ANAΛΩΣIMA Bαλίτσες της επιστροφής

Μια ουτοπία άπιαστη κάθε χρόνο, η τακτοποίηση της βαλίτσας. Στον πηγαιμό δεν
ξέρεις ποτέ τι να διαλέξεις που να προβλέπει τις ανάγκες του ταξιδιού, θα
κάνει ζέστη, θα έχει καύσωνα, ψύχρα; Τόση πρόοδος και δεν έχουν βρει τον τρόπο
ακόμα τα πρακτορεία ταξιδιών να λύσουν αυτά τα απλά πρακτικά προβλήματα. Στην
πραγματικότητα, δε θέλεις να έχεις βαλίτσα καθόλου. Κατά βάθος, το ξέρεις, ο
ιδανικός ταξιδιώτης είναι σαν τον Φιλέα Φογκ, από την άποψη της βαλίτσας
τουλάχιστον. Δεν είχε πράγματα μαζί του εκείνος, δεν προλάβαινε να φτιάξει
βαλίτσες, αγόραζε καινούργια ρούχα και εσώρουχα σε κάθε πόλη. Τέλεια
αναχώρηση, αν και η πορεία του δεν ήταν όσο θα μας άρεσε τουριστική. Έτσι
ανάλαφροι να φεύγαμε ναι, αλλά για τον γυρισμό χρειαζόμαστε μπαούλα. Ακόμα κι
αν αντισταθείς όλες τις ημέρες στα σουβενίρ, την τελευταία υποκύπτεις. Αν
μπορούσες να χωρέσεις στη βαλίτσα όλο το νησί, όλη τη θάλασσα, όλο το βουνό,
όλο το καινούργιο γοητευτικό μέρος… Και να το τυρί Νάξου που τυλίγεται σε
δυο στρώσεις λαδόχαρτο, αλλά όταν ξετυλίγεται έχει καταφέρει να λαδώσει και
όλα τα ρούχα. Αχ κι αυτά τα ρούχα, τα ίδια που πήρες μαζί σου φεύγοντας, να μη
μπορούν να περιλάβουν στην ύφανσή τους τον καθαρό αέρα, τη γλύκα του ήλιου
πάνω από τη θάλασσα, τη δροσιά, τίποτα. Τόση επιστήμη, τόση πρόοδος, και μόνο
καλώδια μπορούν να τους βάλουν λέει, που θα μεταδίδουν την ίδια μουσική με τα
στερεοφωνικά, τους ίδιους ήχους. Δε θα μπορούν ποτέ να μεταφέρουν πάνω τους το
αεράκι που τα έκανε στο πλοίο να ανεμίζουν. Μόνο σε αόρατους νευρώνες τρυπώνει
η ανάμνηση και αργοσβήνει, χωρίς να μπορείς να τη βάλεις στην πρίζα και να την
ξαναφορτίσεις.