Tο αίμα του Ποιητή

Τον σκότωσαν. Οι άνθρωποι του Φράνκο. Σ’ ένα φαράγγι. Στα τριάντα οχτώ του.
Ξημερώματα 19ης Αυγούστου – σαν το περασμένο Σάββατο. Εβδομήντα ακριβώς χρόνια
πριν. Γιατί ήταν ποιητής. Γιατί ήταν ομοφυλόφιλος. Γιατί δεν ήταν φασίστας. Το
κορμί του, τα κόκαλά του δεν βρέθηκαν ποτέ. Το αίμα του όμως, το φλογερό, το
αίμα του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα τούς έπνιξε τους εκτελεστές του. Στη λησμονιά.
Και άρδευσε το μέλλον. H Φάλαγγα και ο Φράνκο και ο Ισπανικός Εμφύλιος δεν θα
ξεχαστούν βέβαια. Ποτέ. Αλλά – αλίμονο… – έμειναν στις μαύρες, στις
σκοτεινές σελίδες της ιστορίας… Τον σκότωσαν. Αλλά τα σκίτσα του Λόρκα, τα
τραγούδια του, οι στίχοι του, το θέατρό του πάνω απ’ όλα, αυτό το θέατρο το
παλλόμενο, το βουτηγμένο στο πάθος και στο αίμα, μας συνοδεύουν, μας
παρηγορούν, μας δυναμώνουν, μας γλυκαίνουν, μας «υγραίνουν». Και θάβουν όλο
και πιο βαθιά αυτούς που τον σκότωσαν. Στο χώμα της λησμονιάς. Πόσα οφείλουμε
εμείς, οι Έλληνες, στον Νίκο Γκάτσο πρώτα – πρώτα, και στον Μάνο Χατζιδάκι και
στον Κάρολο Κουν που πρώτοι μας άνοιξαν τα μάτια και τ’ αυτιά στη φωνή του
εκτελεσμένου Ανδαλουσιανού δεν λέγεται… Τον σκότωσαν. Αλλά ο Λόρκα είναι εδώ
πια. Μαζί μας. Ζει. Γιατί τον αγαπάμε. Και έχει γραφτεί στην Ιστορία. Στις
φωτεινές σελίδες της, Αυτός. Και κάθε μέρα που περνάει τον φωτίζει
περισσότερο. Ας βυθιστούν, όχι εμείς πια, εκείνοι, της 19ης Αυγούστου 1936,
«σε μια θάλασσα πένθους». Τους αξίζει.