[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Να μην ξανάρθει τέτοιο καλοκαίρι… Όχι φυσικά γιατί ενέσκηψε καύσωνας στο
τέλος του – αυτό είναι μέσα στο παιχνίδι της ζωής και του πολλαπλά βεβαρημένου
πλανήτη μας – αλλά γι’ αυτές τις σκηνές που βλέπουμε και φρίττουμε στον
τραγικό Λίβανο.

Μόλις αποφάσισε την εκεχειρία ο ΟΗΕ και ο φακός έφτασε μέσα στις πόλεις –
φαντάσματα και στις γειτονιές της Βηρυτού με τις γκρεμισμένες πολυκατοικίες
αποκαλύφθηκε το μέγεθος της συμφοράς.

Αυτά τα καραβάνια της ντροπής για τον πολιτισμένο κόσμο, που πάνε κι έρχονται
καταπώς αποφασίζουν οι μεγάλοι, δεν έχουν τελειωμό. Αν και μέσα από αυτό το
χάος ξεπηδάει μια ελπίδα για το αύριο. «Θα ξαναχτίσουμε το σπίτι που μας
ρήμαξαν οι Ισραηλινοί», «έχουμε κι εμείς πολιτισμό, όχι όπως οι Αμερικανοί που
ξέρουν μόνο να σκοτώνουν», είναι οι φωνές των… κολασμένων της Γης που
διδάσκουν την αξιοπρέπεια στους «πολιτισμένους» της Δύσης, οι οποίοι νομίζουν
ότι με την τρομολαγνεία και την απειλή της ατομικής βόμβας αξίζει να
κυβερνάται ο σύγχρονος κόσμος.

… Ενωμένοι

Στην Ελλάδα τα πράγματα είναι ευτυχώς – μέχρι στιγμής – πιο απλά… Στον
εορτασμό της Παναγίας… ενωμένοι έδωσαν το «παρών» αρχηγοί, υπουργοί,
πρωτοκλασάτοι και δευτεροκλασάτοι των μεγάλων κομμάτων. Κι ας μαίνεται η μάχη
της εξουσίας, που εν όψει δημοτικών και νομαρχιακών εκλογών έχει ενταθεί…

H αλήθεια είναι ότι τη μάχη των εντυπώσεων κέρδισε – αρνητικά – η N.Δ., η
οποία ξαναθυμήθηκε τα παλιά. Εγκαίρως, και θέλοντας να διχάσει τον κόσμο,
έβαλε τώρα έναν άλλο βραχνά να ασχολούμαστε: τις πορείες στο κέντρο της
Αθήνας.

Εκεί που είναι έτοιμοι – το προσεχές φθινόπωρο – να ξεχυθούν στους δρόμους
εργαζόμενοι και φοιτητές, σκέφθηκε ότι μπορεί να μεταφέρει αλλού το πρόβλημα.
Αντί να διεκδικούν όλοι αυτοί οι νεόπτωχοι το δίκιο τους, θα κάθονται να
μαλώνουν αν στην πορεία θα είναι στοιχισμένοι σε μία γραμμή.

Και να σκεφθεί κανείς ότι όποτε (τα τελευταία χρόνια) έκλεισε το κέντρο της
Αθήνας, ακόμη και σε μεγάλες διαδηλώσεις, αυτό δεν έγινε με ευθύνη των
διαδηλωτών, οι οποίοι περιφρούρησαν τις πορείες. Έγινε με την ευθύνη των
«αρχών», που επίτηδες σταματούσαν την κυκλοφορία ακόμη και χιλιόμετρα μακριά
από τις συγκεντρώσεις, για να αγανακτεί ο κόσμος, αξιοποιώντας – όποτε τις
βόλευε – και τους αιώνιους… άγνωστους κουκουλοφόρους!

Μεγάλη πονηριά

Φυσικά, κρύβει μεγάλη πονηριά αυτή η υπόθεση. Δεν ερμηνεύεται το… φαινόμενο
λέγοντας απλά ότι «η κυβέρνηση πήρε τον κατήφορο του αυταρχισμού». Άλλωστε,
ποτέ η N.Δ. δεν συμπάθησε τις διαδηλώσεις και τις εξεγέρσεις…

Όμως επιδιώκει αφενός να προκαταλάβει ψυχολογικά τον ελληνικό λαό για όποιες
αντιδράσεις από τους εργαζομένους συναντήσει ο Πρωθυπουργός στην Έκθεση της
Θεσσαλονίκης, αφετέρου να μοιράσει εν όψει εκλογών – κατά το πολυαγαπημένο της
μοντέλο «διαίρει και βασίλευε» – τον κόσμο στα δύο, στους… νοικοκύρηδες και
τους… ταραξίες. Λες και υπάρχει ενεργός και μαχόμενος πολίτης που δεν θέλει
να ‘ναι όμορφο και εύρυθμο το κέντρο της Αθήνας.

Ανίερη εκστρατεία

Το τι πολιτικά οφέλη θα αποκομίσει η κυβέρνηση από αυτή την ανίερη εκστρατεία
που ανέλαβε ο υπουργός Δημόσιας Τάξης με εντολή του Πρωθυπουργού θα φανεί στην
πράξη. Γιατί θα εξαρτηθεί και από την αντίδραση που θα συναντήσει από την
αντιπολίτευση. Δεν αρκεί να φωνάζει και να μπαίνει μπροστά το KKE ή να
διαφωνεί ο ΣΥΝ και να διακηρύσσει πως δεν έχει καμία νομιμότητα η απόφαση της
κυβέρνησης. Σε θέματα δημοκρατίας, ένα κόμμα όπως το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να κάνει
την παραμικρή υποχώρηση, εκτός κι αν θέλει να χάσει τη φυσιογνωμία και τον
χαρακτήρα που του προσέδωσε η Διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη του ’74, όταν το νέο
Κίνημα διαχωρίστηκε πλήρως από τη Δεξιά.

