ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Προαστιακέ, προαστιακέ, πότε θα πας στο Λαύριο;

Ο ΕΙΣΠΡΑΚΤΟΡΑΣ στο λεωφορείο των ΚΤΕΛ που πήρε τους επιβάτες από το
λιμάνι του Λαυρίου έμοιαζε στον Λεονάρντο ντι Κάπριο, κι αυτό ήταν η μόνη
αποζημίωση για την επιστροφή από τις διακοπές. Θα μπορούσαν να τη δουν σαν
ταινία με κίνηση – και τραντάγματα – όλη τη διαδρομή, αλλά δεν προσπάθησαν.
Δεν είχαν κουράγιο ίσως, το είχαν όλο ξοδέψει στο κατάστρωμα του πλοίου. Να
μην μπορούν να εκτιμήσουν την παλιά διαδρομή, από όλα τα χωριά, που με
συγκινητική αφοσίωση εκτελεί το ΚΤΕΛ, απαράλλαχτα όπως πριν γίνει η Αττική
Οδός, πριν μειωθεί ο χρόνος για όλα τα άλλα αυτο-κίνητα, εκτός από τα
λεωφο-ρεία. Να μην μπορούν να δουν τον Λεονάρντο ντι Κάπριο- εισπράκτορα σαν
ξεναγό σε μια περιήγηση πατριδογνωσίας, να τους παρουσιάζει τα Μεσόγεια, τις
αλλαγές και τις εξελίξεις τους. «Κοιτάξτε εδώ η Κερατέα πόσο μεγάλωσε,
επεκτάθηκε σε ύψος και πλάτος, πύκνωσε, κι ύστερα, στα Καλύβια, το φαντάζεστε
ότι η φωτεινή αυτή κωμόπολη ήταν κάποτε καλύβια; Πάμε παρακάτω, Μαρκόπουλο,
Παιανία, πρώην Λιόπεσι, πρώην χωριό, νυν προάστιο με προοπτικές ανάπτυξης, με
διδακτικά συγκροτήματα, στούντιο τηλεοράσεων, όπου θα έπρεπε να βρίσκομαι κι
εγώ, αλλά η ζωή τα φέρνει ανάποδα, με τόσα μεγαλεία». Τέτοια και καλύτερα θα
μπορούσε να λέει, ή να τον φαντάζονται να λέει, αλλά οι άνθρωποι είναι
αχάριστοι, δεν εκτιμούσαν τίποτε, βιάζονταν να φτάσουν σπίτια τους, ζήλευαν τα
γιωταχί. Κι αντί να νοσταλγούν την εποχή που οι δρόμοι ήταν ακόμα χειρότεροι
και το λεωφορείο πήγαινε ακόμα πιο αργά, άρχισαν να ονειρεύονται ότι ο
προαστιακός θα πάει στο Λαύριο και τότε να δεις ταξίδια. Και κατέβηκαν
παραζαλισμένοι, τραγουδώντας στον ρυθμό της «Σαμιώτισσας», προαστιακέ, πότε θα
πας στο Λαύριο…