«Δεν ακούω τα τραγούδια του πατέρα μου»

Τα τελευταία 20 χρόνια είχε αφοσιωθεί στο σινεμά αλλά σήμερα, στα 35 της, η Σαρλότ Γκενσμπούρ κάνει τη μεγάλη επιστροφή στο τραγούδι

«Ήμουν πάντα συνηθισμένη να με καθοδηγούν», λέει η Σαρλότ Γκενσμπούρ. Η κόρη
του Σερζ Γκενσμπούρ και της Τζέιν Μπίρκιν έχει βαριές σκιές να αντιμετωπίσει.
Γι’ αυτό και πέρασαν 20 χρόνια από το άλμπουμ «Charlotte Forever» χωρίς να
εμφανιστεί ξανά στη μουσική σκηνή. Τότε ήταν μόλις 15 ετών και το άλμπουμ το
υπέγραφε, από τα τραγούδια μέχρι την παραγωγή, ο πατέρας της. «Ήταν πίσω μου,
με κατηύθυνε μέχρι και στο κόμμα, κυρίως για να κρατήσω τον ρυθμό. Τα λάθη της
φωνής δεν τον πείραζαν, ήταν ευπρόσδεκτα», θυμάται.

Σήμερα ξαναβγάζει δίσκο. Ώς τώρα είχε αποφύγει επιμελώς να τραγουδήσει ξανά,
αφότου πέθανε ο πατέρας της, το 1991. Η Σαρλότ, στα 35 της, έχει ήδη μια
αξιοπρόσεκτη πορεία στο σινεμά. Πέρσι είχε παίξει στο θρίλερ «Lemming», λίγο
παλιότερα στα «21 γραμμάρια» (πλάι στον Σον Πεν), αλλά και στη μίνι σειρά «Οι
άθλιοι» δίπλα στους Ζεράρ Ντεπαρντιέ και Τζον Μάλκοβιτς. Στα αγγλικά έχει την
ίδια ευχέρεια με τα γαλλικά (λόγω μαμάς). Κι έχει πια αποβάλει το γαλλικό
αξάν, που επίτηδες είχε υιοθετήσει για να εκνευρίζει τα ξαδέρφια της. Το νέο
άλμπουμ, άλλωστε, είναι στα αγγλικά. Λέγεται «5:55» (η ώρα που της αρέσει να
κοιμάται!), σε μουσική του συγκροτήματος Air (των Νικολά Γκοντέν και
Ζαν-Μπενουά Ντινκέλ) και στίχους του Βρετανού Τζάρβις Κόκερ, στιχουργού και
τραγουδιστή των Pulp. Την παραγωγή, μάλιστα, ανέλαβε ο Νάιτζελ Γκόντριτς,
παραγωγός του γκρουπ Radiohead (αγαπημένου της Σαρλότ Γκενσμπούρ) και του Πολ
Μακάρτνεϊ.

Είχε δοκιμάσει και η ίδια να γράψει στίχους. «Δεν ήμουν όμως πολύ
ευχαριστημένη. Και είχα ανάγκη να είμαι υπερήφανη για τους στίχους που θα
τραγουδήσω», λέει. Η φωνή της, εύθραυστη και βαθιά, βρήκε τρόπο να
απομακρυνθεί από το διπλό οικογενειακό βάρος. Όταν ήταν μικρή, ο πατέρας της
δεν ήθελε να τη βάλει να μάθει πιάνο, γιατί ο ίδιος είχε τραυματική ανάμνηση
από τον δικό του πατέρα που του έκανε μάθημα. Εκείνη την εποχή την πήγαινε στα
πολυκαταστήματα των Ηλυσίων Πεδίων και τη φόρτωνε δώρα σαν Άγιος Βασίλης.
«Ήξερε τι ακριβώς να κάνει για να είμαι ευτυχισμένη», λέει. Αργότερα όμως, που
εκείνη ζήτησε πιάνο από τη μητέρα της (οι γονείς της ζούσαν πλέον χωριστά), ο
Σερζ έδειξε πολύ περήφανος. Όσο για τα τραγούδια του, η Σαρλότ δεν τα ακούει.
«Είναι πολύ επώδυνο», λέει. Αφήνει τα δικά της παιδιά, τριών και εννέα ετών,
να ανακαλύψουν μόνα τους τον φοβερό παππού τους.