H πτήση της Kολάσεως

Πατάει το ελικοφόρο τα ιερά ελληνικά χώματα. Τα πατάει αυτό τώρα. Σίγουρα. Εξακριβωμένα. Την πέσαμε όλοι μαζί στα παράθυρα. Να βλέπουμε τον διάδρομο και να μην τον πιστεύουμε. Να θέλουμε όλοι να πέσουμε στα τέσσερα στην άσφαλτο και να τη φιλάμε

ΤΙΣ ΠΡΟΑΛΛΕΣ, βρεθήκαμε στη Χίο για έναν οικογενειακό γάμο. Ο γάμος
υπέροχος, το νησί θεά, οι κάτοικοι φιλόξενοι και χαμογελαστοί. Όλα τέλεια.
Αξέχαστα κι ανεπανάληπτα.

Αξέχαστο κι ανεπανάληπτο το ταξίδι της επιστροφής. Με ελικοφόρο. Αυτά τα
μικρά. Τα λιλιπούτεια. Τα συμβολικά, τα «τι είναι ο κάβουρας, τι είναι το
ζουμί του!» Ίσα που χωράς να μπεις, ίσα να καθήσεις, ίσα να περάσει ο διπλανός
σου.

Εγώ – γενικώς – στους διπλανούς έχω παράδοση. Όλα τα κελεπούρια πλάι μου. Στην
προκειμένη, μου κλήρωσε ο μνημειωδώς υπέρβαρος! Ένας κύριος κατά τα άλλα
ευγενέστατος. Προσπαθούσε ο δύσμοιρος να στριμωχτεί – αλλά εις μάτην. Πόσα
κιλά να κουλαντρίσει; Δέκα; Είκοσι; Τους υπόλοιπους πέντε τόνους πώς τους
κάνεις ζάφτι;

Τέλος πάντων, το αντιμετωπίζεις στωικά το ζήτημα. Λες «σαράντα λεπτά είναι η
πτήση. Υπάρχουν και χειρότερα: λοιμοί, πνιγμοί και καταποντισμοί. Δόξα τω Θεώ
να λέμε».

Και απογειωνόμαστε. Σηκώνεται το ελικοφόρο. Το μικρό, το στενό, το
κλειστοφοβικό. Λιακάδα στο αεροδρόμιο της Χίου, λιακάδα και στους αιθέρες. Μια
χαρά πτήση. Μας πετάνε και μια πορτοκαλάδα στη μούρη, πιάνω και κουβέντα με
τον διπλανό μου, όλα καλά κι όλα ωραία. Πλησιάζουμε πια στα Σπάτα.

Και ξαφνικά, σκοτεινιάζει το σύμπαν. Μιλάμε, σε χρόνο ντετέ. Ο κουρνιαχτός και
η αντάρα. Όλα γύρω μαύρα. Ή, μάλλον, όχι ακριβώς μαύρα: γκρι γκραφίτ. (Το
οποίο γκρι γκραφίτ σε ταγιέρ είναι άψογο. Σε πτήση – κόλαση).

Κι αρχίζει το κούνημα. H τρέλα, η παράνοια, η σχιζοφρένεια. Διότι εδώ δεν
μιλάμε για κενά αέρος. Εδώ μιλάμε για δεύτε λάβετε τελευταίον ασπασμόν. Βαριά
μολύβια τα σύννεφα κι εμείς να χοροπηδάμε πάνω – κάτω σαν τον Τιραμόλα. Αυτό
το απότομο, αυτό που σου σταματάει τους χτύπους της καρδιάς, αυτό το έχετε
γεια βρυσούλες, λόγγοι, βουνά, ραχούλες.

ΡΙΧΝΩ μια ματιά στους επιβάτες. Πώς να το περιγράψω τώρα εγώ αυτό το
θέαμα; Τα σώματα κολλημένα στο κάθισμα. Μια στάση αφύσικη. Τσιτωμένη. Λες και
κάνανε στο κορμί τους φτηνιάρικο λίφτινγκ. Τα χέρια αρπαγμένα από όπου βρουν.
Πού και πού, τα μετακινούσαν και κάνανε στη ζούλα το σημείο του σταυρού. Το
μάτι γυάλινο, το βλέμμα θολό, μια σιωπή, μια μούγκα…

Στο μεταξύ, τα σύννεφα βάρυναν κι άλλο. Μαυρίζαν κι άλλο. Το ελικοφόρο να
χορεύει πια ταραντέλα ξέφρενη. Ξεπουρλεμένη. Τέτοιο κέφι, τέτοιο μπρίο, σε
αεροσκάφος δεν το έχω ματαδεί. Πάνω – κάτω, πέρα – δώθε, δεξιά – αριστερά.
Πόσο κράτησε, δεν ξέρω. Δεν έχω αίσθηση αν αυτό που ζούσα είναι αλήθεια ή
παραίσθηση. Δέκα λεπτά; Δέκα αιώνες;

Και κάποτε φτάνουμε. Κάποτε ακούμε τον ευλογημένο ήχο: πατάει το ελικοφόρο τα
ιερά ελληνικά χώματα. Τα πατάει αυτό τώρα. Σίγουρα. Εξακριβωμένα. Την πέσαμε
όλοι μαζί στα παράθυρα. Να βλέπουμε τον διάδρομο και να μην τον πιστεύουμε. Να
θέλουμε όλοι να πέσουμε στα τέσσερα στην άσφαλτο και να τη φιλάμε.

ΠΩΣ ΒΓΗΚΑΜΕ από ‘κεί μέσα! Πώς κατεβήκαμε τα σκαλιά! Πώς μπήκαμε στο
λεωφορειάκι! Πανιασμένοι, ερείπια, ράκη, κουρέλια! Πρώτα προσγειωθήκαμε εμείς
και μετά τα άντερά μας. (Αυτά επιβιβάστηκαν στο επόμενο λεωφορείο)!

Κι αν φτάσαμε τελικά, το χρωστάμε στον πιλότο. Ειλικρινά, το πιστεύω αυτό. Το
χρωστάμε στον καταπληκτικό πιλότο. Που, εν όψει τρελής καταιγίδας, κατόρθωσε
την καλύτερη δυνατή πτήση κάτω από τις χειρότερες δυνατές συνθήκες.

Και φτάσαμε. Κι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Στη σκηνή σαν ροκ συγκρότημα. (Γιατί
αποκλείεται ροκ συγκρότημα να έχει κουνηθεί περισσότερο από εμάς. Εκείνη τη
μοιραία μέρα… Σε κείνη τη μοιραία πτήση…).