Είναι η ίδια φωνή που διαφημίζει καλύμματα αυτοκινήτων. Τώρα φωνάζει για το
Λόουερ. «Αμ, σου έλεγα εγώ, δεν πήγες στο σωστό ινστιτούτο. Εκεί σε τρία
χρόνια το παίρνεις! Σ' ένα χρόνο ξεμπερδεύεις και με το Προφίσιενσι», δηλώνει
με το επιτυχημένο βλακώδες της ύφος. Φράση στάνταρ μεταξύ των ενημερωμένων
γονιών: ένας χρόνος το Προφίσιενσι, όπως λέμε: ένα φράγκο η βιολέτα... Η
λαχτάρα των Ελλήνων για πτυχία περνά στις αλυσίδες λιανικής. Τα μετράνε τώρα
με το κιλό, με τα χρόνια, δίπλωμα ξένης γλώσσας που θέλει δουλειά και γνώση σε
βάθος το ξεπετάνε τα Ελληνόπουλα στα δεκαπέντε τους, για να έχουν δύο χρόνια
ελεύθερα μετά να αποστηθίζουν τα ελληνικά μαθήματα των Πανελληνίων. Πώς το
καταφέρνουν; Θα πρέπει να είναι κάποια ελληνική πατέντα, ευρεσιτεχνία
προσαρμοσμένη στην ασίγαστη μανία των γονιών για διπλώματα. Επειδή τον καιρό
των παππούδων μας τα διπλώματα εξασφάλιζαν κοινωνική άνοδο, ακόμα τα δισέγγονα
παλεύουν. Να είναι ο νόμος της αδράνειας, ή κάτι βαθύτερο, αληθινή ανάγκη για
καλλιέργεια, πέρα από την απόκτηση τυπικών προσόντων; Να υπάρχει στο βάθος
τάση για προσωπική βελτίωση και άνοδο; Να, χτες στα «ΝΕΑ», τέσσερα ονόματα
Ελλήνων επιστημόνων που διακρίθηκαν ανάμεσα στους 35 καλύτερους του κόσμου,
από το ΜΙΤ. Κάποια σχέση θα έχει αυτό με τη συλλογική ελληνική αγωνία να
σπουδάζουν τα παιδιά, αλλά πρέπει να γίνει εξωτερική μέτρηση για να το
συνειδητοποιήσουμε. Εμείς εδώ το ζούμε τραυματικά, με τον σαδισμό - και την
ανεπάρκεια - του υπουργείου που κλείνει Σχολές λόγω της βάσης του 10, με το
άγχος των περιορισμένων θέσεων, με την παράλληλη ζωή που επιβάλλουμε στους
μαθητές του Λυκείου, από τη μια δήθεν να παρακολουθούν το σχολειό κι από την
άλλη να προπονούνται σαν άλογα κούρσας στο φροντιστήριο.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από