Πετώντας με οδηγό την άνεση

Ολοένα και περισσότερες αεροπορικές εταιρείες ασπάζονται την άποψη ότι όσο
πιο πολύωρη η πτήση και όσο πιο άνετη τόσο πιο κερδοφόρα. Έχω αποδείξεις! Τον
τελευταίο χρόνο έγινα κάτι σαν αεροπορικό πειραματόζωο. Καμία πτήση δεν με
έκανε να ξεχάσω πως βρισκόμουν μέσα σε έναν μεταλλικό σωλήνα μαζί με ξένους,
ενίοτε ακόμα και για 18 ώρες. Οι καλύτερες από αυτές, όμως, με βοήθησαν να
φτάσω στον προορισμό μου έχοντας διατηρήσει, σε κάποιο βαθμό, τα λογικά μου…

H ιδανική πτήση όπως τη φαντάστηκε ο Ρον Μπάρετ για τους «Νιου Γιορκ Τάιμς»

Θυμάμαι πριν από τρία χρόνια, είχα πάρει το αεροπλάνο από την Ουάσιγκτον για
τη Γερμανία. Ήταν νύχτα. Βολεύτηκα λοιπόν στο κάθισμά μου και προσπάθησα να
κοιμηθώ. Δεν τα κατάφερα και αναρωτιόμουν αν έπρεπε να βγάλω από την τσάντα
μου το ΜΡ3 player ή το φορητό DVD player -μουσική ή βίντεο; Τελικά, πέρασα τις
οκτώ επόμενες ώρες ακούγοντας τον μεσήλικα κύριο δίπλα μου να χτυπά ρυθμικά τα
ακροδάχτυλά του στο παράθυρο και να σιγοτραγουδάει: τι άλλο θα μπορούσε να
κάνει από τη στιγμή που δεν είχε φέρει κανένα προσωπικό passe-temps και η
οθόνη βίντεο του αεροσκάφους δεν λειτουργούσε; Κι εγώ; Τι άλλο θα μπορούσα να
κάνω πέραν του να σιχτιρίζω την ώρα και τη στιγμή;

Από τότε μέχρι σήμερα, ωστόσο, έχουν αλλάξει τα πράγματα. Όχι παντού, αλλά
έχουν αλλάξει. Τα τελευταία τρία χρόνια, πολλές εταιρείες έχουν «απλώσει» το
πρόγραμμα των πτήσεων τους, συμπεριλαμβάνοντας πολύ πιο μακρινούς προορισμούς.
H Singapore Airlines, για παράδειγμα, πετά πλέον χωρίς ενδιάμεσο σταθμό από το
Νιούαρκ του Νιου Τζέρσι έως τη Σιγκαπούρη, η Thai Airways από τη Νέα Υόρκη έως
τη Μπανγκόκ και η Air Tahiti Nui από τη Νέα Υόρκη έως την Ταϊτή, για όσους
επιθυμούν μια απευθείας πτήση στον παράδεισο. Ο ανταγωνισμός είναι τόσο
μεγάλος, που έχει πυροδοτήσει κούρσα εξοπλισμού σε εναέρια γκάτζετ και
υπηρεσίες: κινηματογραφικά κανάλια, αναδιπλούμενα κρεβάτια, περισσότερες
αεροσυνοδοί, γεύματα σχεδιασμένα από καταξιωμένους σεφ, ακόμα και μπάρες
γυμναστικής για ασκήσεις γιόγκα ή στρέτσινγκ.

Ο ανταγωνισμός των εταιρειών φέρνει πλεονεκτήματα για τους επιβάτες. Στην αυστραλιανή OzJet τα καθίσματα είναι δερμάτινα και άνετα, ενώ προσφέρονται δωρεάν ποτά και ζεστά γεύματα σε πορσελάνινα πιάτα

