Δρόμοι

H «Άβολη…

… αλήθεια» του Αλ Γκορ ίσως να αποδειχθεί το πρώτο πράγμα που θα μπορέσει να
σπάσει τις αλυσίδες με τις οποίες είναι δεμένο το Δημοκρατικό Κόμμα στον βράχο
της πολιτικής παθητικότητας και να το φέρει σε μια ιστορική καμπή. Εδώ και 25
χρόνια, οι Δημοκρατικοί έχουν περιοριστεί στον ρόλο του Προμηθέα. Όταν ο
Προμηθέας έδωσε τη φωτιά στους ανθρώπους, ο Δίας τον αλυσόδεσε σε έναν βράχο
του Καυκάσου κι ένας αετός τού κατέτρωγε τις νύχτες το συκώτι.

H τραγωδία…

… του Αισχύλου, που αποτέλεσε ένα αρχέτυπο για την πολιτική αποτυχία, ίσως
να είναι ταιριαστή για τους Δημοκρατικούς, που μοιάζουν να είναι αλυσοδεμένοι
στον δικό τους βράχο από τη δεκαετία του 1960. Από τότε τους λείπουν οι
μεγάλες ιδέες και μετά το 1981 και την προεδρία του Ρίγκαν, το παιχνίδι το
καθορίζουν πια οι Ρεπουμπλικάνοι. Όμως, η ιστορία γράφει κύκλους. Στον
«Προμηθέα λυόμενο» ο Προμηθέας ανακτά τις δυνάμεις του και τα βάζει με τον
Όλυμπο. Ίσως, έστω και χωρίς να έχει απόλυτη επίγνωση, λέει ο συγγραφέας Τέο
Χόρες, ο Αλ Γκορ να έχει ήδη γράψει μια τέτοια ιστορία για το Δημοκρατικό
Κόμμα και το οικολογικό κίνημα που στην Αμερική βρίσκεται σε κατάσταση
ύπνωσης. H οικολογική ταινία του θα προκαλέσει ζωηρές συζητήσεις. Και
ενδεχομένως, άλλοι να δουν τον Αλ Γκορ σαν έμπνευση και άλλοι σαν απειλή.

Για πρώτη…

… φορά από το 1972, η πολιτική Αριστερά παρουσιάζεται ενωμένη με τους
μετριοπαθείς Δημοκρατικούς. Υπάρχει μια κεντροαριστερή συναίνεση. Τελικά, ίσως
ο ρόλος του Προμηθέα να ταιριάζει στον Αλ Γκορ. Γιατί είναι ο άνθρωπος που
ανέλαβε την αντιπροεδρία των ΗΠΑ το 1992 με πολιτικές θέσεις για τη σωτηρία
του περιβάλλοντος και του πλανήτη. Πρώτα χρειάστηκε να αλυσοδεθεί στον βράχο
της αφοσίωσης στον πρόεδρο Κλίντον. Κι όταν του έκλεψαν την προεδρία στις
εκλογές, οι αλυσίδες του έγιναν ακόμη πιο βαριές. H ιστορία του έχει
ομοιότητες με την ιστορία του Ρίτσαρντ Νίξον που, αφού υπηρέτησε ως
αντιπρόεδρος του Αϊζενχάουερ, έχασε από τον Τζων Κέννεντυ το 1960, με όχι πολύ
«καθαρό» τρόπο. Όταν μιλούσε για τα χρόνια από το 1960 μέχρι την εκλογή του το
1968, ο Νίξον τα έλεγε «δρόμο της εξορίας», που υποχρεώνονται να πάρουν οι
μυθικοί ήρωες για να αναλάβουν δυνάμεις. Ο «βρώμικος Ντικ», όμως, δεν έκανε
τίποτα ηρωικό και από την εκλογή του και μετά η χώρα του άλλαξε για πάντα.

Ο Αλ Γκορ…

… μπορεί να κάνει πολύ περισσότερα, λέει ο Τέο Χόρες. H «Άβολη αλήθεια»
έρχεται σε βολική στιγμή. Τώρα που η Αμερική έχει χάσει την αξιοπιστία της
στον κόσμο, ίσως αυτός ο Δημοκρατικός να είναι ο καταλληλότερος για να του
μιλήσει με πειστική φωνή. Αλλά αν θα είναι τελικά αυτός ο επόμενος υποψήφιος
πρόεδρος, αυτό είναι θέμα των Δημοκρατικών.