κάτι τέτοιο είχε υποσχεθεί και η
Ν.Δ. Ήδη όμως το έχει ξεχάσει!