[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Απόψε λέω να μην κάνω τίποτε. Θα μείνω σπίτι, εγώ παρέα θα κάνω με τον πόνο
μου/ μη μου μιλάτε, αφήστε με μόνο μου – παρασύρθηκα, από το γνωστό τραγούδι
και μου ξέφυγε η ουσία. Το μήνυμα, που λένε και οι επικοινωνιολόγοι. Λοιπόν
ξαναρχίζω και ευελπιστώ στην ανοχή σου, αναγνώστη μου, επειδή το καλοκαίρι δεν
λέει να τελειώσει στο μυαλό μου.

Απόψε λέω να μην κάνω τίποτε. Θα μείνω σπίτι, παρέα… με την τηλεόραση. Θα
στηθώ μπροστά της – εγώ κι εκείνη – και γύρω θα επιβάλω σιωπή. Ήχος από
πουθενά. Θέλω να αφιερωθώ αποκλειστικά στο τι θα πει ο Πρωθυπουργός από τη
Θεσσαλονίκη. Ένα χρόνο περιμένω να ακούσω τη φωνή του, να επαναλαμβάνει όσα
μας υποσχέθηκε πέρσι και δεν πραγματοποίησε ποτέ. Απόψε θα το χάσω;

Δεν συγκαλεί το Υπουργικό

Βασικά, εκείνο που με τρελαίνει στον Καραμανλή, δεν είναι ότι τα λέει μόνο.
Ότι δηλαδή μιλάει για τις πιο απίθανες ασημαντότητες, τις οποίες σταθερά
επενδύει με βαρύγδουπες λέξεις. Είναι ότι κυβερνάει με τη δύναμη της απραξίας.
Έχει κάνει επιστήμη το «δεν χρειάζεται να κάνω τίποτε, γιατί όλα εξελίσσονται
από μόνα τους». Έχει κάνει θεό τον αυτόματο πιλότο. Ο άνθρωπος φαίνεται να
πιστεύει στο δόγμα «μην κάνεις σχέδια για τη ζωή, γιατί η ζωή έχει σχέδια για
σένα» και έχει αφεθεί εντελώς. Και αν μεν επρόκειτο για τον ίδιο, κανένα
πρόβλημα. Το θέμα μας όμως είναι ότι έχει αφεθεί και η χώρα, που κυβέρνηση
εξέλεξε και κυβέρνηση δεν έχει. Μετρούσα προχθές πόσες φορές που έχει
συνεδριάσει το Υπουργικό Συμβούλιο. Οκτώ, όλες κι όλες, στη διάρκεια των 30
μηνών που κυβερνούν! Πού παίρνουν τις αποφάσεις, πώς τις παίρνουν, μέσω ποιας
διαβούλευσης, είναι μυστήριο που μάλλον ο ιστορικός του μέλλοντος θα το
λύσει…

Προτιμά την παραλία

Θα μου πεις εσύ τώρα, αναγνώστη μου, «άμα ήσουν Καραμανλής θα είχες καμιά
όρεξη να συγκαλείς το Υπουργικό Συμβούλιο κάθε εβδομάδα όπως έκαναν ο Σημίτης,
ο Παπανδρέου ή ακόμα και ο Μητσοτάκης, για να βλέπεις τον υφυπουργό Κασσίμη ή
τον υφυπουργό Ορφανό, τον υπουργό Πολύδωρα, την υπουργό Μαριέττα;». Όχι
βέβαια, διότι προφανώς έχεις καλύτερα πράγματα να κάνεις σ’ αυτή τη ζωή, ακόμη
και αν αυτά τα καλύτερα πράγματα έχουν τη μορφή μιας ρακέτας και ενός σετ στην
παραλία Μαρίκες της Ραφήνας. Και ύστερα, τώρα που το σκέπτομαι ωριμότερα το
πράγμα, έχω βρεθεί σε δίλημμα μέγα: Είναι καλύτερα να ασχολείται ο Καραμανλής
με τη (δια)κυβέρνηση της χώρας, ή με τις ρακέτες και να αφήσει τη χώρα στην
ησυχία της; Ιδού η απορία που με βασανίζει και απάντηση δεν έχω βρει όσο κι αν
απασχολούμαι εντατικά με το θέμα…

Δημοσκοπήσεις μέσα στο καλοκαίρι

Απάντηση δεν έχω βρει ούτε για το πώς κάνουν τις δημοσκοπήσεις κάποιοι έγκυροι
(τρομάρα τους) δημοσκόποι. Οι βασικές αρχές που διέπουν τη διενέργεια μιας
δημοσκόπησης λένε ότι αυτή δεν μπορεί να είναι έγκυρη όταν πραγματοποιείται
μέσα στο καλοκαίρι. Δεν μπορεί να είναι αξιόπιστη όταν δεν είναι το δείγμα της
αξιόπιστο, αντικειμενικό και επιλεγμένο με επιστημονικά κριτήρια. Δεν μπορεί
να είναι αξιόπιστη και όταν η ίδια εταιρεία έχει εξαρτημένη σχέση με το κράτος
και την κυβέρνηση. Είναι τόσα τα «δεν μπορεί», ώστε απορώ με την ανοχή μας
απέναντι σε έναν «κλάδο» που έρχεται να μιμηθεί τις πρακτικές των μέντιουμ με
«ισχυρή ενόραση» και «κληρονομικό χάρισμα»…

