«Kαι οι αποτυχίες είναι κομμάτι της ζωής»

«Δεν μετανιώνω για κανέναν από τους ρόλους που έχω παίξει, γιατί από κάθε ταινία κερδίζω κάτι», λέει ο Τζον Μάλκοβιτς

Πάνω από εξήντα ταινίες στο βιογραφικό του, από τις οποίες λίγες είναι οι
καλές και οι υπόλοιπες για τα σκουπίδια. Αυτός είναι ο Τζον Μάλκοβιτς: ετών 52
κι ένας από τους πιο κουλ ηθοποιούς που κυκλοφόρησαν στο κινηματογραφικό
στερέωμα. «Δεν βλέπω τις ταινίες που έχω κάνει. Κι αν δεν τα πάνε καλά στα
εισιτήρια ή τις κριτικές δεν με νοιάζει. Σκέφτομαι ότι είναι απλά άλλη μία
αποτυχία. Και οι αποτυχίες είναι ένα φυσιολογικό κομμάτι της ζωής», λέει ο
Μάλκοβιτς στην εφημερίδα «Observer», προκαλώντας στο κοινό την απορία πώς
είναι δυνατόν ύστερα από τόσο καλές ταινίες όπως «Κραυγές στη σιωπή»,
«Επικίνδυνες Σχέσεις», «Στο Μυαλό του Τζον Μάλκοβιτς», «Το παιχνίδι του
Ρίπλεϊ» να δέχεται να παίξει άσχετους ρόλους, σαν να μη νοιάζεται να διαβάσει
το σενάριο. «Δεν μετανιώνω για κανέναν από τους ρόλους που έχω παίξει, γιατί
από κάθε ταινία κερδίζω κάτι. Ακόμα κι αν μετά δεν θέλω να ξαναδουλέψω ποτέ με
κάποιον σκηνοθέτη», λέει ο Αμερικανός ηθοποιός.

Πρόσφατα άρχισε να ενδιαφέρεται για ρόλους σε διαφημιστικές ταινίες. Ο
Μάλκοβιτς είναι ο εξορκιστής ιερέας ενός σπορ αυτοκινήτου στην ταινία των
ελαστικών Pirelli και ο σνομπ θυρωρός σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο που
παραδίδει μαθήματα γοητείας σε αμήχανους αεροπόρους για τη διαφήμιση των
ανδρικών ρολογιών IWC. Ρόλοϊ του ενός λεπτού που, χάρη στο ταλέντο του
Μάλκοβιτς, στις παύσεις και τα αφηρημένα βλέμματα, αποκτούν ένα στυλ μυστηρίου
και γοητείας για τα οποία αμείβεται ικανοποιητικά.

Όμως η πραγματικότητα είναι πιο σκληρή, αν σκεφτούμε ότι ο Μάλκοβιτς δεν έχει
παίξει σε αμερικανική παραγωγή εδώ και πολλά χρόνια. «Μόλις τελείωσα το
“Beowulf” και το φθινόπωρο ξεκινάω γυρίσματα για την ταινία “The Great Buck
Howard”, αλλά είναι αλήθεια ότι οι Αμερικανοί παραγωγοί δεν μου κάνουν πολλές
προσφορές. Όμως αυτό που λέω είναι διαπίστωση και όχι παράπονο. Έτσι
λειτουργεί το σύστημα και δεν αλλάζει. Μια μέρα, περιμένοντας στο αεροδρόμιο
για τη βαλίτσα μου, κατάλαβα από το βάρος της καθώς την σήκωνα πόσο έχω
μεγαλώσει και πόσο αδύναμος έχω γίνει. “Είναι αστείο”, σκέφτηκα… Τώρα είμαι
σαν αυτούς τους τύπους που βλέπεις περιστασιακά στην τηλεόραση και ίσως να
ξέρεις το όνομά τους, ίσως το πρόσωπό τους κάτι να σου λέει, αλλά και πάλι δεν
μπορείς να θυμηθείς από ποια ταινία. Αλλά αυτή είναι η φυσική ροή στη δουλειά
μας. Δεν ανησυχώ, λοιπόν», λέει ο Μάλκοβιτς με τη στωικότητα ενός ηλικιωμένου
σοφού.