ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Ο απαγωγέας αυτοκτόνησε

Ο απαγωγέας αυτοκτόνησε. Μόλις η νεαρή Νατάσα το ‘σκασε από το σπίτι όπου την
είχε εξασφαλισμένη και αποκλεισμένη για οκτώ χρόνια, εκείνος δεν άντεξε. Τι
δεν άντεξε ακριβώς; Μήπως τον πιάσουν και τον πάνε φυλακή; Δεν θα τον
καταδίκαζαν και σε θάνατο… Μάλλον την προδοσία δεν άντεξε, αυτό που ο ίδιος
θεώρησε προδοσία. Θα ήταν σίγουρος ότι πια, ύστερα από τόσο καιρό, τόση
μοναξιά, τόση έλλειψη άλλων επιλογών, η Νατάσα τον είχε συνηθίσει. Μπορεί να
πίστευε και ότι τον είχε αγαπήσει. Γι’ αυτό θα την απήγαγε από τα δέκα, για να
μεγαλώσει ένα κορίτσι μόνος του, σαν πατέρας, να το κάνει όπως ήθελε, να το
πλάσει και μετά να το αποκτήσει, σαν σύζυγος. Έτσι μεγαλώνεις την τέλεια
γυναίκα, πολλοί το φαντασιώνονται, το έχουν γράψει σε παραμύθια. Να μην ξέρει
τίποτα πέρα από σένα, να είναι αιχμάλωτη και ευχαριστημένη. Ζούσε την
πραγματοποίηση του παραμυθιού ο άνθρωπος. Κι εκείνη, η αχάριστη, το έσκασε.
Πώς αντέχεται τέτοιο χτύπημα; Δεν αντέχεται. Από τις χαραμάδες της πόρτας
δηλητηριάστηκε το σπίτι του με την επιθυμία για ελευθερία. Αβάσταχτο στ’
αλήθεια. Και μάλιστα τώρα η Νατάσα ζητά κληρονομιά την περιουσία του, ζητά
αποζημίωση από το κράτος που δεν την προστάτεψε αρκετά, ζητά πολλά και τα
παίρνει όλα και δεν παριστάνει το θύμα, εξασφάλισε κάτι σαν ισόβιο εισόδημα,
κάτι που δεν είναι αμελητέο σε εποχές τέτοιας ανεργίας των νέων στην Ευρώπη.
Ρεαλίστρια η Νατάσα και καταφερτζού, αλλά αφού κατάφερε να τα βγάλει πέρα από
μικρό κορίτσι ολομόναχη με έναν άντρα, εκπαιδεύτηκε στα δύσκολα. Ύστερα από
αυτό, ο κόσμος ολόκληρος είναι παιχνιδάκι.