ANAΛΩΣIMA Συνειρμοί με κρεβάτια

Να το γιατάκι των ονείρων μας, στη βιτρίνα ενός μαγαζιού με είδη κήπου. Μα τι
κήπος θα είναι αυτός, για να χωράει μια τόσο μεγάλη ξαπλώστρα, διπλή, ψάθινη,
με κουνουπιέρα γύρω γύρω, στρωμένη με άσπρα μαξιλάρια πάνω σε άσπρο στρώμα;
Χρειάζεται μεγάλος κήπος, καταπράσινος, να κάνει κοντράστ με το λευκό. Και τα
λευκά μαξιλάρια θα θέλουν πλύσιμο κάθε τρεις μέρες. Και οι κουνουπιέρες κάθε
δέκα. Και ποιος θα σερβίρει τα ποτά, όταν εσύ σαν πασάς θα στρώνεσαι σ’ αυτό
το day-bed; (όπως το ονομάζει η καρτελίτσα της βιτρίνας). Πρέπει να έχεις και
υπηρετικό προσωπικό τελικά, για να μπορείς να το απολαύσεις, κοινώς να γίνεις
πρώτα πλούσιος και μετά. Μπελάς δηλαδή μέγας. Μεταφράζοντας τις λέξεις day-bed
ως «κρεβάτι ημέρας», θυμάμαι κάτι άλλα κρεβάτια, μια τόσο παλιά εικόνα
ξεθάβεται από τον νου μου, που νομίζεις ότι έρχεται από άλλη ζωή. Κάτι ξύλινα
ντιβάνια με σομιέ, μικρά πυκνά συρμάτινα κύματα, τραβηγμένα στις αυλές
εξοχικών κατοικιών, πρώην χωριάτικων αποθηκών, αλλά πολύ κοντινό αυτό το
πρώην, στρωμένα με κείνα τα ριγέ στρώματα που κανείς δεν φτιάχνει πια, γιατί
ήταν πράγματι σκληρά και άβολα, τα γεμισμένα με μπαμπάκι. Κι εκεί ξαπλωμένος
κάποιος θείος κάτω από τα πεύκα, ή κάποια θεία, με τα μπράτσα γυμνά πάνω από
το κεφάλι, να κοιμάται κάτω από το σεγοντάρισμα των τζιτζικιών. Μεσημέρι, και
τα παιδιά περνούσαμε δίπλα τους στις μύτες των ποδιών, να ξεφύγουμε να πάμε
στην κούνια, δυο σκοινιά που στήριζαν μια μικρή τάβλα, κρεμασμένα από ένα
κλαρί πεύκου. Κάτω, χώμα και πευκοβελόνες, γύρω εναλλαγή ήλιου και σκιάς. Και
στη σκιά η ζέστη ντάλα, αλλά εμείς εκεί, το μυαλό στην κούνια. Λαχτάρα που δεν
ικανοποιούνταν ποτέ για κείνη την κούνια. Τρελαίνεσαι όταν σκέφτεσαι πόσο
έχουν αλλάξει τα υλικά που μας περιτριγυρίζουν…