Ο «Λεωνίδας» του Λυγουριού…

Το ταβερνάκι του Λεωνίδα στο Λυγουριό ταυτίστηκε με το Φεστιβάλ της Επιδαύρου.
Από την αρχή του. Εκεί «απάγκιαζαν» οι ηθοποιοί και οι άνθρωποι του Εθνικού τα
χρόνια από το ’55 μέχρι το ’74, που η πρώτη κρατική Σκηνή είχε την
αποκλειστικότητα του Φεστιβάλ. Εκεί συνέχισαν να απαγκιάζουν και οι
καλλιτέχνες των άλλων θιάσων στους οποίους ανοίχτηκε σιγά σιγά το Φεστιβάλ. Ο
«Λεωνίδας» έγινε ένα ζεστό – μεταφορικά, γιατί ο κήπος του είναι δροσερότατος
– εστιατόριο, έγινε γνωστός, πασίγνωστος, έγινε «must», έγινε το πέρασμα
σύσσωμου του καλλιτεχνικού κόσμου – όσων συμμετέχουν στις παραστάσεις και όσων
έρχονται να τις δουν – αλλά και των δημοσιογράφων και των θεατρόφιλων έπειτα
από κάθε παράσταση, έγινε πεδίο δημοσίων σχέσεων, κουτσομπολιού, ερώτων… Και
κατέληξε, με τις φωτογραφίες ηθοποιών, σκηνοθετών, παραστάσεων στους τοίχους
του, σε άτυπο Μουσείο των Επιδαυρίων. Με… οπτικοακουστικό υλικό, μια και ο
κύριος Λεωνίδας Λιακόπουλος, ο ιδιοκτήτης του, η γυναίκα του η Κάκια, οι δυο
γυμναστές γιοι τους, ο Νίκος και ο Γιώργος, που έχουν πάρει πια τα ηνία στο
μαγαζί με τις γυναίκες τους πλάι τους, είναι ζωντανοί φορείς της ιστορίας του
θεσμού, με σωρεία αναμνήσεων και ανεκδότων. Καλό, καθαρό, φρέσκο φαγητό, καλές
τιμές, γρήγορη εξυπηρέτηση και οι ιδιοκτήτες πάντα με τον καλό το λόγο και το
γέλιο στο στόμα, πάντα φιλικοί και διακριτικοί με όλους, παραμένουν
«γειωμένοι» – δεν μεγαλοπιάστηκαν.

…και πώς μας αποστομώνει

H «προϊστορία» όμως που κουβαλάνε προϊδέαζε για μια «συντηρητική» αντίληψη των
φεστιβαλικών πραγμάτων. Προϊδέαζε ότι θα πρωτοστατούσαν στις φετινές
αντιδράσεις δημάρχων, και παραγόντων, και εμπόρων της περιοχής για τον
περιορισμό της διάρκειας του Φεστιβάλ που δοκίμασε ο Γιώργος Λούκος και που
θεωρήθηκε ότι… πλήττει οικονομικά – αν είναι δυνατόν ένα Φεστιβάλ να
εξαρτάται από τα ξενοδοχεία, και τις ταβέρνες, και τα καταστήματα τουριστικών
ειδών! – την περιοχή. Και όμως! Οι Λιακοπουλαίοι, όχι, δεν αντέδρασαν. Και,
επιπλέον, βλέπω ξαφνικά στην «Ελευθεροτυπία» της περασμένης Δευτέρας, στην
απολογιστική έρευνα για τις αλλαγές στα φετινά Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου,
να μιλάει ο Νίκος Λιακόπουλος. Που κάποιος θα μπορούσε κάλλιστα να ρωτήσει:
«Και τι γυρεύει αυτός ανάμεσα στους καλλιτέχνες;». Και διαβάζω τον Νίκο
Λιακόπουλο, που δεν είναι καλλιτέχνης, να εκφράζει τις πιο προχωρημένες, τις
πιο σωστές, τις πιο καίριες, τις πιο ώριμες απόψεις από όλους τους καλλιτέχνες
που απαντούν. «Αλίμονο αν η οικονομία της περιοχής εξαρτιόταν από τη μεγάλη
διάρκεια των Επιδαυρίων. Τότε θα έπρεπε να παίζουν στο θέατρο όλο τον χρόνο»,
λέει ο Νίκος Λιακόπουλος, που δεν είναι καλλιτέχνης. Και δεν μας αποστομώνει
απλώς. Στον τοίχο μας κολλάει!