Το τέταρτο κουδούνι

Πώς λέμε πια – σε «ειδικευμένο» περιοδικό το διάβασα – το «περασμένες
δώδεκα», «μετά τις δώδεκα», «δώδεκα και…»…; «Όταν το ρολόι δείχνει 12
plus». Μπλιααααχ!

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

H Εβελίνα Παπούλια (στη φωτογραφία) θα επωμιστεί τον επώνυμο ρόλο στην
«Έντα Γκάμπλερ» του Ίψεν – επέτειος των εκατό χρόνων απ’ το θάνατο του
σπουδαίου Νορβηγού φέτος – σε μια ιδιαίτερη παράσταση. Θα την ανεβάσει το
χειμώνα ο Γιάννης Βούρος στην Δεύτερη Σκηνή του «Σύγχρονου Θεάτρου Αθήνας» που
πέρασε στη δικαιοδοσία του φέτος απ’ τον Γιώργο Κιμούλη. Σκηνή την οποία θα
δημιουργήσει στον πρώτο όροφο πάνω απ’ το θέατρο – όπου, μέχρι πρόσφατα, η
κατοικία του Γιώργου Κιμούλη.

Την παράσταση θα σκηνοθετήσει, σε μετάφραση – διασκευή για τέσσερα
πρόσωπα δική του, ο Σταύρος Τσακίρης παρουσιάζοντας το έργο με σύγχρονο τρόπο,
εκτός της εποχής του, για ολιγάριθμο σε κάθε παράσταση κοινό, στον αυθεντικό
χώρο του σπιτιού που θα διαμορφωθεί απ’ τη σκηνογράφο Έλλη Παπαγεωργακοπούλου
η οποία θ’ αναλάβει και τα κοστούμια.

H Μαριάνθη Σοντάκη θα ‘ναι η Αφηγήτρια μέσα απ’ την οποία θα «περνούν»
οι ρόλοι της Κυρίας Έλφστετ, της Δεσποινίδας Τέσμαν και της Υπηρέτριας Μπέρτας
ενώ ο Δημήτρης Καραμπέτσης θα ερμηνεύσει τον Τέσμαν. Στη διασκευή
«συγχωνεύονται» επίσης οι ρόλοι του Λέβμποργκ και του Δικαστή Μπρακ.

Ο Σταύρος Τσακίρης θ’ ανεβάσει για τον Γιάννη Βούρο – που θα παίξει το
βασικό ρόλο – και τον «Άνθρωπο ελέφαντα» – στην Κεντρική Σκηνή του
«Σύγχρονου». Στη διανομή επίσης, Μάνος Ζαχαράκος, Ελισάβετ Μουτάφη, Τατιάνα
Παπαμόσχου, Μάκης Ρευματάς, Μπάμπης Γιωτόπουλος, Ευτυχία Γιακουμή, Στέργιος
Νένες.

«Ονειρώδες» το φετινό καλοκαίρι… Και δεν εννοώ εξ επόψεως
θερμοκρασιών. Τα «Όνειρα καλοκαιρινής νύχτας», τα σαιξπηρικά, εννοώ. Που μας
κατέκλυσαν: «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» του Σαίξπηρ (;…) απ’ την
«Σαουμπίνε» και τον Τόμας Όστερμαϊερ, «Ένα όνειρο» – «κατά ”Το όνειρο
καλοκαιρινής νύχτας” του Σαίξπηρ» – απ’ το «Θέατρο Τέχνης» και τον Νίκο
Μαστοράκη, σκηνές απ’ το «Όνειρο» και στη σύνθεση σκηνών από σαιξπηρικά έργα
«Μια νύχτα με τον Σαίξπηρ» που παρουσιάζει το «Προσκήνιο» σε σκηνοθεσία Αντώνη
Καλογρίδη.

Και επίκειται, παρακαλώ, ένα «Όνειρο» ακόμα – χειμερινό αυτό: στο ΚΘΒΕ,
απ’ τον Πέρη Μιχαηλίδη – πρώτο έργο της επόμενης σεζόν στην Σκηνή «Σωκράτης
Καραντινός» της Μονής Λαζαριστών.

Σε καινούργια μετάφραση Χριστίνας Μπάμπου – Παγκουρέλη και με Όμπερον –
μάλιστα! – τον Απόστολο Γκλέτσο (φωτογραφία).

H από το μηδέν δημιουργημένη αίθουσα «Πειραιώς 260» αναδείχθηκε στην
πιο δημοφιλή του καινούργιου Φεστιβάλ Αθηνών. Το χώρο και τα μάτια μας
δεκατέσσερα για του χρόνου…

Δεν ξέρω αν το προσέξατε ανάμεσα στο… λόχο – εβδομήντα ένας θίασοι
και, μαζί με το εκτάκτως ενισχυόμενο «Ανοιχτό Θέατρο», εβδομήντα δυο! – των
επιχορηγούμενων του θεάτρου. Αλλά επιχορηγήθηκε έως και η κ. Μαριάννα Τόλη.

