Οι αλλαγές στην Aνώτατη Eκπαίδευση

Ο κ. Γεώργιος N. Χριστοδούλου, ομότιμος καθηγητής Ψυχιατρικής στο
Πανεπιστήμιο Αθηνών, γράφει για τις μεταρρυθμίσεις στην Ανώτατη Εκπαίδευση:

«Εδώ και πολλά χρόνια οι καθηγητές των Πανεπιστημίων μας έχουν αναγνωρίσει την
ανάγκη μεταρρυθμίσεων στην Ανώτατη Παιδεία. Στις συζητήσεις μεταξύ μας αλλά
και σε επιστημονικές συναντήσεις, παρά τις επί μέρους διαφωνίες, είχε
δημιουργηθεί ένα κλίμα συναίνεσης ως προς την κατεύθυνση των μεταρρυθμίσεων
αυτών. H βασική διαπίστωση ήταν ότι το υπάρχον νομικό πλαίσιο ήταν ίσως
κατάλληλο για άλλες εποχές, στην παρούσα όμως συγκυρία ήταν όχι μόνον
ακατάλληλο αλλά και καταστροφικό για την Ανώτατη Παιδεία.

Όλοι (ή σχεδόν όλοι) είχαμε επισημάνει (και αποδεχθεί) την ανάγκη γνήσιας
εκπροσώπησης των φοιτητών στις δομές Διοίκησης (και όχι μόνο εκπροσώπησης από
μια δράκα συνδικαλιστών) και τον περιορισμό της εξάρτησης των πανεπιστημιακών
οργάνων από την “φοιτητική” ψήφο (όπως αυτή εκφράζεται από την παραπάνω
συνθήκη). Όλοι (ή σχεδόν όλοι) είχαμε συμφωνήσει στην ανάγκη αξιοκρατίας,
βελτίωσης των εκπαιδευτικών και ερευνητικών επιδόσεων των Πανεπιστημίων μας
και αξιολόγησης αυτών των επιδόσεων. Όλοι (ή σχεδόν όλοι) αγανακτούσαμε με την
προκλητική κατάχρηση του πανεπιστημιακού ασύλου για την εξυπηρέτηση άλλων
σκοπών (συμπεριλαμβανομένης και της καταστροφής της περιουσίας των
Πανεπιστημίων μας) και απαιτούσαμε να μπει ένα τέλος στην απαράδεκτη αυτή
κατάσταση.

Όλοι (ή σχεδόν όλοι) απορούσαμε γιατί δεν βρισκόταν κάποιος να εφαρμόσει τις
αυτονόητες αυτές αλλαγές. Αυτός ο κάποιος τελικά βρέθηκε. Ήταν η υπουργός
Παιδείας κυρία Μαριέττα Γιαννάκου και από τότε που βρέθηκε, χάλασε ο κόσμος
στις διαμαρτυρίες, όχι μόνο από τους συνδικαλιστές φοιτητές, αλλά και από τους
καθηγητές που προηγουμένως απαιτούσαν τις μεταρρυθμίσεις.

Θα ήθελα, λοιπόν, να κάνω μια απλή ερώτηση στους συναδέλφους μου. Οι αλλαγές
που προτείνει το υπουργείο είναι στη θετική κατεύθυνση; Ναι ή όχι;».