ANAΛΩΣIMA Γκρίζα σώματα

Ένας μεγαλόσωμος άντρας με μπλε πουκάμισο τρέχει κρατώντας στα χέρια ένα μικρό
κορίτσι με γκρίζο δέρμα. Κολυμπάει στον ιδρώτα, αλλά το κορμάκι που κρατά
είναι στεγνό. Κανά, γράφει η λεζάντα. Εικόνες του πολέμου που ανακαλούν
ονόματα του Ευαγγελίου, δεμένα με άλλες, εντελώς διαφορετικές ιστορίες. Ο
γάμος της Κανά διαβάζεται πάντα στους ορθόδοξους γάμους, αλλά και των άλλων
δογμάτων οι μελλόνυμφοι διαλέγουν την εξιστόρηση αυτού του θαύματος για την
τελετή τους, ελπίζοντας να ευλογηθεί η αφθονία στον γάμο και τη ζωή τους. Εκεί
τώρα έπεσαν οι βόμβες με αφθονία. Δεν υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο που να έχει
φυσιολογικά τέτοιο γκρίζο δέρμα σαν αυτού του μικρού κοριτσιού, μόνο όσοι
βγαίνουν από ερείπια σεισμών, νεκροί και καμιά φορά ζωντανοί. Κι αυτό το μικρό
κορίτσι με τα αναστατωμένα πλούσια μαλλιά, που δεν την κράτησαν τη σκόνη έτσι
ελεύθερα που ανεμίζουν, έχει τόσο γαλήνια έκφραση στο γκρίζο πρόσωπο, ενώ ο
άντρας που το κουβαλά τόσο πόνο στο δικό του, το χρωματισμένο με τις
αποχρώσεις της ζωής και των παθών της, που είναι φανερό, δεν μπορεί να ανήκει
στους ζωντανούς πια. Είναι το χρώμα του σοβά που έγινε νεκρική πούδρα πάνω στο
δέρμα. Ανασύρονται τα σώματα χωρίς άλλους μώλωπες, έχει χαθεί από πάνω τους η
βία της σύγκρουσης με τα ταβάνια, με τους τοίχους, ήσυχα κι άψυχα έρχονται στο
φως, με χρώμα αγαλμάτων. Ίδιο μ’ εκείνο που είχαν οι άνθρωποι στο Μανχάταν
όταν έπεφταν στα κεφάλια τους οι δίδυμοι πύργοι, και τους έπαιρνε η τηλεόραση
να τρέχουν στους δρόμους, κατάγκριζοι, πουδραρισμένοι θάνατο. Τα όπλα του 21ου
αιώνα είναι απλά οικοδομικά υλικά.