ΓNΩMH Αντέχει σε τεστ σοβαρότητας η πολιτική ζωή;

Είμαι ο τελευταίος που θα έφερνε αντιρρήσεις στην ιδιωτικοποίηση ενός μεγάλου
κρατικού επιχειρηματικού φορέα. Έτσι και με την Εμπορική Τράπεζα δεν θα
μπορούσα να να έχω ενστάσεις για την ιδιωτικοποίησή της. Καθ’ όσον αφορά το
τίμημα, επίσης, η άποψή μου είναι πως ένα προϊόν κοστολογείται ουσιαστικά από
την ίδια την αγορά. Κι όχι από τις διαθέσεις του εκάστοτε πωλητή. Το αν είναι
κάποιος ωραίος και γοητευτικός άνδρας δεν εξαρτάται από το πώς βλέπει ο ίδιος
τον εαυτό του, αλλά από τις επιτυχίες που έχει στις γυναίκες. Όσο κι αν
αυτοεκτιμάται σαν ακαταμάχητος, αν καμία εκπρόσωπος του αντίθετου φύλου δεν
δείχνει ενδιαφέρον γι’ αυτόν, η πραγματική του αξία εκτιμάται ανάλογα.

Έτσι και με το τίμημα για την πώληση της Εμπορικής Τράπεζας. Είναι ολοφάνερο
πως η συγκεκριμένη επιχείρηση δεν αποτελεί και το ιδανικότερο φιλέτο του
ελληνικού τραπεζικού συστήματος. Απόδειξη πως δεν ενδιαφέρθηκε για την αγορά
της σχεδόν κανένας δεύτερος αγοραστής πλην της Credit Agricole. Πλην των
εργαζομένων στην επιχείρηση, που προφανέστατα εκτιμούν πως οι επιχειρήσεις –
είτε τράπεζες είτε άλλες – υπάρχουν για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των
απασχολουμένων σε αυτές κι όχι για τους σκοπούς των μετόχων και την
εξυπηρέτηση των πελατών, η υπόλοιπη κοινωνία ξεπέρασε μάλλον αδιάφορα το όλο
εγχείρημα. Το τίμημα, λοιπόν, είτε μικρό είτε μεγάλο αδιάφορα, αντανακλά την
πραγματική αξία της τράπεζας σαν επιχείρησης στην αγορά.

Υπάρχει όμως ένα αρκετά σοβαρό ζήτημα πολιτικής ηθικής και αξιοπιστίας. Αν
υποθέσουμε πως η δημόσια ζωή της χώρας μπορεί να ελεγχθεί για τη σοβαρότητα
και τη συνέχειά της. Όταν πριν από λίγα χρόνια πουλήθηκε η ΑΓΕΤ Ηρακλής, εγώ
και ένας συνάδελφός μου τότε στην κυβέρνηση Μητσοτάκη παραπεμφθήκαμε για
απιστία. Από το σύνολο σχεδόν του πολιτικού συστήματος. Διότι αν και
σημαντικός αριθμός βουλευτών του ΠΑΣΟΚ και το σύνολο της Πολιτικής Άνοιξης
είχαν ψηφίσει υπέρ της απαλλαγής μου, η N.Δ. αποχωρώντας από το Κοινοβούλιο
επισφράγισε με τη συμπεριφορά της τη σχετική μας καταδίκη.

H ΑΓΕΤ είχε πωληθεί από εμάς στο διπλάσιο περίπου της τρέχουσας τότε
χρηματιστηριακής της αξίας. Και μεγάλο μέρος του πολιτικού κόσμου της χώρας,
με τη συμμετοχή βέβαια της N.Δ., εκτίμησε (με αδιευκρίνιστο βέβαια τρόπο) πως
το τίμημα ήταν χαμηλότερο από αυτό που επέβαλε το δημόσιο συμφέρον του τόπου.
Ποια θα είναι η στάση της N.Δ., κυρίως, τώρα που η Εμπορική Τράπεζα πωλείται
περίπου στο ύψος της χρηματιστηριακής της αξίας;

Δεν νομίζει κάποιος πως είναι απαραίτητη κάποια σχετική διευκρίνιση;