Σαγιονάρες και δημοτικές εκλογές

Διαβάσαμε, πριν από λίγες μέρες στην «Ελευθεροτυπία», τις προτάσεις των
τεσσάρων υποψηφίων δημάρχων για το πώς θα γίνει πράσινη η Αθήνα και για το πώς
θα ανασάνουμε από το κυκλοφοριακό. Το πρώτο που σκέφτεται κανείς είναι ότι,
χωρίς να το ομολογούν, θεωρούν τους προκατόχους τους, συλλήβδην, ανίκανους,
και να μην έχουν σκεφτεί, περίπου, τα αυτονόητα. Δεύτερον, πάλι χωρίς να το
ομολογούν, ότι μοιάζει να θεωρούν τους εαυτούς τους ως εξ αποκαλύψεως πρόσωπα,
τόσο εμπνευσμένα όσο κανείς άλλος δεν υπήρξε ώς τώρα. Και αναρωτιέται ο κάθε
πολίτης: Οι τρεις, τουλάχιστον, από τους τέσσερις υποψηφίους, είναι πρόσωπα
που αιφνίδια προέκυψαν στο χώρο της πολιτικής; Δεν τους γνωρίζουμε με άλλες,
έστω, αρμοδιότητές τους δεκαετίες ολόκληρες; Γιατί τόσο σεμνά απέκρυβαν τα
σχέδιά τους για τη σωτηρία της Αθήνας και δεν τα εξομολογούνταν, έστω, στους
συναδέλφους τους; Όσοι εμπλέκονται στην πολιτική, δεν είναι μέλη ενός
συστήματος «συγκοινωνούντων δοχείων» ώστε ο ένας να χρεώνεται, εν μέρει, και
τις αποτυχίες του άλλου; Μόνο στο χώρο του θεάματος, δηλαδή, συμπίπτουν, ενώ
διαφωνούν σε όλα τα άλλα;

Δεν αμφιβάλλει κανείς ότι και οι τέσσερίς τους είναι σοβαροί και ευπρεπείς
άνθρωποι. Αλλά γιατί μπουκαλάκια με νερό στους οδηγούς των ταξί κύριε Νικήτα
Κακλαμάνη; Θα μοιράσετε και την επομένη, ή τις επόμενες μέρες των εκλογών αν
συμβεί και εκλεγείτε δήμαρχος; Γιατί με τη συμπεριφορά σας αυτή νομιμοποιείται
«κινήσεις» δίχως συνέχεια, συντείνετε, δηλαδή, στην καθιέρωση μιας
σπασμωδικότητας, το στοιχείο, ακριβώς, που κατατρύχει τη δημόσια και την
ιδιωτική ζωή των Ελλήνων. Τι σημασία έχει να κερδίσει κανείς έναν κόσμο που
για να δελεάζεται, ως προς την ψήφο του, με τα μπουκαλάκια με το νερό, δείχνει
να μην τον εκτιμά.

Δεν θυμούμαι τώρα ποιος υποψήφιος είπε ότι «η δικαιολογία “δεν είναι της
αρμοδιότητάς μας”, δεν μας καλύπτει». Κι αφού, φαίνεται, να το συμμερίζονται
και οι τέσσερίς τους, θα ήθελε κανείς να τους υποβάλλει μιαν απλή ερώτηση: Αν
και δεν είναι της αρμοδιότητάς τους, τι θα κάνει όποιος υποψήφιος εκλεγεί, με
τις δυο εύπορες και καλοβαλμένες Αθηναίες που, στις 28 Ιουλίου, στο πλοίο της
γραμμής για τη Σίφνο, στην «Business», συζητούσαν επί τεσσερισήμισι ώρες, για
τσάντες και παπούτσια; «Έφαγα μια μέρα για να βρω αυτές τις σαγιονάρες που
φοράω», είπε κάποια στιγμή η μία στην άλλη. Αν μπορούσαν να λύσουν το πρόβλημα
αυτό οι υποψήφιοι, που δεν είναι της αρμοδιότητάς τους, θα είχαν κάποια
πιθανότητα να λύσουν τα προβλήματα του δήμου που θεωρούν ως αρμοδιότητά τους.
Γιατί οι κυρίες αυτές είναι η προϋπόθεση ν’ αποκτήσουμε «κυκλοφοριακή αγωγή»,
όπως την θέτει ο Κώστας Σκανδαλίδης, μόνο όμως, αν αλλάξει η νοοτροπία τους –
κομμάτι, δύσκολο, βέβαια. Για να συνεχίσει ο ίδιος υποψήφιος: «Οι κάτοικοι
έχουν δικαίωμα στην ποιότητα ζωής και εμείς χρέος να την διασφαλίσουμε, ακόμα
κι αν συγκρουστούμε μετωπικά με οικονομικά συμφέροντα και κατεστημένες δομές».
Το ότι πρόκειται για θέατρο του παραλόγου, όσον αφορά στις προτάσεις των
υποψηφίων δημάρχων, το εικονογραφεί άριστα ένα γνωστό, σε λίγους, περιστατικό.
Θα μπορούσε να το ιδιοποιηθεί ο καθένας που διαβάζει τις προτάσεις των
υποψηφίων και να αναφωνήσει ό,τι ακριβώς ανέπεμψε ένα βράδυ η θεατρική
συγγραφέας Λούλα Αναγνωστάκη. Ακούγοντας η δημιουργός της «Κασέτας» κάποιον ν’
αφηγείται ότι ο ηθοποιός Χρήστος Τσαγανέας είχε μεσολαβήσει, ως τροτσκιστής,
να συναντηθούν ο Δημήτρης Μυράτ με τον Τρότσκι στην παραλία της
Κωνσταντινούπολης, ένα ξημέρωμα, είπε: «Θεέ μου, τι ακούνε απόψε τα αυτιά μου,
ο Τσαγανέας τροτσκιστής».

Ο Θανάσης Θ. Νιάρχος είναι ποιητής, συνεκδότης του περιοδικού «H Λέξη».