Άλλωστε, όταν ο πρόεδρός του Γιώργος Παπανδρέου έχει αποφασίσει να γιορτάσει
σε λίγες ημέρες την ίδρυση του κόμματός του στην Πάτρα, μια πόλη που συνδέθηκε
με δημοκρατικούς, αντικατοχικούς και αντιδικτατορικούς αγώνες, δεν υπάρχει
άλλος δρόμος από τη σθεναρή αντίσταση σε κάθε επιχείρηση μείωσης αυτής της
κουτσουρεμένης δημοκρατίας. Έστω κι αν αυτό συνεπάγεται και αυτοκριτική για
επιλογές που έγιναν στα χρόνια της εξουσίας.

H αλήθεια είναι ότι δύσκολα αλλάζεις ορισμένα πράγματα σε μια χώρα που αν και
μέλος της «σύγχρονης» E.E. έχει πολλά στοιχεία υπανάπτυξης. H περίπτωση του
άτυχου μικρού Άλεξ στη Βέροια και η πλήρης ανικανότητα των διωκτικών αρχών να
αποκαλύψουν εδώ και μήνες την αλήθεια – χωρίς κανένας υπουργός, αρχηγός ή
αστυνόμος να παραιτείται – δίνει το στίγμα της ελληνικής πραγματικότητας.

Σαπιοκάραβα

Ακόμη και τους πλοιοκτήτες, οι οποίοι τόσο αναίσχυντα εκμεταλλεύτηκαν αυτό το
καλοκαίρι τους τουρίστες, έχει συνηθίσει η κοινή γνώμη… Ποιος νοιάζεται που
τα πλοία θα κυκλοφορούν όσα χρόνια θέλουν, ακόμη κι αν είναι πλέον
σαπιοκάραβα. Ποιος συγκινείται πια που οι πλοιοκτήτες κατάργησαν δρομολόγια
ανάμεσα σε νησιά επειδή δεν έβγαζαν τόσα πολλά χρήματα όσα από άλλα
δρομολόγια… Και ποιος δείχνει να ενοχλείται που η μείωση της ταχύτητας σ’
αυτά τα πολυδιαφημισμένα ταχύπλοα επιβατικά – και πάλι για να αυξάνονται τα
κέρδη των πλοιοκτητών – έγινε θεσμός αυτό το καλοκαίρι.

Αλλά γιατί τόση γκρίνια… Εδώ μια ολόκληρη Βουλή – που ξανανοίγει την
ερχόμενη εβδομάδα – κράτησε σε ολομέλεια η κυβέρνηση για να ξεσκεπάσει δήθεν
σκάνδαλα, τα οποία τελικώς δεν αποκαλύπτονται και δεν κοκκινίζει κανείς.
Άλλωστε, οι σκοπιμότητες και τα μεγάλα συμφέροντα εξυπηρετήθηκαν… Το
έλλειμμα δημοκρατίας θα τους νοιάξει;

KAI TO ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Μόνο στο βιβλίο του… ισχύουν όλα

Κάποτε έλεγαν ότι άμα είσαι συγγραφέας και μάλιστα με λογοτεχνικές εξάρσεις,
δεν μπορεί να πηγαίνεις κόντρα σε απλές αρχές της δημοκρατίας. Πολύ
περισσότερο όταν έχεις γράψει… 29 βιβλία κι έχεις πάρει τιμητικό Βραβείο της
Διεθνούς Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών για «την προσφορά στα Ελληνικά Γράμματα»,
αλλά και Έπαινο της Ακαδημίας Αθηνών για το βιβλίο «H Μείζων Αθήνα».

Πώς έγινε τώρα και ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Βύρων Πολύδωρας τα βάζει με τις
συγκεντρώσεις, αυτό είναι μια άλλη… ιστορία. Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά
που… αμαρτάνει. Όλη η Ελλάδα και ο κόσμος βούιζαν για την περιπέτεια των
Πακιστανών κι αυτός ήθελε να πείσει τη Βουλή – μέρα μεσημέρι – πως δεν
απήχθησαν ποτέ, αλλά ότι όλη η φασαρία έγινε μεταξύ τους!

H αλήθεια είναι ότι αυτή η καρέκλα του υπουργού Δημόσιας Τάξης πολλούς μέχρι
τώρα πολιτικούς μετέβαλε… Γιατί ο κ. Πολύδωρας – σ’ αυτήν και σε κάθε άλλη
χώρα – να αποτελέσει εξαίρεση;

Το περίεργο πάντως δεν είναι τόσο ότι ξέχασε τις αρχές που περιγράφει στο έργο
του «Ο κώδικας των Σαμουράι», όσο το ότι ξέχασε – αντιμετωπίζοντας τόσο ιταμά
τη Βουλή – όσα έγραψε με τόση ταπεινότητα, είναι η αλήθεια, στο βιβλίο του
«Ισχύουν όλα», όπου τολμά να τα βάλει με τους ισχυρούς του τόπου, τους οποίους
χαρακτηρίζει «πλούσιους “δανειοφάγους” όλων των εποχών, αιώνιους
“καλκουλάτορες”, “τσανακογλείφτες” και καιροσκόπους»…