Το τέταρτο κουδούνι

Όταν οι βουλευτές μας δεν συγγράφουν, ασκούνται. Ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης επί το έργον. Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Δεν περνάει μέρα που κάποιος βουλευτής, κάποιος υπουργός, υφυπουργός –
τέως ή νυν – να μην παρουσιάζει «το καινούργιο βιβλίο του» (Μα, δηλαδή, πέστε
μου, μόνοι τους τα γράφουν; Και πότε προλαβαίνουν;).

Αυτό πια δεν είναι Βουλή. Είναι η Εταιρεία Ελλήνων Συγγραφέων.

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

«H λάμψη των Άλπεων» (1993) του Αυστριακού Πέτερ Τουρίνι – δεν έχει
αποφασιστεί οριστικά αν στα ελληνικά θα κρατηθεί ο πρωτότυπος τίτλος – θα
είναι το εναρκτήριο έργο στην B’ Σκηνή του θεάτρου «Οδού Κεφαλληνίας» σε
σκηνοθεσία Δημοσθένη Παπαδόπουλου (στη φωτογραφία) – στην A’ Σκηνή θα
παρουσιαστεί ο… εξ αναβολής από πέρσι, λόγω της μεγάλης επιτυχίας την οποία
σημείωσαν «Οι δούλες» που πήγαν ολόκληρη τη σεζόν, «Χορός του θανάτου» του
Στρίντμπεργκ σε σκηνοθεσία Νίκου Χατζόπουλου με Μπέττυ Αρβανίτη, Γιάννη Βόγλη,
Μάνο Βακούση.

Το έργο του Τουρίνι, μια σύγχρονη, κατά κάποιο τρόπο, εκδοχή του
μπεκετικού «Τέλος του παιχνιδιού», θα παρουσιαστεί σε μετάφραση Βασίλη
Πουλαντζά, με σκηνικά και κοστούμια Έλλης Παπαγεωργακοπούλου και φωτισμούς
Λευτέρη Παυλόπουλου, ενώ τους τρεις ρόλους του θα ερμηνεύσουν η Σοφία Σεϊρλή,
ο Κώστας Γαλανάκης κι ο Γρηγόρης Γαλάτης.

Τον Τουρίνι πρωτοπαρουσίασε στην Ελλάδα τη σεζόν 1999 – 2000 η
θεσσαλονικιώτικη Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης» με το παλαιότερο έργο του
«Βιενέζικο τανγκό» που σκηνοθέτησε η Έφη Σταμούλη.

Ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος, το χειμώνα επίσης, θα παίζει και στην –
περσινή – εξαιρετική παράσταση της Ρενάτε Τζετ με το κείμενο των Πίτερ Μπρουκ
– Μαρί Ελέν Ετιέν «The Man Who» απ’ το βιβλίο του Όλιβερ Σακς, που ο Δημήτρης
Τάρλοου θα επαναλάβει στο «Πορεία» του τις Δευτέρες.

Εγώ, απόψε, στην Πόβλα θα ‘θελα να ‘μαι. Στην Πόβλα του Σωτήρη Δημητρίου.
Το χωριό του – Ήπειρος, πάνω στα σύνορα με την Αλβανία. Εκεί απόψε παίζουν το
δικό του «Τους τα λέει ο Θεός». Μια νουβέλα γραμμένη όπως μόνο ο Σωτήρης
Δημητρίου ξέρει – μαστόροι σ’ ένα γιαπί που κτίζουν στα ελληνοαλβανικά σύνορα
για λογαριασμό ενός επαναπατρισθέντος απ’ τη Γερμανία μετανάστη. Που την έκανε
θέατρο, μ’ όλο το σεβασμό στο κείμενο, ένας εκλεκτός και γνήσιος του θεάτρου,
ο Νίκος Αρβανίτης (φωτογραφία).

Ένα έργο που το σκηνοθέτησε ο ίδιος και το παίζουν, με σκηνικά και
κοστούμια Ντίνας Αβαγιανού και μουσική επιμέλεια Νίκου Διονυσόπουλου, σε έξι
επιλεγμένους χώρους της Θεσπρωτίας, ο σκηνοθέτης, ο Χρήστος ο Νίνης, ο Σπύρος
ο Πούλης – Ηπειρώτες όλοι, που ξέρουν από πρώτο χέρι την ντοπιολαλιά του
κειμένου – κι ένας Αλβανός ηθοποιός – απ’ τους δικούς μας, εδώ -, ο Καραφίλ
Σένα. Στην παρέα τους τρεις οργανοπαίχτες να πλημμυρίζουν την παράσταση με τα
ηπειρώτικα που παίζουν.

Κάτι μου λέει ότι η παράσταση αυτή θα ‘ναι εμπειρία μοναδική – ζηλεύω
τους τυχερούς που τα κατάφεραν να ‘ναι εκεί. Υπάρχει η πρόθεση να τη
φέρουν και στην Αθήνα. Αλλά εγώ, στην Πόβλα θα ‘θελα να ‘μουν απόψε.

