«H αφέλειά μου είναι το πλεονέκτημά μου»

Ο Ρικ Ρούμπιν (δεξιά) στο στούντιο με τους Τζόνι Κας (κέντρο) και Τομ Πέτι. Στα 43 του, ο Ρούμπιν θεωρείται ο πιο πετυχημένος παραγωγός στον χώρο

Μία ημέρα μετά τον θάνατο της γυναίκας του, τον Μάιο του 2003, ο Τζόνι Κας
τηλεφώνησε στον παραγωγό Ρικ Ρούμπιν, έναν από τους πιο περιζήτητους στη
μουσική βιομηχανία. Οι δυο τους είχαν ήδη κυκλοφορήσει σειρά εντυπωσιακών
άλμπουμ επί μία δεκαετία, ανανεώνοντας την καριέρα του θρύλου της κάντρι, που
είχε μείνει στην αφάνεια επί 20 χρόνια.

Ο Κας ήταν ήδη πολύ άρρωστος και θλιμμένος από την απώλεια τής επί 35 χρόνια
αγαπημένης του συντρόφου. Του ζήτησε να τον στρώσει στη δουλειά. «Πρέπει να
κάνω κάτι κάθε μέρα, διαφορετικά θα πεθάνω». Ο Ρούμπιν κατάλαβε αμέσως την
απόγνωση στην μπάσα φωνή τού Κας. «Δεν το είδα σαν δουλειά, αλλά σαν θεραπεία.
Και όχι μόνο γι’ αυτόν, για όλους μας».

Τους επόμενους τέσσερις μήνες η επαφή τους ήταν καθημερινή στο στούντιο ή μέσω
τηλεφώνου. Όταν ολοκληρώθηκε η ηχογράφηση του American V: Α Hundred Highways,
που μόλις κυκλοφόρησε, ο Κας πέθανε ήσυχος και ικανοποιημένος. «Είναι ένα
άλμπουμ πανέμορφο. Πολύ θλιμμένο, πολύ συναισθηματικό, σχεδόν βάναυσο».

Στα 43 του, ο Ρούμπιν θεωρείται ο πιο πετυχημένος παραγωγός στον χώρο. Τα
δεδομένα μιλάνε από μόνα τους. Είναι αυτός που τη δεκαετία του ’80 έπεισε τους
Run DMC να ηχογραφήσουν με τους Aerosmith, κάνοντας τη ραπ να ακουστεί σε όλον
τον κόσμο. Την επόμενη δεκαετία χάρισε στους Red Hot Chili Peppers τη μεγάλη
τους επιτυχία με το άλμπουμ «Under the bridge», ενώ φέτος ξανάφερε τον Νιλ
Ντάιαμοντ στο προσκήνιο με το άλμπουμ «12 songs», που έφτασε για πρώτη φορά
στο νούμερο τέσσερα των καταλόγων με τις επιτυχίες. Τους τελευταίους μήνες οι
Κας, Dixie Chicks, Red Hot Chili Peppers και Σακίρα έφτασαν στο νούμερο ένα
της Αμερικής, υπό τη δική του καθοδήγηση.

Μόνο που ο Ρούμπιν δεν είναι ένας συνηθισμένος παραγωγός. Δεν έχει ένα δικό
του ήχο σήμα κατατεθέν, όπως ο Φιλ Σπέκτορ, ο Τρέβορ Χορν ή ο Τίμπαλαντ. Δεν
έχει καν τεχνικές γνώσεις σχετικά με το στούντιο και την κονσόλα. Ο τρόπος που
δουλεύει βασίζεται σε ένα ένστικτο σχεδόν απλοϊκό. «Είναι απλώς θέμα γούστου.
H αφέλειά μου είναι πλεονέκτημά μου. Πρόκειται καθαρά για το συναίσθημα. Δεν
υπάρχει κανένα τεχνικό ταλέντο σε ό,τι κάνω». Ο ρόλος του είναι περισσότερο
αυτός του μέντορα, επιμένοντας ότι οι μουσικοί πρέπει να έρχονται στο στούντιο
προετοιμασμένοι καλά από πριν, πείθοντάς τους να δοκιμάσουν κάτι τελείως
διαφορετικό από αυτό που έχουν συνηθίσει και απογυμνώνοντας τον ήχο τους από
περιττά φτιασίδια.