Tα βάζει με Kάστρο και Tσε στην οθόνη

«Αν και όταν φύγαμε από την Κούβα οι γονείς μου μού είπαν ότι πρόκειται για ένα απλό ταξίδι, από την πρώτη στιγμή κατάλαβα ότι δεν θα επιστρέφαμε ποτέ», λέει ο Άντι Γκαρσία που σκηνοθετεί την πρώτη του ταινία με θέμα την Κούβα. «Ο πατέρας μου, αν και δικηγόρος, στις ΗΠΑ δούλευε στην κουζίνα ενός εστιατορίου, αλλά και η μητέρα μου που δίδασκε αγγλικά δυσκολεύτηκε να προσαρμοστεί»

Έπρεπε να γράψει το κοντέρ του χρόνου μισό αιώνα για να καταφέρει ο Άντι
Γκαρσία να υλοποιήσει το όνειρό του: να σκηνοθετήσει μια ταινία για την
πατρίδα του, την Κούβα. Και να προβάλει στο πανί όχι μια χώρα εξωτική για τους
λάτρεις της μουσικής και των πούρων, αλλά ούτε και τη γη που έγινε αφορμή να
γράψει ο Τσε το όνομά του με κόκκινα γράμματα στο βιβλίο της Ιστορίας. Στόχος
τού Άντι Γκαρσία είναι να προβάλει την αλήθεια για τη χώρα που εγκατέλειψε
όταν ήταν πέντε χρόνων. Μια φυγή που τον σημάδεψε και που έρχεται τώρα μέσω
της τέχνης να θεραπεύσει. Και δεν διστάζει πίσω από την ιστορία της
οικογένειάς του να μιλήσει όχι μόνο εναντίον του δικτάτορα Μπατίστα, αλλά και
του Κάστρο, παρά το γεγονός ότι εκείνος υποστηρίζει πως πρόκειται για την
περιπέτεια μιας οποιασδήποτε οικογένειας, χωρίς κοινωνικοπολιτικές
προεκτάσεις.

«Αισθανόμουν μια έντονη νοσταλγία και ήθελα η πρώτη μου ταινία να αναφέρεται
στην Κούβα», λέει ο Άντι Γκαρσία, που παρουσίασε την αφίσα της ταινίας του
«The lost city» – στην οποία πρωταγωνιστούν, εκτός από τον ίδιο, ο Ντάστιν
Χόφμαν και ο Μπιλ Μάρεϊ – στο φεστιβάλ τού Κάρλοβι Βάρι, όπου βραβεύθηκε με
την Κρυστάλλινη Σφαίρα για την προσφορά του στον κινηματογράφο. Μια ταινία,
που ως ιδέα ξεκίνησε από το 1984 και κατέληξε να υλοποιηθεί μόλις σε 35 ημέρες
γυρισμάτων. Γιατί όμως τα βάζει με τους θρύλους της πατρίδας του; «Ο Τσε είναι
υπεύθυνος για τη σφαγή πάρα πολλών Κουβανών», λέει ο Άντι. Και αν κάποιος
δύσκολα βρίσκει νέους στον πλανήτη που δεν έχουν φορέσει μπλουζάκι με τη
φυσιογνωμία τού Τσε, αυτό οφείλεται στο ότι «ο Άλμπερτ Κόρντα ήταν έξοχος
φωτογράφος. Δεν ξέρει ο κόσμος τι κρύβεται από πίσω. Προβάλλεται σαν προϊόν
τής ποπ αρτ, χωρίς να έχει γίνει γνωστό πόσοι Κουβανοί θανατώθηκαν χωρίς δίκη
και χωρίς υπεράσπιση». Όσο για τον Φιντέλ Κάστρο; «Το καθεστώς δεν επιτρέπει
να εκφράζεσαι αντίθετα. Οι κάτοικοι της Κούβας υποφέρουν. Δεν μπορούν να
εκφραστούν ελεύθερα», συνεχίζει ο Άντι Γκαρσία.

Επί του καλλιτεχνικού τώρα δεν διευκρινίζει αν προτιμά τον ρόλο μπροστά ή πίσω
από τις κάμερες. «Εκτιμώ και παθιάζομαι και με τις δύο δουλειές. Θα μου άρεσε
να συνεχίσω να ασχολούμαι με τη σκηνοθεσία. Θα ήθελα η ταινία μου να μην
αποτελέσει το τέλος ενός μεγάλου πρότζεκτ, αλλά την αρχή μιας νέας δουλειάς».