Ποοοολύ σύγχρονο χορό είδα φέτος. Πάαααρα πολύ. Μα πάρα, πάρα πολύ. Και
πάρα πολύ σύγχρονο – μέχρι Πορτογαλίδας Σόνια Μπατίστα, δηλαδή, έφτασα.
Φεστιβάλ Αθηνών, Διεθνές Φεστιβάλ Χορού της Αθήνας, Διεθνές Φεστιβάλ Χορού
Καλαμάτας…

Πρέπει – καταρρακωμένος… – να σας το εξομολογηθώ το αμάρτημά μου το
βαρύ – σχεδόν όσο και το «Της μητρός μου»: νοστάλγησα – NAI! – την «Ζιζέλ»!
Την αναπόφευκτη κάθε καλοκαίρι (έως και δυο φορές κάθε καλοκαίρι…) μέχρι προ
ολίγου στο Ηρώδειο. Ναι, μια «Ζιζέλ» θα την ήθελα. Για να στανιάρω. Να ‘ρθω
στα ίσα μου. Το ομολογώ.

Mea culpa! Mea maxima culpa!

Όπου ξεφυλλίζω το πρόγραμμα το «συμπληρωματικό» που τύπωσε το Αμερικανο
– Ελληνικό Κέντρο Τεχνών Χαλανδρίου για τις συναυλίες της Λάιζα Μινέλι, τις
οποίες συνδιοργάνωσε με το Ελληνικό Φεστιβάλ στο Ηρώδειο.

Και διαβάζω στο… έξω καρδιά προλόγισμα της «καθ’ ύλην αρμόδιας» για
το Φεστιβάλ Αθηνών υπουργού Τουριστικής Ανάπτυξης κ. Φάνης Πάλλη – Πετραλιά:
«Όλοι έχουμε απολαύσει τη Λάιζα Μινέλι στις μεγάλες κινηματογραφικές επιτυχίες
της “Καμπαρέ”, “Νιου Γιορκ, Νιου Γιορκ” και “ΣΙΚΑΓΟ” (σ.σ. τα μαύρα
κεφαλαία δικά μου) που έγιναν σημείο αναφοράς, αφήνοντας τα σημάδια τους στην
ιστορία του κινηματογράφου».

Δεν ξέρω αν, όντως, οι ταινίες αυτές άφησαν σημάδια αλλά, εσείς κ. Φάνη
μου, προσέξτε γιατί αφήνετε… Τι τα θέλατε τα προλογίσματα και τις σινεφίλ
τις αναφορές που τις διαβάζει η ιστορία του κινηματογράφου κι αναρριγεί; …
Διότι όχι! Στο κινηματογραφικό «Σικάγο» δεν έπαιζε η Μινέλι, κ. Φάνη μου, δεν
έπαιζε.

Αχ, καλά λέει ο Φασουλής – που ετοιμάζει κι επιθεώρηση φέτος, κ. Φάνη
μου, και προσέξτε…, καλά λέει: Φάνη Πάλι – Πετραλιά.

Τους τέσσερις (4) τον αριθμό συγγραφείς ή μεταφραστές, μέλη – ή και μη
μέλη – της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, οι οποίοι με διάφορους
τρόπους μου δήλωσαν συμπαράσταση ως προς τα «λύματα» του προηγούμενου
«Δελτίου» της ΕΕΘΣ που με αφορούσαν όπως και τη στήλη, ευχαριστώ θερμά.

Είναι ένας αριθμός σίγουρα όχι ενθαρρυντικός, ελπιδοφόρος πάντως, θέλω
να πιστεύω, για το μέλλον του σύγχρονου ελληνικού έργου – από ηθικής
απόψεως…

Αυτό ήταν επιτυχία! Του Φεστιβάλ Αθηνών. Που μόλις έληξε. Νέοι,
εναλλακτικοί, καινούργιο κοινό, αλλά και η Σμάρω Στεφανίδου (φωτογραφία)!

Δυο φορές την είδα μαζί με την κόρη της, τη χορεύτρια Λήδα Σάνταλα. Και
όχι σε κανένα Ηρώδειο… Πειραιώς 260, παρακαλώ, την είδα! Για τους «Wooster»
και το τολμηρό αλλά τέλειο – σαν παρτιτούρα για φωνή, ήχους και βίντεο ήταν –
«To you, the Birdie!» απ’ την «Φαίδρα» του Ρακίνα. Και στο «Αγώνας νέγρου και
σκύλων» του Κολτές απ’ την αμερικάνικη – απ’ την Ατλάντα – «Ομάδα 41751» σε
σκηνοθεσία – εξαιρετική παράσταση κι αυτή, με ατμόσφαιρα αλλά και με μεδούλι,
«γειωμένη» – του Αρτούρ Νοζισιέλ.

Συμπαθέστατη, γλυκύτατη, ευγενέστατη, ακμαιότατη – «πρώτη εμφάνιση στο
θέατρο: 1937» γράφει το βιογραφικό της στο Who is Who «Έλληνες ηθοποιοί» του
Θόδωρου Έξαρχου… – η Κυρία Σμάρω Στεφανίδου αποδεικνύει ότι έχει αφήσει πίσω
πολλούς νεώτερούς της. Και μπράβο της!