Πρόσωπα Ένας ειρηνιστής με… ερωτηματικά

«Είμαι άνθρωπος της ειρήνης», διακήρυξε ο Ισραηλινός υπουργός Άμυνας, ο
Εργατικός Αμίρ Πέρετζ. Για να προσθέσει, αμέσως μετά, πως το Ισραήλ δεν έχει
άλλη επιλογή παρεκτός να επεκτείνει τον πόλεμό του στον Λίβανο…

«Όταν τελειώσει ο πόλεμος», επιμένουν οι σύμβουλοι του Ισραηλινού υπουργού Άμυνας, «ο Αμίρ Πέρετζ θα κάνει μια προσπάθεια να επιτύχει την ειρήνη με τον Λίβανο και τους Παλαιστινίους»

Οι αναλυτές τον χαρακτηρίζουν «το δημόσιο πρόσωπο της πολεμικής προσπάθειας».
Το παρελθόν του, λένε τα διαπιστευτήριά του, ως δυναμικού συνδικαλιστή και
ακτιβιστή υπέρ της ειρήνης, εξασφαλίζει ακόμα περισσότερη αξιοπιστία στην
κυβέρνηση Ολμέρτ – «διότι αυτόν δεν τον βαρύνουν υποψίες ότι είναι γεράκι».
«Δεν έγινε υπουργός Άμυνας για να κάνει πόλεμο», επιμένει μία εκ των συμβούλων
του, η Ρέιτσελ Τούργκεμαν. «Έχει δώσει μάλιστα εντολές στον στρατό να
αποφεύγει πάση θυσία τις απώλειες μεταξύ των αμάχων».

Οι Αραβοϊσραηλινοί βουλευτές που του φώναζαν πως είναι δολοφόνος εντός της
αίθουσας του ισραηλινού Κοινοβουλίου, μια μέρα μετά τη σφαγή 54 αμάχων στην
Κάνα του Λιβάνου, μάλλον δεν πείθονται με κάτι τέτοια. Οι δημοσκοπήσεις που
διεξάγονται στο Ισραήλ, όμως, δείχνουν ότι αποτελούν τη μειοψηφία. Το 60% των
Ισραηλινών δηλώνουν ικανοποιημένοι από την «απόδοση» του Πέρετζ. Για έναν
άνθρωπο χωρίς την επιτελική στρατιωτική εμπειρία που χρειάζεται, ειδικά στο
Ισραήλ, ένας υπουργός Άμυνας, αυτό σίγουρα αποτελεί μια μεγάλη νίκη.

Ο Αμίρ Πέρετζ γεννήθηκε στο Μαρόκο το 1952 και μετακόμισε στο Ισραήλ το 1956,
εξακολουθεί όμως να έχει τη μαροκινή υπηκοότητα – εξ ου και η αγωγή για
εγκλήματα πολέμου που ανακοίνωσαν την Τρίτη ότι κατέθεσαν εναντίον του τρεις
Μαροκινοί δικηγόροι. Ως νεαρός υπηρέτησε στο σώμα των αλεξιπτωτιστών,
τραυματίστηκε όμως βαριά και αποσύρθηκε. Ασχολήθηκε με τη γεωργία, έπειτα με
τα κοινά, κερδίζοντας με το Εργατικό Κόμμα τη δημαρχία της πόλης Σντερότ.
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής το 1988 και επτά χρόνια αργότερα, έγινε
πρόεδρος της ισχυρής συνομοσπονδίας εργατών του Ισραήλ.

H επικράτησή του επί του Σιμόν Πέρες στη μάχη για την προεδρία των Εργατικών,
πέρυσι, θεωρήθηκε μια νίκη των Σεφαρδιτών – των Εβραίων από τη Βόρεια Αφρική
και τη Μέση Ανατολή – επί της ισραηλινής ελίτ των Ασκενάζι – των Εβραίων της
Ευρώπης. Ο Πέρετζ ήλπιζε πως η καταγωγή του θα «κέρδιζε» τους Σεφαρδίτες της
εργατικής τάξης που ψήφιζαν το δεξιό Λικούντ. Στις πρόωρες εκλογές που
πυροδότησε το βαρύτατο εγκεφαλικό επεισόδιο του Αριέλ Σαρόν, όμως, το κόμμα
του ήρθε δεύτερο μετά το νεοσύστατο Καντίμα του Ολμέρτ, και πολλοί επέρριψαν
ευθύνες στον Πέρετζ επειδή επικεντρώθηκε στα κοινωνικά ζητήματα, αντί για τα
πλέον φλέγοντα ζητήματα ασφαλείας.

«Όταν τελειώσει ο πόλεμος», λέει η Ρέιτσελ Τούργκεμαν, «ο Αμίρ θα κάνει μια
προσπάθεια να επιτύχει την ειρήνη με τον Λίβανο και τους Παλαιστίνιους». Μέχρι
τότε, πάντως, όλοι εκείνοι, εκτός του Ισραήλ, που έβλεπαν στο πρόσωπο του Αμίρ
Πέρετζ έναν ταγμένο ειρηνιστή, ένα σύμβολο του ισραηλινού ειρηνευτικού
κινήματος, μάλλον θα συνεχίσουν να τον παρακολουθούν αποσβολωμένοι.