Οι μύθοι της Eμπορικής

Μέσα στον καταιγισμό των πληροφοριών και φημών σχετικά με τη μεταβίβαση της
Εμπορικής Τράπεζας στην Credit Agricole, η κυβέρνηση και ορισμένοι άλλοι
άφησαν σκόπιμα να καλλιεργηθούν ή καλλιέργησαν οι ίδιοι στην κοινή γνώμη
αρκετούς μύθους σχετικά με την υπόθεση.

Μύθος πρώτος: H εξαγορά της Εμπορικής από την Credit Agricole είναι η
μεγαλύτερη ξένη επένδυση στην Ελλάδα. Αν και το ύψος της είναι σημαντικό, η
επένδυση δεν αφορά τη δημιουργία μιας νέας επιχείρησης που θα δημιουργήσει
πρόσθετη απασχόληση και θα αυξήσει το παραγωγικό δυναμικό της χώρας. Είναι
τελείως διαφορετικό πράγμα να χτίζεις ένα εργοστάσιο ή να ανοίγεις μια
εμπορική επιχείρηση, από το να αγοράζεις μια υφιστάμενη. Στην πρώτη περίπτωση,
τα χρήματα της επένδυσης πηγαίνουν στην αγορά, σε κτίρια, μηχανήματα,
υπηρεσίες κ.λπ., ενώ στην τελευταία περίπτωση, στις τσέπες των μετόχων, όποιοι
κι αν είναι αυτοί. Στην πρώτη περίπτωση προσλαμβάνονται νέοι εργαζόμενοι, στη
δεύτερη είναι ευτύχημα αν διατηρηθούν οι υφιστάμενοι.

Μύθος δεύτερος: H Credit Agricole θα δώσει 3,3 δισ. ευρώ για την
Εμπορική. Στην πραγματικότητα, ακόμη κι αν αποκτήσει το 100% των μετοχών της
τράπεζας, η Credit Agricole θα έχει δώσει 3 δισ. για να αγοράσει το 91% των
μετοχών της Τράπεζας, αφού ήδη κατείχε το 9%. Αν αποκτήσει περίπου το 50%, που
είναι πιο πιθανό, θα έχει δώσει 1,3 δισ. ευρώ. Μάλιστα, από τα χρήματα αυτά, η
κυβέρνηση θα βάλει στο ταμείο του κράτους μόνο 363 εκατ. ευρώ, αφού πουλάει
μόνο το 11% που κατέχει η ΔΕΚΑ. Άλλες ιδιωτικοποιήσεις στο παρελθόν είχαν
αποδώσει πολύ μεγαλύτερα έσοδα. Το 2005 η σημερινή κυβέρνηση άντλησε 562 εκατ.
ευρώ από την πώληση του 7,46% των μετοχών της Εθνικής και 1,266 δισ. ευρώ από
την πώληση του 16,44% του ΟΠΑΠ.

Μύθος τρίτος: Οι καταναλωτές θα αποκομίσουν μεγάλα οφέλη, γιατί η
Credit Agricole θα μειώσει το spread (διαφορά επιτοκίων χορηγήσεων –
καταθέσεων) που οι υπόλοιπες τράπεζες στην Ελλάδα διατηρούν μεγάλο, για να
αποκομίζουν υπερκέρδη. Η Credit Agricole ήρθε στην Ελλάδα για να κερδίσει κι
αυτή, όπως και οι άλλες τράπεζες. Μπορεί πράγματι να μειώσει τα επιτόκια
χορηγήσεων, για να κερδίσει μερίδιο αγοράς από τον ανταγωνισμό, αλλά μπορεί
και όχι, αν τα βρει μαζί του και θεωρήσει ότι την εξυπηρετεί το υφιστάμενο
καθεστώς. Αν τα μειώσει, ο ανταγωνισμός θα οξυνθεί, αλλά και οι άλλοι – αργά ή
γρήγορα – θα αντιδράσουν. Εκτιμάται ότι θα γίνουν συγχωνεύσεις, θα
δημιουργηθούν λιγότερα και μεγαλύτερα σχήματα και, επομένως, η αγορά σε 2-3
χρόνια θα γίνει πιο ολιγοπωλιακή και λιγότερο ανταγωνιστική. Σε κάθε περίπτωση
δεν είναι εξασφαλισμένα τα οφέλη για τους καταναλωτές.

Μόνο υποθέσεις

H πώληση της Εμπορικής μπορεί να έχει θετικές πλευρές – ανεξαρτήτως τού ύψους
του τιμήματος. Μπορεί η τράπεζα να εκσυγχρονιστεί, μπορεί οι πελάτες της να
απολαύσουν υψηλότερου επιπέδου και πιο σύγχρονες υπηρεσίες, μπορεί ακόμη – στο
ιδανικό σενάριο – να προσελκύσει και πρόσθετο επενδυτικό ενδιαφέρον για τη
χώρα μελλοντικά. Όλα αυτά, όμως, είναι προς το παρόν υποθέσεις. Και πάντως,
ακόμη κι αν υλοποιηθούν, δεν έχουν σχέση με τις θριαμβολογίες και την
ωραιοποίηση αυτής της επιχειρηματικής κίνησης που επιχειρήθηκε με τους
παραπάνω μύθους.