Όλα τα λεφτά, ο τίτλος του σχήματός της διά του οποίου θα τσιμπήσει την
επιχορήγηση για την αποφασιστική συμβολή της στην προώθηση του ελληνικού
θεάτρου, συμβολή που, ως η Γνωμοδοτική Επιτροπή προφανώς έκρινε, πλήρως
υπακούει στη φιλοσοφία των επιχορηγήσεων…: «Δημιουργική Φιλοκαλία».

Δεν τις μπορώ άλλο τις φωτογραφίες των κυριών αυτών του θεάτρου, που
και «ποιότητα» θέλουν να κάνουν αλλά και φωτογραφίζονται με το κοστούμι του
ρόλου – και μας στέλνουν και τις φωτογραφίες… – σα να διαφημίζουν καινούργια
προϊόντα μακιγιάζ. Ά – ψο – γες! Τέ – λει – ες! Που τις βλέπεις και λες:
«Τώρα, αυτή, πώς θα ”σπάσει”; Πώς θα ”τσακίσει” στην παράσταση; Πώς θα
”λυγίσει” και θα με πείσει ότι αφήνεται και βυθίζεται στο ρόλο, όταν
φωτογραφίζεται τοιουτοτρόπως; Έτσι άσπαστη και ”υπέροχη” δε θα βγει και στη
σκηνή;».

Κακό πράγμα ο ναρκισσισμός κι η ωραιοπάθεια… Κακό πράγμα η
ματαιοδοξία. Κι ακόμα χειρότερο η έλλειψη του γνώθι σ’ αυτόν.

Ένας ογκώδης τόμος 340 (τριακοσίων σαράντα) σελίδων: το ελληνικό
πρόγραμμα για τις ολανδοελληνικές «Ικέτιδες» των Πολ Κουκ – Μιχαήλ Μαρμαρινού,
έκδοση «εκκεντρική» – όπως κι η παράσταση… – αλλά σίγουρα εντυπωσιακή –
εξαιρετική.

Σε τριακόσιες σαράντα ολόκληρες σελίδες όμως, όπου αναφέρονται οι
συντελεστές άπαντες με τις αρμοδιότητές τους στην παράσταση, δεν κατάλαβα
γιατί ο αναγνώστης – θεατής να μην μπορεί να ‘χει εικόνα της διανομής αλλά
μόνο τα ονόματα των «ηθοποιών – μουσικών» με αλφαβητική σειρά. Πράγμα που
σαφώς σημαίνει ότι οι ηθοποιοί παραμένουν, τελικά, ανώνυμοι εάν ο αναγνώστης –
θεατής δεν έχει τύχει να τους ξέρει. Και να συμβαίνει αυτό όταν μάλιστα δεν
πρόκειται για κάποιο ειδικό θέαμα – σύνθεση χωρίς ρόλους – στην παράσταση
είχαν κρατηθεί αυτούσια το κείμενο κι οι ρόλοι της τραγωδίας, έστω κι αν τους
«έσπασαν».

Άρα; Άποψη; Ομαδικότητα; Ή, απλούστατα, απεικόνιση στο χαρτί της
υποτίμησης, του «φτυσίματος» του ηθοποιού που απλώς χρησιμεύει – ε, δε
φαίνεται και στη σκηνή; – ως όργανο, ως πιόνι στο εξεζητημένο σκάκι των
σκηνοθετικών νεωτερισμών(;);

Αλίμονο στους «εσωστρεφείς» του ελληνικού θεάτρου – «έχουμε το καλύτερο
στον κόσμο» κ.λπ., κ.λπ. M’ όλα αυτά που μας έφερε φέτος ο Γιώργος Λούκος
(φωτογραφία) κι είδαμε στο Φεστιβάλ Αθηνών άνοιξε το μάτι μας για τα καλά. Και
ξεκαθαρίσαμε ΠΟΥ ακριβώς βρίσκεται το ελληνικό θέατρο. Και τον πήχυ πολύ τον
ανεβάσαμε. Και θέσαμε μέτρα σύγκρισης.

Αλίμονο στις επηρμένες μετριότητες του θεάτρου μας και στους
αντιγραφείς και σε όσους επαναπαύτηκαν στις «δάφνες» τους! Ας προσγειωθούν. Το
μέλλον ΔΕΝ τους ανήκει. Και δικαίως φοβούνται και αντιδρούν και βυσσοδομούν.
Ξέρουμε περισσότερα πια…

Το «τοπίο» που σχεδίασε η Χλόη Ομπολένσκι στην Επίδαυρο για την «Αντιγόνη», τη
«χειροποίητη», τη «χωμάτινη», του Λευτέρη Βογιατζή: ένα εικαστικό γεγονός με
παλλόμενη θεατρικότητα! Ζω με την ελπίδα ότι θα το ξαναδώ