ANAΛΩΣIMA Ο Σερπιέρι στο Λαύριο

ΣΤΟ ΛΑΥΡΙΟ επανεμφανίστηκε το άγαλμα του Σερπιέρι, πάνω στο ωραίο του
βάθρο, το οποίο ποτέ δεν είχε φύγει. Ανάμεσα σε δυο φοίνικες, στον κεντρικό
δρόμο της πόλης, σε θέση περίοπτη, βρισκόταν για χρόνια, ολόσωμος ανδριάντας
μαρμάρινος, ο Σερπιέρι με πολύ περήφανο ύφος, επιβλητική ρεντικότα, το χέρι
ωστόσο λερωμένο, υποτίθεται από μια χούφτα χώμα με μετάλλευμα. Ο «άνθρωπος που
ζωντάνεψε τα μεταλλεία του Λαυρίου», όπως γράφει από κάτω, υπέστη μεγάλη
κριτική. Τόσο μεγάλη που ο ανδριάντας αποκαθηλώθηκε στη δεκαετία του ’80 κι
έμεινε κρυμμένος στις αποθήκες του δήμου. Φαίνεται ότι ο σημερινός δήμαρχος
τον θυμήθηκε και τον έβγαλε πριν από λίγο καιρό. Να ελπίζει ότι θα τον
ψηφίσουν οι απόγονοί του στις δημοτικές εκλογές, είναι μάλλον απίθανο. Απλώς
τα πνεύματα έχουν ηρεμήσει και τώρα πια η Ιστορία διεκδικεί όλα τα μνημεία
της. Ακριβώς απέναντι, στην άλλη άκρη του δρόμου, στήθηκε ένα ακόμα γλυπτό,
μνημείο στους μεταλλωρύχους. Τα μεταλλεία δεν υπάρχουν πια, εδώ και πολύ
καιρό. Το βιομηχανικό συγκρότημα έγινε πάρκο, τα σπίτια που είχε χτίσει η
Γαλλική Εταιρεία, νεοκλασικά μιας ιδιαίτερης κλίμακας, αναδεικνύονται και
εκτιμώνται. Στο καινούργιο τουριστικό περιβάλλον ο Σερπιέρι μοιάζει πολύ με
ήρωα του Βερν και οι μεταλλωρύχοι θα μπορούσαν να είναι κι αυτοί πρόσωπα
μυθιστορηματικά, καθώς όλη εκείνη η λαυρεωτική ιστορία με τα μεταλλεία είχε
τόση ευπιστία και τόσο παραμύθι μέσα στη σκληρή της πραγματικότητα. Παραμύθι
που το πίστεψαν εξίσου οι κεφαλαιοκράτες και οι επενδυτές, οι εργάτες και οι
αναγνώστες εφημερίδων. Ο «σκληρός εκμεταλλευτής» έγινε τώρα κάτι σαν
τουριστικός οδηγός, έτοιμος να οδηγήσει την περιπλάνηση του σύγχρονου
επισκέπτη στο Λαύριο, στις αναζητήσεις του πλούτου από τον καιρό των αρχαίων
μέχρι σήμερα που το έχουν σημαδέψει.