Το μπάχαλο του καλοκαιριού

Εγώ ήξερα ότι το σπάνιο, το άξιο παρατήρησης, το εξαιρετικό, είναι το «δύο
φεγγάρια τον Αύγουστο». Από φέτος, νομίζω ότι πρέπει να καθιερωθεί το «δύο
δημοσκοπήσεις τον Αύγουστο». Όπου το ενδιαφέρον δεν είναι πώς τις διενήργησαν
οι δύο συγκεκριμένες εταιρείες, αλλά ότι «διέγνωσαν» και αύξηση της διαφοράς
μεταξύ κυβέρνησης και ΠΑΣΟΚ. Και κάθεσαι εσύ μετά και αναρωτιέσαι: Τι είναι
αυτό που έκανε η κυβέρνηση, αποτιμήθηκε ως ιδιαίτερα θετικό από την κοινωνία,
και είπε ο άλλος, που μέχρι τότε δήλωνε ότι θα ψηφίσει ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, Συνασπισμό,
Κυνηγούς, Οικολόγους και δεν ξέρω τι άλλο, «α, ύστερα από αυτό δεν το συζητώ,
θα ψηφίσω Νέα Δημοκρατία»; Τι, αλήθεια, εντυπωσίασε τον ψηφοφόρο μέσα στον
Αύγουστο; Ότι… χάσαμε τον Πρωθυπουργό στοπ; Ή μήπως το μπάχαλο στα λιμάνια
μετά τις επίμονες προσπάθειες του Μανόλο (Κεφαλογιάννη), η ακρίβεια στις
διακοπές, το ολοκαύτωμα στη Χαλκιδική και τη Μάνη εξ αιτίας της κυβερνητικής
ανυπαρξίας; Τι, αλήθεια, τι;

Η έκρηξη Πάγκαλου

Από την άλλη, αυτό το συστηματικό θάψιμο του Γιώργου δεν έχει προηγούμενο, ρε
παιδιά. Εγώ πήγα στην Πάτρα, είδα τη συγκέντρωση την οποία βρήκα αξιοπρεπή για
τα δεδομένα της εποχής, άκουσα και τον ίδιο να μιλάει και να τα λέει καλά,
είδα και αρκετό κόσμο. Δεν κατάλαβα ότι το ΠΑΣΟΚ έχει, πια, τόσο μεγάλο
πρόβλημα. Διαβάζω εδώ κι εκεί ότι είχε επιπτώσεις η παρέμβαση Πάγκαλου προ
εβδομάδων – ότι «εμείς διαλύσαμε το κράτος». Και; Σιγά το πράγμα. Είπε ο
Πάγκαλος μια άποψη, στην οποία κακώς δεν αντέδρασε ο Γιώργος αμέσως, αλλά και
τι έγινε; Το θέμα μού θυμίζει την περίπτωση μιας ομιλίας του Γεωργίου
Παπανδρέου στη Βουλή την ταραγμένη περίοδο των Ιουλιανών. Κάποιος από κάτω τον
διέκοπτε συστηματικά λέγοντας διάφορα. Σε μια στιγμή ο Γέρος της Δημοκρατίας
σταματάει την ομιλία και ρωτάει: «Ποιος το είπε αυτό;», «εγώ, εγώ», φωνάζει
ο… διακοψίας, περιχαρής που επιτέλους τον πρόσεξε ο Γέρος. «Α, εσείς; Ε,
τότε δεν έχει καμία σημασία», του απάντησε ο Παπανδρέου και τον έστειλε
«αδιάβαστο».

ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Έγραφε και ξέγραφε έως τις 8.20…

Στην Πάτρα ήταν καλά. Για την εποχή μάλιστα, πολύ καλά. Ένα πρόβλημα υπάρχει,
και αυτό έχει να κάνει με τον χρόνο του Γιώργου και το πώς τον κατανέμει. Κατά
τη γνώμη μου, είναι λάθος να οργανώνεις μια ανοιχτή συγκέντρωση στην Πάτρα,
στην Πλατεία Γεωργίου, με τις αναπόφευκτες ιστορικές αναφορές και συγκρίσεις
(εκεί μίλησαν και ο Γεώργιος και ο Ανδρέας Παπανδρέου), και να μην μπορεί να
φανεί το αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας σε όλη την Ελλάδα επειδή αργείς και
δεν προλαβαίνεις τα κεντρικά δελτία ειδήσεων των καναλιών. Και γιατί δεν τα
προλαβαίνεις; Γιατί μια στρατιά συμβούλων και συνεργατών δεν είναι σε θέση να
ολοκληρώσει τη συγγραφή ενός λόγου μέχρι, ας πούμε, τις 6 το απόγευμα. Και
χρειάζεται να καθήσεις εσύ, ο αρχηγός, να γράφεις και να ξεγράφεις έως τις
8.20. Εμ πώς να τα προλάβεις τα δελτία που κλείνουν στις 9 παρά, ακριβώς την
ώρα που εσύ αρχίζεις την ομιλία σου; Κάποιο πρόβλημα υπάρχει σ’ αυτό, έτσι δεν
είναι;