Ένα καλοκαίρι άνω – κάτω

Διανύσαμε, όπως φαίνεται, το καλοκαίρι που θα αλλάξει τα δεδομένα στη μουσική
σκηνή του τόπου (ο χρόνος θα δείξει), αφού μπήκαμε στον χάρτη των ακριβών
περιοδειών, ή απλώς ένα σαν όλα τα άλλα, με τα πάνω και τα κάτω του. H Σακίρα
πάντως, με το κοινό να ανταποκρίνεται στο κάλεσμά της, βοήθησε ώστε να γίνουν
και άλλες κινήσεις, αρχής γενομένης από τους γοφούς.

Τούτος ο τόπος δεν ξεχνά τι σημαίνει παλιό – καλό – ροκ. Και το δείχνει. Οι
πιο «πάνω» συναυλίες ήταν του Ρότζερ Γουότερς (των Pink Floyd) με 35.000, των
Depeche Mode (μα, ναι, παλιοί και δοκιμασμένοι και αυτοί), με πάνω από 20.000
κόσμο και των Guns Ν’ Roses, που σε μικρό χρόνο από την ανακοίνωση της
συναυλίας μάζεψαν 12.000 κόσμο, ο Ίγκι Ποπ και οι Stooges, που είχαν γερή
κόντρα απέναντί τους από πολλές συναυλίες, οι Deep Purple, τα παιδιά του Φρανκ
Ζάπα σε μεγάλες κιθαριστικές στιγμές.

Όσο για τους Scorpions, είναι ειδική περίπτωση στα συναυλιακά μας πράγματα.
Γιατί φαίνεται πως τους εκτιμάμε σαν το κρασί, όσο παλιώνει γίνεται καλύτερο.
Κάθε χρόνο έρχονται, παίζοντας τα ίδια, αλλά καταφέρνουν να γοητεύουν το
κοινό. Απόδειξη οι 35.000 στο Καραϊσκάκη που τους «ψήφισαν».

Στα πάνω τους και οι συναυλίες. Όπως και στο εξωτερικό, έτσι και στην Ελλάδα
οι συναυλίες κερδίζουν έδαφος όλο και πιο πολύ. «Έχει ανοίξει πολύ το θέμα,
γιατί από τη μία οι καλλιτέχνες έχουν βάλει στο πρόγραμμα και άλλες περιοχές
όπως Ανατολική Ευρώπη και Ντουμπάι», λέει παράγοντας των συναυλιών, «αλλά και
με τις αλλαγές στη μουσική γενικότερα, Ίντερντετ, downloading κ.λπ., οι
καλλιτέχνες επενδύουν περισσότερο στα λάιβ».

Όσο για το χιπ χοπ, άργησε να πάρει μπροστά συναυλιακά, αλλά μπήκε δυναμικά
και με σούπερ σταρ στο παιχνίδι. Για σκεφτείτε 50 Cent, Μπάστα Ράιμς (πάνω από
20.000 και οι δύο) και έπεται Jay – Ζ. Μπορεί η προσέλευση του κόσμου να μην
ήταν συγκλονιστική σε σχέση με τους πρωτοκλασάτους που ήρθαν, αλλά έγινε μια
γενναία αρχή. Στο μεταξύ τα χιπ χοπ πάρτι καλά κρατούν. Σε σταθερή βάση με
επιτυχία γίνονται ραπ βραδιές στην πόλη (από τους Bootycall των Magna ώς το
Bοοtylicious και τα πάρτι του Family).

Στα θετικά οπωσήποτε και το Ηρώδειο των μπλουζ, του ροκ, της τζαζ. Και
Σόλομον Μπερκ και Blues Brothers είδαμε και Νταϊάνα Κραλ – ειδικά την κυρία
της τζαζ σε ένα θέατρο φουλ ώς την Ακρόπολη.

Το καλοκαίρι, βέβαια, είχε και τα κάτω του. Ο Κιθ Ρίτσαρντς έπεσε από το
δέντρο και οι φαν έπεφταν συνέχεια από τον παράδεισό τους. Συναυλία δεν
σταυρώναμε. Την κακή αρχή έκανε η Τζένιφερ Λόπεζ και ακολούθησαν τον…
Ζάλογγο των ματαιώσεων (και αναβολών) οι Ρίκι Μάρτιν, Άιζακ Χέιζ, Κρις Ντε
Μπερκ, Dio, εσχάτως και ο Πρινς. Όσο για τους 45.000 φαν που πλήρωσαν τα
ακριβά εισιτήριά τους για τους Rolling Stones στο Ολυμπιακό Στάδιο έζησαν
μέρες αγωνίας περιμένοντας να δουν αν α) θα αναβληθεί η εμφάνιση, β) αν θα
βρεθεί νέα ημερομηνία, γ) πότε θα επιστραφούν τα χρήματά τους και δ) αν θα
πάρουν και το ποσό του ticketing (το πήραν).

Να μη μιλήσουμε για τα ακριβά εισιτήρια. «Έπεσαν» κάτι 65άρια και 100άρια π.χ.
για Στιγνκ και Γουότερς. Τα 45 ευρώ του Τζέιμς Μπράουν φάνηκαν σαν…
προσφορά. Όπως και να το κάνεις είναι ακριβό σπορ το συναυλιακό. Ευτυχώς που
έδωσαν πίσω τα λεφτά των Stones.

Στα κάτω και οι Franz Ferdinand, Editors και λοιποί συνάδελφοί τους της
βρετανικής εναλλακτικής (;) σκηνής που δεν κατάφεραν, στην πρώτη μέρα του
Rockwave, να φέρουν κόσμο στη Μαλακάσα (μόλις 3.000). Όπως γρήγορα φούσκωσαν,
άλλο τόσο γρήγορα δείχνουν να ξεφουσκώνουν. «Ο δρόμος δείχνει να θέλει
σταθερές αξίες» λέει διοργανωτής συναυλιών. Οι Antony and the Johnsons (του
εναλλακτικού επίσης χώρου) πήγαν καλά.

Εδώ όμως δυσκολεύτηκαν ακόμη και τα «μέταλλα». Οι Dio δεν μας ήρθαν, η μέταλ
μέρα του Rockawave δεν έκατσε καλά. Οι WASP, που ήταν να παίξουν, έστριψαν
προς «Gagarin» 13 Οκτωβρίου.

Δύσκολοι καιροί για dance

Το χειρότερο καλοκαίρι της χορευτικής μουσικής και των πικάπ. Ελάχιστοι γκεστ
στα πικάπ της Αθήνας – Κατανέο, Όκενφολντ, Λιτλ Λούι Βέγκα. Ακόμη πιο δύσκολα
για τους Έλληνες τζόκεϊ. «Οι περισσότεροι δεν παίζουμε πουθενά» μου έλεγε ένας
από τους πιο ικανούς. «Με βλέπω να το ρίχνω στις παραγωγές, αλλά μου λείπει
και το να παίζω, είναι σημαντικό για έναν ντιτζέι αυτό». Την παγωμένη εικόνα
της σκηνής συμπληρώνει το γεγονός πως φέτος δεν άνοιξαν κατ’ εξοχήν ντανς κλαμπ.