[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Δεν μου αρέσει αυτό που κάνει ο Γιώργος. Δεν μου αρέσει καθόλου. Δηλαδή τι
παριστάνει τρέχοντας από δω κι από κει, για το λιβανέζικο; Τη μια στη Ρώμη,
την άλλη στη Βηρυτό, την τρίτη στη Δαμασκό και την τέταρτη στην Τεχεράνη; Άσε
εκείνες οι συναντήσεις. Μια με τον Ανάν, μια με τον Πρόντι, με τον Άσαντ, τον
Αχμαντινετζάντ, τον Μοτακί ή τον άλλον, τον πώς τον λένε, τον πρόεδρο του
Λιβάνου. Επιθυμεί να μας υποδηλώσει κάτι το παλικάρι; Μήπως ότι εμείς δεν
είμαστε ευαισθητοποιημένοι με το δράμα των αμάχων; Ότι εμείς δεν ανησυχούμε
για την κλιμάκωση του πολέμου; Ότι εμείς, τέλος πάντων, δεν καταλαβαίνουμε ότι
τις επιπτώσεις από τον πόλεμο θα τις πληρώσουν κυρίως οι μικρές χώρες, όπως η
Ελλάδα;

Τι θέλει να μας πει;

Στο κάτω κάτω της γραφής, τι θέλει να μας πει; Έτσι για να ξέρω. Ότι η
κυβέρνηση δεν μεριμνά και δεν νοιάζεται για τα συμφέροντα του ελληνικού λαού;
Ή ότι δεν την υπολογίζουν διεθνώς; E, όχι. Δεν το δέχομαι. Καλά, δεν έχει δει
τις δημοσκοπήσεις; ( Άνευ αδείας, μετέφερα, ως αντιλαμβάνεστε, τις μύχιες
σκέψεις του Πρωθυπουργού μας K. Καραμανλή, μετά τις τελευταίες εξελίξεις!).

Και συνεχίζω (επί των μύχιων σκέψεων του Πρωθυπουργού μας K. Καραμανλή):
εκείνος είναι αρχηγός της αντιπολίτευσης. Άντε το πολύ πολύ να έχει καμιά
σύσκεψη με τη Μαριλίζα, τον Γερουλάνο και τον Ρέππα, να συγκαλέσει και το
Συντονιστικό του και να μιλήσει και τρεις – τέσσερις φορές με τον Αθανασάκη
στο τηλέφωνο. Έχει άλλη δουλειά να κάνει; Ενώ εγώ…

Όλα από το χέρι μου περνάνε. Να δώσω κατευθύνσεις, να κατεβάσω οράματα (αυτό
που είναι και το… φόρτε μου!), να επεξεργαστώ ιδέες (άλλο φόρτε μου!!), να
υλοποιήσω σχεδιασμούς, να καταρτίσω στρατηγικές. Να εποπτεύσω συσκέψεις, να
ορίσω υπευθύνους, να κοιτάξω να μην τα κάνει πάλι θάλασσα ο Μανόλο, να δω τι
θα κάνω με τον Ρουσόπουλο, να τρέξω να μην πλακωθεί πάλι ο Λιάπης με τον
Αλογοσκούφη, ο Σουφλιάς με τον Λιάπη, η Μαριέττα με τον Σουφλιά, ο… με
την…, να… να… Κουράστηκα και μόνο που τα σκέφτομαι. Μπορώ να τα προλάβω
όλα αυτά; Και μου ζητάνε να πάω και ταξίδια στο εξωτερικό; E, όχι…

Πού το πάει ο Πάγκαλος;

Και συνεχίζω, κατ’ αποκλειστικότητα, και πάλι επί των μύχιων σκέψεων του
Πρωθυπουργού (από αυτές που κάνει στις στιγμές χαλάρωσης, έπειτα από ένα σετ
ρακέτες στην παραλία Μαρίκες της Ραφήνας): κι έχω και τον Πάγκαλο που μου την
πέφτει, επειδή οι υπουργοί μου πηγαίνουν σε – πώς το είπε; – «χυδαίες κοσμικές
συναθροίσεις». Δηλαδή, πού ήθελε να πάνε; Στη «Βοσκοπούλα» στα Βλάχικα της
Βάρης ή στο «Χρυσό Ελάφι» στη Χασιά, για να είναι ευχαριστημένος; Και τι νόημα
είχε αυτό, το αν διαβάζω κοσμικές στήλες στα κυριακάτικα περιοδικά. E, λοιπόν,
διαβάζω. Και περιοδικά διαβάζω και εφημερίδες βλέπω και για την πρόοδο των
ανθρώπων μου χαίρομαι. Δηλαδή, πού το πάει ο Πάγκαλος; Εγώ όταν έλεγα «σεμνά
και ταπεινά» δεν εννοούσα αυτό που κατάλαβε εκείνος, αλλά αυτό που έπρεπε να
καταλάβουν οι δικοί μου – «σεμνά και ταπεινά», να μη μας πάρουνε χαμπάρι! Και
γενικά μπορώ να πω ότι μέχρι τώρα έχουμε πάει καλά σ’ αυτό τον τομέα…

