Δρόμοι

Την είχαν…

… ονομάσει «πράσινη γραμμή». Και την είχαν ορίσει ανάμεσα στα αμφισβητούμενα
ισραηλινά σύνορα του 1967 και τα σημερινά εδάφη της Παλαιστινιακής Αρχής. H
«πράσινη γραμμή» έχει σήμερα αντικατασταθεί από μια «γκρίζα»: το τείχος που
όρθωσαν οι Ισραηλινοί και που οι ίδιοι το λένε «φράχτη ασφαλείας». Δεν
πρόκειται βέβαια για φράχτη, αλλά για ένα ψηλό και αδιαπέραστο τείχος.

H ειρωνεία…

… είναι ότι πολλοί και από τις δύο πλευρές το είδαν με κακό μάτι από την
αρχή. Οι φανατικοί Ισραηλινοί το θεώρησαν κάτι σαν προδοσία, αφού ορθωνόταν
στον δρόμο τους προς τη Γη της Επαγγελίας, η οποία περιλαμβάνει τα πάντα από
τη Μεσόγειο μέχρι τον ποταμό Ιορδάνη. Από την άλλη μεριά, οι Παλαιστίνιοι της
Ανατολικής Ιερουσαλήμ αγωνίζονταν με νύχια και με δόντια να διατηρήσουν τη
σχετικά καλύτερη ζωή τους, παραμένοντας στην ισραηλινή μεριά του φράχτη.

Το τείχος…

… που χωρίζει σήμερα τους Ισραηλινούς από τους Παλαιστινίους θα μπορούσαμε
να το δούμε σαν μια συμβολή του Ισραήλ στη διεθνή πολιτική κουλτούρα. Έγινε
παράδειγμα προς μίμηση. H Ινδία χτίζει τείχη για να προφυλαχθεί από τους
αντάρτες που διεισδύουν από το Κασμίρ. Και η Σαουδική Αραβία χρησιμοποιεί το
ισραηλινό παράδειγμα ως μοντέλο για να χτίσει ένα δικό της τείχος ασφαλείας
που θα αποτρέπει επιθέσεις ισλαμιστών από την Υεμένη. Το ισραηλινό τείχος
είναι άσχημο. Το χρώμα του είναι το χρώμα της σκόνης που κάθεται πάνω του,
καθώς περνούν μπροστά του τα περιπολικά αυτοκίνητα. Μοιάζει με μια ουλή πάνω
στο τοπίο. Χωρίζει δυο λαούς και υπενθυμίζει σε αυτούς και σε όλον τον κόσμο
πόσο ανελέητη και ασίγαστη είναι η πανάρχαια σύγκρουσή τους. Μοιάζει με τη
νυστεριά ενός χειρουργού πάνω σε ένα ανθρώπινο σώμα ή, όπως λένε αυτοί που
θέλουν το τείχος, με τα άσχημα αλλά αναγκαία ράμματα που πρέπει με αυτά να
ράψει ο γιατρός ένα ανοιχτό τραύμα. Ο στρατηγός Μοντγκόμερι είχε πει όταν
συνέτριψε την αραβική εξέγερση του 1936-1939 στην Παλαιστίνη: «H σύγκρουση
Εβραίων και Αράβων πιθανότατα θα συνεχιστεί και τα επόμενα 50 χρόνια».

Έξι δεκαετίες…

… από την ίδρυση του Ισραήλ και τέσσερις δεκαετίες από την κατάκτηση της
Δυτικής Όχθης, το πρόβλημα παραμένει απαράλλαχτο. Οι Ισραηλινοί θέλουν να
διατηρήσουν το εβραϊκό κράτος τους, αλλά δεν έχουν αποφασίσει μέσα σε ποια
σύνορα. Οι Παλαιστίνιοι θέλουν δικό τους κράτος, αλλά δεν έχουν ορίσει πού
αρχίζει και πού τελειώνει η πατρίδα αυτού του προσφυγικού έθνους. Οι αριθμοί
δουλεύουν εις βάρος και των δύο λαών. Οι Παλαιστίνιοι είναι απειλή για τους
Ισραηλινούς, επειδή γεννούν πολύ περισσότερα παιδιά από αυτούς. Ακόμη κι αν
ήταν εφικτή, οι Ισραηλινοί γνωρίζουν πως αργά ή γρήγορα θα γινόταν αδύνατη η
συνύπαρξη μαζί τους. H μοναδική «λύση» που φαίνεται στον ορίζοντα, πιθανότατα
θα είναι η «τελική»: με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ο ισχυρότερος θα εξοντώσει
τον προαιώνιο αντίπαλό του.