Οι προφεσόροι του γυαλιού (β΄)

Στην προηγούμενη επιφυλλίδα μου έγραφα για τους συμβατικούς δασκάλους και τα
κοινά σημεία τους με τους τηλεοπτικούς: αυτούς που παραδίδουν πολύωρα
μαθήματα απ’ το γυαλί. Και αναφέρθηκα στους πούρους και τους
δογματικούς. Αμφοτέρωθεν.

Θυμάμαι πάντα έναν δάσκαλο, παραδοσιακό, που προβληματιζόταν έντονα κι
αγωνιούσε στην ιδέα μήπως κάποιες κουβέντες του, τότε, ή η συμπεριφορά του
αποδειχτεί αργότερα πως ήταν λάθος, τελικά: «όταν πια δεν θα μπορώ
να επανορθώσω, έλεγε, γιατί θα είστε μακριά». H αυτοαμφισβήτηση,
και μόνη, τον έκανε προσεκτικό και στις απόψεις του διαλλακτικό. Αλίμονο, τι
σχέση άραγε μπορεί να είχε ο μετρημένος λόγος του καλοθύμητου εκείνου
φιλολόγου μας Χρήστου Κοτσορώνη, με την επιπόλαια αυτοπεποίθηση που τη βλέπω
στα περισσότερα καβαλημένα – καίτοι ψωραλέα – τηλεοπτικά καλάμια;

Στο φτύσιμο είχαμε, επίσης, τους δήθεν και τους σπουδαιοφανείς· κάτι
ξενέρωτους τύπους βουτηγμένους στη φορμόλη, που αμφιβάλλω αν είχαν καν δικό
τους εαυτό, αφού συνέχεια προσαρμόζονταν στη δημόσια εικόνα τους. Ξέρανε πότε
πρέπει να χαμογελάσουν και πότε να το παίξουν σοβαροί (ίσες δόσεις γιατί «τι
θα πει ο κόσμος»;). Τους έβλεπες και σου ‘ρχόταν αναγούλα. Όμως, τώρα, κάτι
τέτοιους προφεσόρους του γυαλιού τους έχουνε περί πολλού. Πήραν τ’ απάνω τους
και φτάνουνε ψηλά στην τηλεοπτική ιεραρχία. Μέχρι Σύμβουλοι και Διευθυντές.

Πάντως, λέω, όσο άχρηστοι κι αν ήσαν εκείνοι οι παλιοί, η εξουσία τους ήταν
μικρή και το κακό που προκαλούσαν λίγο. Ενώ με τούτους δω τους «τηλεοπτικούς
παιδαγωγούς», η βλάβη είναι ανεπανόρθωτη. Διδάσκοντας καθημερινά σε πανελλήνια
εμβέλεια, βρίσκουν χιλιάδες θαυμαστές και αναπαράγονται ανεξέλεγκτα σε άπειρα
αντίγραφα. Κάθε επαρχία πλέον, κάθε μικροκάναλο, έχει τους τοπικούς της
κλώνους που ξεσηκώνουν με καρμπόν όλα τα σουσούμια, τα καμώματα και το στυλ
των εθνικών προτύπων τους. Ω, ναι το τηλεοπτικό σύστημα στηρίζεται στην
απόλυτη αντιγραφή, στο κοπιάρισμα και τη στείρα μίμηση. Όπως ακριβώς και το
εκπαιδευτικό, τάλε κουάλε.

Κι όπως απέτυχε αυτό λόγω της χαυνωτικής αποστήθισης και της συρρίκνωσης της
φαντασίας, ευελπιστώ να καταποντιστεί, γρήγορα γρήγορα, και το τηλεοπτικό. Να
‘ρθει στους τηλεοπτικούς προφέσορες και να τους βρει (κι αυτούς και τα
κλωνοποιημένα τους αντίγραφα) εκείνη η αρρώστια που προσβάλλει όσα είδη του
ζωικού βασιλείου, εγκλωβισμένα σε ένα κύκλωμα κλειστό, ζευγαρώνουν μεταξύ τους
και εκφυλίζεται το αίμα τους: τις αγέλες των κονίκλων, τα μέλη των
βασιλικών οικογενειών και, τώρα, τη δυναστεία των ποικίλων τηλεοπτικών
παιδαγωγών. H καλύτερη εποχή προς τούτο είναι η καλοκαιρινή· γιατί τότε
συντελείται η ωοτοκία τού είδους, η επώαση και η μετακόμισή τους από γυαλί σε
γυαλί.

Ο Κώστας Λογαράς είναι συγγραφέας.