Πρόσωπα

Φροϊλάιν. Ας την ονομάσουμε Κάτριν. Αντιπροσωπεύει την πιο ευχάριστη
έκπληξη αυτής της διοργάνωσης, τους Γερμανούς φιλάθλους και ειδικά τις
Γερμανίδες (φιλάθλους και μη). Πάνε οι εικόνες των στραβομούτσουνων
υπεροπτικών Γκούντρουν – αγαλμάτων που σου έδιναν αμέσως να καταλάβεις ότι δεν
θα σου έκαναν τη χάρη να τα αγγίξεις. Χαμόγελο, γιορταστική διάθεση και η
ανακάλυψη ότι το ποδόσφαιρο μπορεί να έχει πλάκα και να είναι και σέξι (Φίγκο
ή Βαν Νιστελρόϊ;)

Κλίση. Συμφιλίωσε τους πολίτες με τη χώρα και την ομάδα τους,
τους παίκτες του με το άθλημα και τη φανέλα τους, τους άλλους προπονητές με
την ιδέα ότι η Γερμανία ξανάγινε φόβητρο. Νοτ μπαντ για έναν Καλιφορνέζο που
δεν έχει καλά καλά προπονητικό δίπλωμα, που ο Μπεκενμπάουερ μάλωνε σαν μικρό
παιδί μέχρι πριν από έναν μήνα και που έδινε για δουλειά στο σπίτι στους
ποδοσφαιριστές του τεστ ψυχολογίας και σβήσιμο των φώτων με σουτ. Ο Γιούργκεν
Κλίνσμαν κέρδισε πλήρως το στοίχημα της ανατρεπτικής αισιοδοξίας.

Στόρια. Πώς μπαίνει κανείς στην ποδοσφαιρική Ιστορία; Αν λέγεσαι Φάμπιο
Γκρόσο, είσαι αριστερό μπακ και δεν σε ξέρει ούτε η μάνα σου πριν αρχίσει το
Μουντιάλ, αυτό γίνεται κερδίζοντας ένα νικητήριο πέναλτι στο τελευταίο λεπτό
του πρώτου νοκ-άουτ αγώνα και σκοράροντας στο προτελευταίο λεπτό της παράτασης
του ημιτελικού. Και, επίσης, θυμίζοντας (λίγο) στο πρόσωπο και (πολύ) στον
πανηγυρισμό τον Ταρντέλι του 1982.

Ζεύγος. Στη θλίψη και την παρακμή βύθισε και βυθίστηκε το πιο αχώριστο
αλλά και αχώνευτο ντουέτο του διεθνούς ποδοσφαίρου: Έρικσον και Μπέκαμ ήρθαν,
φωτογραφήθηκαν, (είπαν ότι) έπαιξαν κι έχασαν. Με το μυαλό στο χρήμα και στα
ταμπλόιντ, εξέθεσαν την Αγγλία και το ποδόσφαιρό της. Όμως ο κόσμος μας είναι
έτσι φτιαγμένος, που στον γυρισμό τούς περιμένουν μερικά ακόμη δισεκατομμύρια.

Ζιντ. Φεύγει ακόμα πιο ένδοξος αλλά και ακόμα πιο μυστηριώδης. Ο Ζιντάν
κλείνει την καριέρα του με έναν τελικό αλλά, πάντα άνισος, δεν έκανε ένα
μεγάλο Μουντιάλ (όπως δεν είχε κάνει, συνολικά, ούτε το 1998, τότε που
τα δύο του γκολ στον τελικό τα σκέπασαν όλα). H τρομερή κλάση του (και το
φεστιβάλ με τη Βραζιλία) καθιστούν για άλλη μια φορά άνευ σημασίας τη συζήτηση
για την πραγματική απόδοσή του.

Οφσάιντγουντ. Εμβληματικοί εκπρόσωποι του τηλεοπτικού κιτς και
λαϊκισμού (η βραδιά του μεγάλου ημιτελικού Ιταλίας-Γερμανίας αναλώθηκε κατά τα
δύο τρίτα στο ελληνικό «έπος» της Πορτογαλίας), οι δύο παρουσιαστές της
καθημερινής βραδινής εκπομπής για το Μουντιάλ κατάφεραν το ακατόρθωτο: και τα
νεύρα όσων αγαπάμε το ποδόσφαιρο να σπάσουν, και τους
κουσκουσορεαλιτάδες ν’ αφήσουν αδιάφορους.

Ενδεκάδα. Μπουφόν – Λαμ, Γκρόσο, Καρβάλιο, Καναβάρο – Ζε Ρομπέρτο,
Φρινγκς, Μάξι Ροντρίγκεζ, Ζιντάν (τιμής ένεκεν) – Κλόζε – κενό (ήταν το
τουρνουά του ενός επιθετικού. Μισή θέση σε Ποντόλσκι και Ανρί). Να και κάποιοι
που δεν μιλούσαν, αλλά έπαιζαν.