Όταν η μνήμη ασθενεί (πολύ)

Όταν ασθενεί (δημοσίως…) η μνήμη επωνύμων ανδρών στο μίνιμαλ καλλιτεχνικό
μας στερέωμα η πείρα έχει δείξει ότι δύο τινά συμβαίνουν: είτε ο «ασθενής»
έχει την εντύπωση ότι οι υπόλοιποι δεν θα θυμηθούν και μπορεί να ποιήσει
ανέτως την νήσσα, είτε επιθυμεί να απολέσει μνήμην διότι κάτι έχει να κρύψει
από τη συνείδησή του και από τους άλλους. Όταν ο Σταμάτης Σπανουδάκης, ας
πούμε, βγαίνει και παραπονείται ότι κάποιοι θεωρούν πως δεν κάνει για το
Ηρώδειο, να πιστεύει, άραγε, ότι όλοι ξέχασαν πως από τις 20 Φεβρουαρίου
κιόλας είχε εγκριθεί, πρώτη, καλύτερη και μοναδική, η συναυλία του για τον
Σεπτέμβριο στο Ηρώδειο; Από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο, με ένθερμο
υποστηρικτή τον πρόεδρό του. Και εκτός προγράμματος Φεστιβάλ Αθηνών, τον
καλλιτεχνικό διευθυντή τον οποίο κατηγόρησε ο Έλλην συνθέτης ότι δεν έχει
δικαίωμα να αποφασίζει αν θα εμφανιστεί στο Ηρώδειο (μήνες αφότου κάποιοι
έχουν εγκρίνει την εμφάνισή του στο ρωμαϊκό ωδείο;). Με τον ίδιο τρόπο τάχθηκε
κατά των κρατικών επιχορηγήσεων, ξεχνώντας ίσως πως οι επιχορηγήσεις μπορούν
να έχουν και άλλες μορφές. Όπως, ας πούμε, τη μορφή συναυλίας στο Φεστιβάλ
Τραγουδιού της ΕΡΤ, στο οποίο εκλήθη – ω του θαύματος – ο ίδιος να
«πλαισιώσει» το διαγωνιστικό μέρος. Τι σου κάνει η μνήμη – ενίοτε και η
έλλειψή της!