«Καρούμπαλα»

Ο πρόεδρος μπορεί να κάνει όποια σκέψη θέλει, αλλά προσωπικά δεν θα ‘λεγα ότι
πάει καλά ο τομέας «σεμνά και ταπεινά». Αστυνομικός που επί κυβερνήσεων Σημίτη
είχε υπηρετήσει σε διάφορες θέσεις της ασφάλειας υψηλών προσώπων, μου έλεγε
τις προάλλες ότι αυτό που συμβαίνει με τα… «καρούμπαλα» των κυβερνητικών
αυτοκινήτων δεν έχει προηγούμενο. «Όποιο κυβερνητικό αυτοκίνητο δεις, έχει
πάνω του ένα γαλάζιο “καρούμπαλο” και τρέχει δαιμονισμένα στους δρόμους της
Αθήνας, μέσα σε λεωφορειόδρομους, παραβιάζοντας κόκκινους σηματοδότες,
μπαίνοντας ανάποδα σε μονόδρομους. Εμείς σε υπουργικά ήμασταν και τρέμαμε να
βάλουμε το “καρούμπαλο” στην οροφή του αυτοκινήτου, μη μας δει κανείς και
κάνει ο κύριος Σημίτης θέμα στον υπουργό. Γιατί το κάνουν αυτό; Ξέρετε κάτι
περισσότερο εσείς;».

Κάτι περισσότερο, όχι. Υποθέτω βιάζονται, απάντησα…

Ολόκληρη φιλοσοφία

Κατόπιν ωρίμου σκέψεως όμως, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι ένα γαλάζιο
«καρούμπαλο» που αναβοσβήνει στην οροφή ενός κρατικού αυτοκινήτου είναι μια
ολόκληρη φιλοσοφία. Δείχνει ότι επί του αυτοκινήτου επιβαίνει άνθρωπος που
βιάζεται, που σπεύδει, που τρέχει να προλάβει τις εξελίξεις. Άνθρωπος που δεν
θέλει να χάσει λεπτό από την εκπλήρωση του καθήκοντος, το οποίο απορρέει από
τη θέση την οποία του εμπιστεύθηκε ο Πρωθυπουργός. Δείχνει άνθρωπο περίφροντι
για το κοινωνικό σύνολο, ο οποίος στιγμή δεν χαλαρώνει, δεν διασκεδάζει, δεν
έχει δικαίωμα στην ξεκούραση. Φανερώνει άνθρωπο ο οποίος στην ουσία έχει τάξει
εαυτόν στην υπηρεσία του δημοσίου συμφέροντος και άρα τον κατατρύχει το βάρος
της προάσπισής του, το οποίον οφείλει νυχθημερόν να υπερασπίζεται. Και άρα
οφείλει ανά πάσαν στιγμήν να τρέχει. Κι αφού λοιπόν χρειάζεται να τρέχει, πώς
θα το κάνει αν δεν βάλει «καρούμπαλο» στην οροφή του αυτοκινήτου του; Να μην
ξέρουν και οι άλλοι ότι τρέχει γιατί βιάζεται;

KAI TO ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Βρήκε Λίβανο… στα Δωδεκάνησα

Καταλήγω στο συμπέρασμα, ύστερα από ώριμη σκέψη και ενδελεχή ανάλυση των
δεδομένων, ότι ο πόλεμος στον Λίβανο είναι μια απάτη. Ένα τίποτε. Κάτι το
οποίο δεν πρέπει να είναι άξιο της προσοχής μας. Πολύ περισσότερο της
ενασχόλησής μας με αυτό. Κάτι τέλος πάντων το οποίο θα μας αποσπάσει από τις
μικρές καθημερινές μας ασχολίες. Ευτυχώς, δεν είμαι μόνος σ’ αυτήν τη μάλλον
ρηξικέλευθη προσέγγιση των πραγμάτων, σε σχέση με τον Λίβανο. Έχω μαζί μου
ολόκληρο υφυπουργό. Και τι υφυπουργό, των Εξωτερικών. Τον γνωστό, και μη
εξαιρετέο, κύριο Γιάννη Βαληνάκη. Που έχει από την περασμένη Πέμπτη που
περνοδιαβάζει στα ωραία Δωδεκάνησα – από Πάτμο Λέρο, κι από Λέρο Σύμη, κι από
Σύμη Ρόδο, και πάει λέγοντας – καθ’ ότι επιθυμεί να είναι υποψήφιος στις
εθνικές εκλογές. Αυτοί που τον είδαν στα ταβερνεία και τα πανηγύρια των
νησιών, αναρωτιούνταν (κακώς κατά τη γνώμη μου), πώς είναι δυνατόν ο
υφυπουργός Εξωτερικών να αναζητεί «πυρήνες» και εκλογική πελατεία στα νησιά,
όταν γίνεται χαμός στον Λίβανο. Εγώ όμως ξέρω. Έλειπε, γιατί είχε αφήσει το
γραφείο σε καλά χέρια – ήταν πίσω ο περίφημος… Κασσίμης!