Yπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

Οι ίδιες εικόνες από τη Μέση Ανατολή: καπνός, ερείπια, ασθενοφόρα, αίμα και
πτώματα. Οι φοιτητές στο Ισραήλ διέκοψαν τις εξετάσεις και ντύθηκαν στο χακί.
Όταν θεωρείς ότι θέλουν να σε αφανίσουν, δύσκολα ακούς τον πόνο των άλλων. Την
ταπείνωση των Αράβων όμως ξέρουν να την κατευθύνουν οι φονταμενταλιστές, που
ονειρεύονται τον θρίαμβο του ισλαμικού κράτους, ξεκινώντας, όπως δήλωσε στην
εφημερίδα «Asharq Al Awsat» ο ιμάμης Ομάρ Μπάκρι, από το Λονδίνο!

Ψάχνοντας υλικό για το άρθρο, έπεσα πάνω σε ένα κείμενο του Πρίμο Λέβι, του
1982, δημοσιευμένο στην ιταλική «Λα Στάμπα». Ήταν σαν να το έγραψε χθες: «Το
έφεραν έτσι οι περιστάσεις ώστε η είδηση της ισραηλινής επίθεσης στον Λίβανο
να συμπίπτει με την επιστροφή μου από το Άουσβιτς… Έκανα τον ξεναγό για μια
ομάδα επισκεπτών. Οι δυο εμπειρίες επικαλύφθηκαν βασανιστικά και προσπαθώ να
ξεμπλέξω τις αιτίες της αγωνίας μου. Τα σημάδια της σφαγής, σαράντα χρόνια
πριν, πέφτουν πάνω σου σαν ροπαλιά. Δεν εκπλήσσει λοιπόν το γεγονός ότι η
χιτλερική σφαγή ενίσχυσε τους δεσμούς ανάμεσα στους επιζώντες και τους
κατέστησε ένα εν δυνάμει έθνος. Τους παρείχε μια αξιοθαύμαστη θέληση, χάρη
στην οποία σε λίγα χρόνια νίκησαν τη συμμαχία των αραβικών εθνών, την αγγλική
εχθρότητα, οικοδομώντας, σαν σε θαύμα, ένα καινούργιο κράτος. H τρομακτική βία
που υπέστησαν οι Εβραίοι νομιμοποιούσε, κάπως, τη βία ενάντια στους άλλους. H
εβραϊκή διασπορά, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, αναγνώρισε τον εαυτό της
στο κράτος του Ισραήλ: ήταν η χώρα της Βίβλου, κληρονόμος όλων των ρευμάτων
της εβραϊκής κουλτούρας, η Γη της Επαγγελίας, η ιδεατή πατρίδα όλων των
Εβραίων. Οι δεκαετίες που ακολούθησαν διέβρωσαν αυτή την εικόνα. Ο αραβικός
κόσμος, ο οποίος νικήθηκε επανειλημμένως στο πεδίο της μάχης, συσσώρευσε ένα
έντονο μίσος ενάντια στο Ισραήλ θεωρώντας το νέο κράτος ως τον κατ’ εξοχήν
ένοχο για τις αιώνιες δυστυχίες των Αράβων και σκληραίνοντας την αρνητική
στάση. H άρνηση, ως συνήθως, φέρνει άρνηση. Το Ισραήλ όλο και λιγότερο ιερή
γη, όλο και περισσότερο στρατοκρατούμενη χώρα, σιγά σιγά αποκτά τις
συμπεριφορές των άλλων χωρών της Μέσης Ανατολής: τον ριζοσπαστισμό τους, τη
δυσπιστία τους για διαπραγμάτευση. H τωρινή επίθεση στον Λίβανο δεν είναι
αναιτιολόγητη. Υπήρχε παρατεταμένη πρόκληση εκ μέρους της PLO, η βία όμως με
την οποία έγινε τρόμαξε όλο τον κόσμο.

Δεν ντρέπομαι να αποδεχθώ τον σπαραγμό μου: ο δεσμός μου με το Ισραήλ υπάρχει,
το νιώθω ως τη δεύτερη πατρίδα μου και θα την ήθελα διαφορετική από τις άλλες
χώρες. Αλλά ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο αγωνιώ και ντρέπομαι για αυτή του την
επιχείρηση. Δεν έχω εμπιστοσύνη στις επιτυχίες που αποκτήθηκαν με την
αδίστακτη χρήση των όπλων (…). Και βλέπω με θλίψη πως η αλληλεγγύη των
ευρωπαϊκών χωρών λιγοστεύει. Φοβάμαι πως αυτή η πρωτοβουλία, τρομακτικά ακριβή
σε αίμα, θα προκαλέσει στον εβραϊσμό μια κατάπτωση που δύσκολα αποκαθίσταται,
θα ρυπαίνει την εικόνα του. Αισθάνομαι μέσα μου, όχι χωρίς έκπληξη, έναν βαθύ
συναισθηματικό δεσμό με το Ισραήλ: αλλά όχι με αυτό το Ισραήλ. Το
παλαιστινιακό πρόβλημα υπάρχει. Δεν μπορούμε να το εξαφανίσουμε. Δεν μπορεί να
λυθεί με τον τρόπο του Αραφάτ που αρνείται το δικαίωμα της ύπαρξης στο Ισραήλ.
Δεν μπορεί όμως να λυθεί ούτε με τον τρόπο του Μπέγκιν. Ο Σαντάτ δεν ήταν
μεγαλοφυΐα, ούτε ήρωας. Ήταν μονάχα ένας άνθρωπος προικισμένος με φαντασία,
κοινή λογική και κουράγιο. Τον σκότωσαν επειδή τόλμησε και άνοιξε τον δρόμο
για τη λύση. Δεν υπάρχει κανείς στην Ιερουσαλήμ ή κάπου αλλού που να νιώθει
ικανός να συνεχίσει τον δρόμο αυτόν;».

LINK: * www.gkapllani.com