Ο πόλεμος στη Mέση Aνατολή

Πολλοί αναγνώστες σχολιάζουν τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή, εκφράζοντας
διαφορετικές απόψεις για το Ισραήλ, τους Παλαιστινίους, τους Άραβες, τη
Χεζμπολάχ, τον ΟΗΕ, τις ΗΠΑ κ.λπ.

H κ. Χριστίνα Μπάνου, κοινωνιολόγος, από την Αχλαδερή Εύβοιας, σημειώνει:

«Σήμερα στη Μέση Ανατολή οι “Μονομάχοι” αλληλοσκοτώνουν τα παιδιά τους στις
δικές τους αρένες, ενώ ηγέτες της Ευρώπης παρακολουθούν σαν απλοί θεατές αυτή
την τραγωδία. Το ίδιο σιωπηλοί και άβουλοι θεατές απέναντι σε αυτή την
αιματηρή “αρένα” είναι και οι πληθυσμοί που υποστηρίζουν με τη σιωπή τους την
πολιτική των ΗΠΑ και της βρετανικής κυβέρνησης. Ίσως γι’ αυτά τα πλήθη, το
φρικτό θέαμα στο αιματοβαμμένο θέατρο της Μέσης Ανατολής και του Ιράκ να
αποτελεί ένα συνηθισμένο θέαμα στην εκκίνηση της τηλεόρασής τους».

O κ. Γιώργος Γερανάκης, μαθητής του 2ου Λυκείου Χαλανδρίου, γράφει:

«Παλαιστίνιοι και Λιβανέζοι σηκώνουν τον σταυρό της υποδούλωσης, της σκλαβιάς
και της πολύχρονης κατοχής. Οι μεν Λιβανέζοι αντιμετωπίζουν την ολοσχερή
καταστροφή των υποδομών τους που με κόπο έχτισαν. Οι δε Παλαστίνιοι τη
γενοκτονία και την ταπείνωση, τη σφαγή και τον βάρβαρο πόλεμο».

Ο κ. A. Ανδρέου σημειώνει:

«Οι Ισραηλινοί έχουν τα τελευταία υπερσύγχρονα όπλα, ενώ οι μαχητές του
Λιβάνου έχουν όπλα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου! Γίνεται μια φοβερή σφαγή
γυναικόπαιδων από το Ισραήλ, νέα φοβερά όπλα δοκιμάζονται, ο Λίβανος
μετατρέπεται σε σωρό ερειπίων. Κι όλα αυτά κάτω από τα απαθή βλέμματα των
“πολιτισμένων” χωρών που σέρνονται στο χώμα και προσκυνούν την υπερδύναμη!».

H κ. Γεωργία Καλογεράκη, από την Ερμπούπολη Σύρου, συμπερασματικά
καταλήγει:

«1. Το Ισραήλ δεν βρίσκεται σε άμυνα. 2. Το Ισραήλ δεν είναι ο αδύναμος
παίκτης. 3. Το να στιγματίζεις τον σημερινό πόλεμο και τις ανηλεείς σφαγές των
αμάχων δεν είναι αντισημιτισμός. Και τα τρία αυτά είναι παραμύθια που πλασάρει
50 χρόνια τώρα το Ισραήλ. Παραμύθια της Χαλιμάς. Όχι της Χαμάς. 4. H Χεζμπολάχ
δεν είναι πιόνι του Ιράν και της Συρίας».

Ο κ. Βασίλης Φρανγκ, αρχιτέκτων, από το Νουκ της Γροιλανδίας, τονίζει:

«Άμα δεν είναι το λιβανέζικο και το παλαιστινιακό κράτος σε θέση να
κοντρολάρουν τους τρομοκράτες τους, μεταξύ άλλων το Κόμμα του Αλλάχ
(Hisbollah), τότε δεν έχουν κανένα δικαίωμα να θεωρούνται κράτη, και τότε έχει
το Ισραήλ δικαίωμα – και υποχρέωση απέναντι στους πολίτες του – να καθαρίζει
μόνο του τον χώρο με όλες του τις δυνάμεις από τους τρομοκράτες για αυτούς.

Από την άλλη μεριά είναι γνωστό, ότι το Κόμμα του Θεού έχει βουλευτές στο
Κοινοβούλιο του Λιβάνου καθώς και το κόμμα της Χαμάς έχει την ίδια την
κυβέρνηση στην Παλαιστίνη! Πώς είναι δυνατόν τα κράτη αυτά να θεωρούν τον
εαυτό τους ανεύθυνο για το τι κάνουν οι παραστρατιωτικές οργανώσεις τους, τη
στιγμή που οι οργανώσεις αυτές είναι επίσημα κρατικά-μέλη;».

Ο κ. Σπύρος Γιακουμάκης, επίκουρος καθηγητής του ΕΜΠ, από την Αθήνα,
αναρωτιέται:

«Εφόσον οι Χεζμπολάδες του τραγικού Λιβάνου είναι, έτσι κι αλλώς, στο
απυρόβλητο από Αριστερά και Δεξιά, πέρα από την εξόντωση των (μονίμως «κακών»)
Εβραίων, αυτοί οι φανατικοί τι ακριβώς επιδιώκουν; Μήπως την εγκαθίδρυση στον
Λίβανο μιας ισλαμικής, κατ’ όνομα μόνο, δημοκρατίας, θεοκρατικού χαρακτήρα,
τύπου Ιράν και Ταλιμπάν; Όπου φορούν στις γυναίκες μαντίλες και μπούρκες
αντίστοιχα και τις δέρνουν αλύπητα; Έως θανάτου;».

Ο κ. Δημήτρης Γιώτης, από τη Λάρισα, παρατηρεί:

«Όπως πάντα, ο συνήθης ύποπτος – οι ΗΠΑ – ξαναχτυπά, δίνει το πράσινο φως στον
έμπιστο σύμμαχό του Ισραήλ να επιτεθεί κατά του Λιβάνου, προσπαθώντας από
κοινού να εμπλέξουν στην πολεμική σύρραξη Συρία και Ιράν, καταστρέφοντας την
ανίσχυρη αυτή χώρα και δολοφονώντας χωρίς οίκτο τον άμαχο πληθυσμό».

Ο κ. Κωνσταντίνος Λύκος, από τα Ιωάννινα, υποσημειώνει:

«Ζητά το Ισραήλ να παρεμβληθούν μεταξύ αυτού και του Νοτίου Λιβάνου, που
ισοπεδώθηκε, ΝΑΤΟϊκές ειρηνευτικές δυνάμεις μετά την εκεχειρία. Από πού και
έως πού αυτές είναι ειρηνευτικές; Μάλιστα το Ισραήλ απ’ αυτές προτιμάει τις
τουρκικές τοιαύτες προς τις οποίες τρέφει εμπιστοσύνη, αντί τις νόμιμες
τοιαύτες του ΟΗΕ».