ΓNΩMH Kαι τώρα τι κάνουμε;

Έπεσε η αυλαία του Μουντιάλ χθες βράδυ. Έσβησαν τα φώτα κι εμείς, οι λάτρεις
του ποδοσφαίρου, αναρωτιόμαστε πώς θα περάσει το υπόλοιπο καλοκαίρι…

Αν και δεν είδαμε σπουδαία μπάλα, το κλίμα, η γιορτή του Μουντιάλ, η αναμονή
των αγώνων, ήταν μια διαδικασία, μια τελετουργία, που δεν συγκρίνεται, ειδικά
με το εθνικό πρωτάθλημα.

Όταν έχει προηγηθεί μια τόσο μεγάλη διοργάνωση, μια παρέλαση ομάδων και άσων,
με ποια όρεξη να πας στο γήπεδο τον Αύγουστο και τι να παρακολουθήσεις; Οι
ομάδες μας, με ελάχιστες εξαιρέσεις, έχουν αφελληνιστεί. Καραβιές μούτσων
ξεμπαρκάρουν στα λιμάνια και εγχώρια σαΐνια τρέχουν να αγοράσουν με το πανέρι.
Σε λίγο θα κυκλοφορούμε με λεξικά για να καταφέρουμε να συνεννοηθούμε, ενώ τα
ταλέντα που μας απέμειναν σαπίζουν…

Βεβαίως, κάθε τέτοια εποχή, όλοι αυτοί οι φουκαράδες προβάλλονται από τα
πρωτοσέλιδα ως θεοί, ημίθεοι, μάγοι κ.λπ. Έπειτα από λίγους μήνες, όταν
διαπιστώνεται ότι πρόκειται για τσαρλατάνους, οι ίδιοι άνθρωποι που τους
αποθέωναν θα τους «πάρουν στο κυνήγι», διότι να κυνηγήσουν προέδρους,
μεταπράτες, μεσάζοντες που τους έφεραν είναι κομμάτι δύσκολο…

Από τον Ζιντάν στον… καραμπαντάν και από τον Πίρλο στον… τσίρλο. H μοίρα
του ποδοσφαίρου για τους Έλληνες ιθαγενείς είναι αδυσώπητη. Δύο χρόνια πέρασαν
από το «έπος της Πορτογαλίας» και μόλις μία μέρα από τη λήξη του Παγκοσμίου
Κυπέλλου.

Τίποτα δεν στάθηκε ικανό να αλλάξει τον τρόπο σκέψης και δράσης των εγχώριων
φυλάρχων του αθλητισμού. Τι κι αν έγιναν ρεζίλι και ξεφτίλισαν τη χώρα;
Χαμπάρι δεν παίρνουν…