H αρχή. Ξεκίνησα τη θητεία μου ως αεροπορικό πειραματόζωο την άνοιξη
του 2005, με τη South African Airways. H πτήση της από τη Νέα Υόρκη στο
Γιοχάνεσμπουργκ είναι από τις πλέον πολύωρες του κόσμου – σχεδόν 17 ώρες, με
έναν σύντομο ανεφοδιασμό στη Σιγκαπούρη. Επιπλέον, η South African έχει κάτι
σαν μονοπώλιο και αυτό πολλές φορές φαίνεται. Ενθουσιάστηκα με τη μεγάλη
ποικιλία κινηματογραφικών ταινιών στο προσωπικό σύστημα βίντεο της οικονομικής
θέσης. Έστω και με ύψος 1,65 όμως, ένιωθα το κάθισμα υπερβολικά στενό.
Επιπλέον, και αυτό ήταν ακόμα χειρότερο, το πλήρωμα του αεροσκάφους έμοιαζε
εξαφανισμένο.

Λίγες εβδομάδες αργότερα, επιβιβάστηκα στην πτήση της Thai Airlines από το
αεροδρόμιο Κέννεντυ στην Μπανγκόκ. Το ολοκαίνουργιο Airbus A-340 είχε μόλις
215 θέσεις, ενώ χωράει άνετα 300. Στην οικονομική θέση, ο χώρος για τα πόδια
ήταν πολύ μεγαλύτερος από ό,τι στη διακεκριμένη θέση των περισσότερων
αμερικανικών εταιρειών. Στο προσωπικό σύστημα βίντεο, υπήρχαν ταινίες για όλα
τα γούστα. Το φαγητό ήταν πεντανόστιμο. Και το πλήρωμα έμοιαζε ενθουσιασμένο,
λες και πετούσε για πρώτη φορά…

Σαν μπαράκι σε ώρα αιχμής

Στο νέο Airbus-380 έχουν δημιουργηθεί μοντέρνα μπαρ όπου σερβίρονται ποτά και σνακΚαλόμαθα, το ομολογώ. Τον Νοέμβριο λοιπόν, είπα να δοκιμάσω την πτήση των Emirates από τη Νέα Υόρκη στο Ντουμπάι. Από τότε που εγκαινίασε την πτήση αυτή, το 2004, η αεροπορική εταιρεία των Εμιράτων δέχεται επαίνους από τους συχνούς ταξιδιώτες για τις υπηρεσίες και τις ανέσεις της. Το μεγαλύτερο μέρος των επαίνων αυτών, ωστόσο, αφορά την πρώτη θέση, όπου οι επιβάτες ταξιδεύουν σε μικρές σουίτες, κοιμούνται σε κρεβάτια που τους κάνουν μασάζ και επιλέγουν τι θέλουν να πιουν από προσωπικό μίνι-μπαρ. Τι γίνεται με την οικονομική θέση;

Το αεροσκάφος ήταν γεμάτο. Και το να ταξιδεύεις στην οικονομική θέση όταν το
αεροσκάφος είναι γεμάτο δεν είναι ποτέ ιδιαίτερα ευχάριστο. Περισσότερο από
κάθε άλλη εταιρεία, ωστόσο, η Emirates το κάνει ανεκτό. Κι αυτό, με μικρές
πινελιές: υποπόδια που σου επιτρέπουν να τεντωθείς όσο κοιμάσαι· ένα προσωπικό
σύστημα βίντεο με 500 επιλογές· και το καλύτερο φαγητό που έχω δοκιμάσει ποτέ
σε αεροπλάνο, πικάντικο ινδικό κάρι και ρύζι που έμοιαζαν να είχαν μαγειρευτεί
πριν από πέντε λεπτά.

Διασκεδαστικό. Αρκετούς μήνες αργότερα, πέταξα με τη Singapore Airlines
από το Νιούαρκ στη Σιγκαπούρη -περισσότερες από 18 ώρες. Στο πίσω μέρος της
οικονομικής θέσης υπήρχε ένας μικρός κοινός χώρος όπου μπορούσες να βρεις
φρούτα, ποτά και σνακ. Μέχρι το τέλος της πτήσης, ο χώρος αυτός έμοιαζε με
μπαράκι σε ώρα αιχμής με τους επιβάτες να διηγούνται ιστορίες, να
παραπονούνται για τη δουλειά τους, ακόμα και να ανταλλάσσουν τηλέφωνα. Ήταν,
τολμώ να πω, σχεδόν διασκεδαστικό.